บทที่ 2832 คุณต้องระมัดระวัง

การตายที่น่าเวทนาของเจี่ยนเซิง ทำให้ทุกคนต่างตกตะลึงอย่างมาก

เซียนเก้าชีวิตรู้สึกโกรธและโมโหอย่างมาก

"คุณกล้าฆ่าศิษย์รักของฉันต่อหน้าต่อตาฉัน?" เซียนเก้าชีวิตกล่าวอย่างเยือกเย็น

"ลูกศิษย์ของคุณส่งตัวเองมาตายเองและคุณเองก็ไม่ห้าม ตอนนี้ถูกผมฆ่าตายลง แต่กลับคิดหาคนรับผิดชอบ ทำไมเหรอ? คุณคิดจะให้ผมยืนเฉยๆ รอให้ลูกศิษย์ของคุณจัดการผมอย่างนั้นเหรอ?" หลินหยางกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"คุณ! ! กล้ามาก! !"

เซียนเก้าชีวิตโกรธมากพร้อมกับยกมือขึ้นโบก

วูบ!

ก๊าซพิษสีเขียวเข้มชนิดหนึ่งกลายเป็นฝ่ามือขนาดใหญ่ ลงมาจากท้องฟ้าและถาโถมไปยังหลินหยาง

"ถอยไปให้หมด!"

หลินหยางตะโกนเสียงดังพร้อมกับยกมือขึ้นป้องกัน

พลังแห่งสรวงสวรรค์ถูกปลดปล่อยออกมา

ตู้ม!

พลังทั้งสองปะทะเข้าด้วยกันกลางอากาศและจากนั้นก็ระเบิดขึ้นทันที

พลังอันน่ากลัวแผ่ซ่านไปทั่วทุกบริเวณและปกคลุมไปทั่วทั้งเมือง

ผู้คนในเมืองต่างพากันคุกเข่าลงด้วยอาการตัวสั่นและหวาดกลัว

เซียนเก้าชีวิตขมวดคิ้ว

"รับมือกับการโจมตีของฉันได้อย่างง่ายดาย ดูเหมือนว่าความสามารถของคุณไม่ได้เพียงแค่ผู้ได้อันดับหนึ่งในการแข่งขันอวี่เจวี๋ยสินะ!"

"อาจารย์ ได้รับข่าวมาเมื่อสักครู่ว่าเขาเพิ่งจะมาจากสุสานเทพสูงสุด!"

ขณะนี้เอง ลูกศิษย์คนหนึ่งก็วิ่งเข้ามาและกล่าวรายงาน

"ว่ายังไงนะ?"

เซียนเก้าชีวิตเบิกตากว้างและมองไปที่ชายคนนั้นอย่างตกตะลึง

สุสานเทพสูงสุดคืออะไร เซียนเก้าชีวิตรู้อยู่แก่ใจดี

อันที่จริงเมื่อครั้งก่อน เธอเองก็ส่งคนสองคนที่คิดว่ามีความสามารถโดดเด่นที่สุดไปยังสุสานเทพสูงสุดเพื่อคิดจะแสวงหาผลประโยชน์จากที่นั่น

ทว่าหลังจากที่ลูกศิษย์สองคนได้เข้าไปในสุสานก็ไม่ได้กลับออกมาอีกเลย

ทำให้เซียนเก้าชีวิตล้มเลิกเรื่องนี้ลง

เพราะแม้แต่ยอดฝีมือที่ตระกูลกลุ่มอำนาจใหญ่ๆ ฝึกฝนขึ้นมาต่างไม่แน่ใจว่าจะสามารถออกจากสุสานเทพสูงสุดได้อย่างปลอดภัยหรือไม่ ฉะนั้นคนของเธอจะคาดหวังอะไรว่าจะออกจากที่นั่นได้อย่างปลอดภัย?

