บทที่ 2821 ไม่นานคุณก็จะรู้

"คาดไม่ถึงว่าคุณจะยังไม่ตาย?"

เย่เหยียนประหลาดใจอย่างมาก

เทียนชู เหยียนยิ่นและคนอื่นๆ ที่หลบซ่อนอยู่ด้านหลังฝูงชน ก็มีสีหน้าตกตะลึงเช่นกัน

เพียงแต่ไม่นาน พวกเขาก็พวกเขาก็หดหัวกลับไปอีกครั้ง

ถึงแม้ว่าหลินหยางจะยังไม่ตายในสุสานเทพสูงสุด ในท้ายที่สุดก็ต้องตายในเงื้อมมือของเย่เหยียนอยู่ดี

จะตายที่ไหน อันที่จริงแล้วมันก็เหมือนกัน

ทุกคนยากที่จะหนีเคราะห์ร้ายไปได้

หลินหยางไอออกมาสองสามที จากนั้นก็ถอดผ้าที่ขาดรุ่งริ่งออกจากตัว และค่อยๆ ลุกขึ้นยืน

"ไม่ได้ฆ่าคุณ ฉันจะตายไปแบบนี้ได้ยังไง?" หลินหยางจ้องมองเย่เหยียน กล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"ฆ่าฉัน?"

เย่เหยียนตกตะลึงเล็กน้อย จากนั้นก็พยักๆ หน้า และยิ้มอย่างเย็นชา : "หลินหยาง คุณมีความทนทานจริงๆ แต่คุณไม่สามารถโง่เขลา ไม่สามารถอวดดีได้ ฆ่าฉันงั้นเหรอ? คุณ มีสิทธิ์อะไร?"

หลินหยางไม่พูดอะไร แต่กวาดสายตามองไปยังสถานที่นั้น

เขาเห็นศพที่เกลื่อนกลาดเต็มพื้น เลือดไหลนองจนกลายเป็นแม่น้ำ

เหลยหู่และคนอื่นๆ ไม่เห็นแม้แต่เงา

ไม่รู้ว่าไปไหน

และคนที่มีความสามารถในการต่อสู้ในที่นี้ แทบจะไม่มีเลย ถ้าไม่ตาย ก็ต้องบาดเจ็บสาหัส

ในอากาศเต็มไปด้วยพลังแห่งสวรรค์อันบริสุทธิ์อย่างยิ่ง

"นี่คือ......พลังของเทพเซียนแห่งแผ่นดิน? คุณก้าวไปสู่แดนของเทพเซียนแห่งแผ่นดินแล้วเหรอ?"

หลินหยางขมวดคิ้ว จ้องมองเย่เหยียนและเอ่ยถาม

เย่เหยียนพยักหน้าเบาๆ และยกฝ่ามือขึ้น : "แหวนเทพสูงสุดทำให้ฉันบรรลุอย่าที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทำให้ฉันเข้าใจความหมายในการบรรลุถึงระดับเทพเซียนแห่งแผ่นดินอย่างลึกซึ้ง และฉันได้อาศัยพลังของคนเหล่านี้ จึงทำให้ก้าวเข้าสู่ขั้นตอนสุดท้ายไปได้!"

ผู้คนตกตะลึง

"ในแหวนเทพสูงสุด มีสิ่งที่สืบทอดจากจักรพรรดิโบราณจริงๆ ด้วย!" เทียนชูตะโกนอย่างสั่นเทา

"ตอนนี้เย่เหยียนได้รับการถ่ายทอดเช่นนี้ และยังฝึกฝนจนเป็นเทพเซียนอีก เขาจะต้องไร้เทียนทานในดินแดนแห่งความเงียบและความตายอย่างแน่นอน!"

"ดินแดนแห่งความเงียบและความตายจะต้องเผชิญหน้ากับยุคสมัยของเย่เหยียนอย่างนั้นเหรอ?"

ผู้คนมองอย่างเหม่อลอย บางคนก็ก้มหน้าพูดพึมพำ

หลินหยางขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ไม่นานก็คลายออกมา

"ดังนั้น ก็ยิ่งไม่ดีที่ฉันจะฆ่าคุณ" หลินหยางกล่าวนิ่งๆ

"คุณน่าจะคิดว่าจะหนีตายอย่างไร หรือ....ขอความเมตตานะ" เย่เหยียนกล่าว

"เกรงว่าจะไม่จำเป็น" หลินหยางส่ายหัว

"ฉันคิดว่า มันจำเป็นอย่างมาก!"