การฝึกฝนลูกศิษย์สักคนไม่ใช่เรื่องง่าย โดยเฉพาะลูกศิษย์ที่ได้รับการสืบทอดโดยตรง

บรรดาลูกศิษย์ทั่วไปนั้นจะตายหรือไม่ตายก็ไม่สำคัญอะไร แต่หากต้องสูญเสียลูกศิษย์ที่ได้รับการสืบทอดโดยตรงละก็ เธอรู้สึกเสียดายอย่างมาก

"ใครเป็นคนแจ้งข่าวเรื่องนี้มา?" เซียนเก้าชีวิตถามอย่างเคร่งขรึม

"ฟู่หัว! เขาบอกว่าหอเหลยเจ๋อเทียนเป็นคนปล่อยข่าวนี้ออกมาและไม่มีทางพลาดแน่!" ลูกศิษย์คนนั้นกล่าว

เซียนเก้าชีวิตเงียบ

เธอจับจ้องไปที่หลินหยางด้วยสีหน้าจริงจัง

"เดิมทีฉันคิดเพียงว่าคงเป็นตัวตายตัวแทนเท่านั้น ตอนนี้ดูเหมือนว่าคุณก็มีความอดทนระดับหนึ่ง งั้นวันนี้หากฉันจะฆ่าคุณก็คงต้องแสดงความสามารถที่แท้จริงออกมาสินะ" เซียนเก้าชีวิตกล่าวอย่างเยือกเย็น

หลินหยางมองไปที่เธอพร้อมกับหันไปกล่าว "ผู้นำหมู่บ้านยวินเสี้ยว เจ้าเมืองหนานหลีเฉิง คุณตู๋กู กรุณาออกไปจากที่นี่ทั้งหมดและขอให้ผมได้จัดการกับเธอคนนี้"

"คุณหลิน คุณต้องระมัดระวังตัวให้ดี เซียนเก้าชีวิตมีชื่อเสียงมาเนิ่นนานแล้วว่าความสามารถของเธอน่าทึ่งและรับมือได้ยาก!" ผู้นำหมู่บ้านยวินเสี้ยวกล่าว

"ใช่ หลินหยาง คุณเพิ่งออกมาจากสุสานเทพสูงสุดและตอนนี้ร่างกายของคุณยังไม่ฟื้นฟูดีเท่าไร อีกทั้งก็ไม่รู้ว่าคุณถูกพิษในสุสานไปบ้างไหม ตอนนี้สิ่งที่คุณควรทำมากที่สุดคือพักฟื้นร่างกายและตรวจร่างกายอย่างละเอียด ไม่ใช่ออกไปต่อสู้อย่างดุเดือด คุณถอยออกมาให้เราไปจัดการเถอะ!" อ้ายหร่านกล่าว

ขณะที่อีกเจ็ดคนที่เพิ่งกลับออกจากสุสานเทพสูงสุดและต่างแยกย้ายไปตามตระกูลของตัวเองนั้นก็ต่างอ่อนล้าอย่างมาก และผ่านไปเพียงเจ็ดวันพวกเขาก็เสียชีวิตลง

แม้ว่าหลินหยางจะออกมาได้อย่างปลอดภัย ทว่าอ้ายหร่านกลับรู้สึกเป็นกังวลว่าเขาอาจตกอยู่ในสภาวการณ์เช่นนั้นได้

ทว่าหลินหยางกลับยิ้ม "วางใจได้อ้ายหร่าน ผมรู้ตัวเองดี พวกคุณรีบถอยออกไปเร็วเข้า ไม่งั้นเดี๋ยวหากต่อสู้กันขึ้นมาจริง ผมคงอาจไม่มีเวลาปกป้องดูแลพวกคุณได้และอาจทำให้เสียเปรียบในการต่อสู้ก็เป็นได้"

อ้ายหร่านอ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็ล้มเลิก

"หลินหยาง คุณต้องระมัดระวังและอย่าประมาทนะ!"

เวลาผ่านไปเธอก็ค่อยๆ เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

ทุกคนต่างถอยไปหลังหุบเขาบริเวณที่ว่าง

ผู้คนที่อยู่รอบๆ ก็ต่างถอยออกไปเช่นกัน

เซียนเก้าชีวิตยิ้มอย่างเยือกเย็น "รอให้ฆ่าคุณได้ คนอื่นก็อย่าหวังจะหนีรอดแม้แต่คนเดียว ทางที่ดีคุณควรกระตุ้นให้พวกเขาร่วมมือกับคุณในการจัดการกับฉัน แบบนี้คุณอาจมีทางชนะได้ ตอนนี้ดูเหมือนว่าคุณคิดจะต่อสู้กับฉันตัวต่อตัวสินะ? คุณมีความสามารถขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"มีหรือไม่มีเดี๋ยวคุณก็รู้เองไม่ใช่เหรอ?" หลินหยางกล่าว