เย่เหยียนกล่าวอย่างสงบ จากนั้นก็ขยับเคลื่อนไหวนิ้วมือเบาๆ

ตูม!

พลังแห่งสวรรค์สั่นสะเทือนมากขึ้นจนกลายเป็นคลื่นการโจมตี พื้นดินด้านหน้าแยกออก ฝุ่นละอองม้วนตัวขึ้น และกระแทกใส่หลินหยางอย่างโหดเหี้ยม

เขารู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย

เป็นการเปลี่ยนแปลงของหลินหยาง

ไม่ว่าจะเป็นลมปราณและอากัปกิริยาของหลินหยางในขณะนี้ มันแตกต่างจากที่เคยอยู่ในสุสานก่อนหน้านี้

ดังนั้นเย่เหยียนจึงตัดสินใจที่จะทดสอบหยั่งเชิงดูเล็กน้อย

เป็นไปอย่างที่คาดการณ์เอาไว้

เมื่อเผชิญกับการโจมตีที่รุนแรงเช่นนี้ หลินหยางไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่จ้องมองคลื่นการโจมตีนั้น เมื่อเข้ามาใกล้ ทันใดนั้นก็ยกมือขึ้น และใช้หมัดกระแทกเข้าไปที่คลื่นการโจมตี

ตูม!

คลื่นการโจมตีนั้นถูกระเบิดกระจัดกระจายออกในทันที ปรากฏเป็นประกายไฟแตกฉานซ่านเซ็นไปทุกทิศทุกทาง

แผ่นดินโดยรอบแตกแยกออกไปตามๆ กัน

สมองของทุกๆ คนสั่นสะท้านอย่างบ้าคลั่ง และจ้องมองด้วยดวงตาเบิกโพลง

คาดไม่ถึง.....ว่าจะรับมือได้!

นี่คือพลังแห่งสวรรค์อันบริสุทธิ์ของเทพเซียนแห่งแผ่นดินนะ!

ทำไมเขาถึงรับมือได้ล่ะ??

"นี่...นี่มันเป็นไปไม่ได้......" ฉางหยาอ้าปากค้าง

"คนนอกดินแดนคนนี้ก่อนหน้านี้ถูกเย่เหยียนโจมตีอย่างน่าเวทนาในสุสานเทพสูงสุด ทำไมตอนนี้ถึงรับการโจมตีได้อย่างง่ายดายล่ะ?" เทียนชูตกตะลึงเช่นกัน

"ตามเหตุผลที่ว่ามา สิ่งหนึ่งมลายหายไปสิ่งหนึ่งเกิดขึ้นมาแทนที่ ตอนนี้เย่เหยียนได้ก้าวไปสู่เทพเซียนแห่งแผ่นดินแล้วจึงยากที่จะรับมือ ทำไมคนคนนี้จึงรับมือการโจมตีนี้เลย และดูง่ายดายยิ่งกว่าก่อนหน้านี้?"

สีหน้าของเหยียนยิ่นย่ำแย่อย่างมาก มีความเป็นไปได้ที่แวบเข้ามาในสมอง

"หรือว่า.....คนคนนี้จะได้รับโชคลิขิตอะไรในสุสานเทพ?"

"โชคลิขิตแบบไหนกันที่สามารถเทียบกับแหวนเทพสูงสุดได้?"

เย่เหยียนไม่พูดอะไร

แท้จริงแล้ว แหวนสูงสุดซึ่งสืบทอดมาตลอดชีวิตของเทพสูงสุดนั้น เป็นเทพเจ้าที่ศักดิ์สิทธิ์เหนือสิ่งอื่นใด

ถึงแม้ว่าหลินหยางจะได้รับความช่วยเหลือเล็กๆ น้อยๆ แต่มันจะเทียบกับแหวนเทพสูงสุดได้อย่างไร?

การรับมือการโจมตีนี้ มันไม่สามารถเป็นตัวแทนอะไรได้

"คุณ ได้รับโชคลิขิตอะไรกัน?"

เย่เหยียนฟื้นคืนสู่สภาพเดิม และเอ่ยถามอย่างเย็นชา