บทที่ 2873 ดินแดนที่วิเศษและอัศจรรย์

คนหนึ่งสามารถจับสายฟ้าผ่าได้นับแสนครั้ง

ภาพนี้เป็นสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวอย่างมาก

ลูกเรือทั้งหมดต่างตกตะลึง

ทุกครั้งที่มีฟ้าร้องและฟ้าผ่าที่น่าสะพรึงกลัวในเมฆและมีฝนฟ้าคะนองตกลงมา ทว่าหลินหยางก็จับได้ทุกครั้งไป

ภายใต้เสียงฟ้าร้องและฟ้าผ่าที่หนาแน่นรุนแรง เรือทั้งลำกลับยังปลอดภัยดี

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร แต่เมฆฝนฟ้าคะนองก็ค่อยๆ สลายไป และเรือก็แล่นออกจากวงกลมเมฆฝนฟ้าคะนองโดยสมบูรณ์

ไม่นานแดดร่มลมตก นกนางนวลโบยบิน ปลาโลมากระโดดเล่นน้ำข้างเรืออย่างมีความสุข

ผู้คนรู้สึกว่าพวกเขาได้ผ่านพ้นจากนรกและกำลังเข้าสู่ดินแดนแห่งสวรรค์!

หลินหยางดูดซับเสียงฟ้าร้องฟ้าผ่าทั้งหมดไว้ในมือของเขา และถอนหายใจเล็กน้อย

ครั้งหนึ่งเขาเคยสร้างร่างแห่งสายฟ้าได้สำเร็จภายใต้การล้างบาปของเทพเจ้าสายฟ้าของจอมทัพทั้งเจ็ดแห่งภูเขาศักดิ์สิทธิ์ และเขาสามารถระดมเสียงฟ้าร้องฟ้าผ่าได้ โดยธรรมชาติแล้ว ฟ้าร้องและฟ้าแล่บเหล่านี้ไม่สามารถทำอะไรต่อเขาได้ และหลินหยางกลับยังสามารถดูดซับเสียงฟ้าร้องเหล่านี้เพื่อเพิ่มพลังให้กับตัวเองได้อีกด้วย

"ผู้บัญชาการหลิน คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?"

เจี่ยกังรีบวิ่งออกมาจากในเรือพร้อมกับถามด้วยความเป็นห่วง

"ผมไม่เป็นไร" หลินหยางยิ้ม

"งั้นก็ดี"

เจี่ยกังถอนหายใจด้วยความโล่งอกและจู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้พร้อมกับชี้ไปข้างหน้า "ผู้บัญชาการหลิน นั่นน่าจะใช่เกาะบูรพาศักดิ์สิทธิ์!"

หลินหยางได้ยินเข้าก็หันหน้าไปมองและจากนั้นก็เห็นเกาะขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นตรงหน้าในระยะที่ไกลออกไป

เกาะมีขนาดใหญ่มาก และบริเวณกลางของเกาะก็มีภูเขาขนาดใหญ่ ซึ่งมีรูปร่างเหมือนน้ำเต้าและบนเกาะก็มีอาคารสิ่งก่อสร้างโบราณทั้งตึก ตำหนัก ศาลาต่างๆ นานามากมาย ซึ่งดูแล้วใหญ่โตโอ่อ่าสวยงามอย่างมาก

มีเมฆและหมอกลอยอยู่ท่ามกลางขุนเขา โอบล้อมราวกับแดนสวรรค์

"ใช่ที่นี่จริงด้วย"

หลินหยางพยักหน้าด้วยแววตาที่ตื่นเต้นดีใจ

และขณะที่เรือกำลังเข้าใกล้

วูบ!

ทันใดนั้นความรู้สึกที่แปลกประหลาดก็เข้ามาปกคลุมห่อหุ้มหลินหยางและรอบๆ

หลินหยางตกใจและมองไปรอบๆ ทันที จากนั้นสายตาของเขาก็หันไปสังเกตเกาะนั้น

"ทำไมจู่ๆ ถึงรู้สึกเย็นสบายแบบนี้?"

เจี่ยกังขมวดคิ้วกล่าวอย่างอดไม่ได้ เห็นได้ชัดว่าเขาเองก็รับรู้ได้ว่ารอบๆ ตัวเขาเกิดความเปลี่ยนแปลงไป

"เกาะแห่งนี้คือดินแดนที่วิเศษและอัศจรรย์! ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ!"

หลินหยางพึมพำ

"ดินแดนที่วิเศษและอัศจรรย์?"

เจี่ยกังตกใจและมองไปที่เกาะพร้อมกับพยักหน้า "นับเป็นเกาะที่มีฮวงจุ้ยที่ดีเกาะหนึ่งเลย"

"เจี่ยกัง คุณเข้าใจผิดแล้ว ที่ผมบอกว่าเป็นเกาะวิเศษและอัศจรรย์ ผมไม่ได้พูดถึงเรื่องฮวงจุ้ย แน่นอนว่าฮวงจุ้ยของสถานที่นี้ดี แต่ไม่เพียงเท่านั้น ที่ตั้งทางภูมิศาสตร์และพลังที่มีในชั้นใต้ดินและรวมถึงพลังที่ปล่อยออกมาของมันก็น่าสะพรึงกลัวมาก!"

"หมายความว่ายังไง?" เจี่ยกังถามด้วยความสับสนงุนงง

"หากผมฝึกฝนบำเพ็ญเพียรที่นี่หนึ่งปีจะเท่ากับการบำเพ็ญเพียรข้างนอกสามปี" หลินหยางกล่าว

เจี่ยกังสูดหายใจเข้าด้วยความตกใจ

นาทีนี้เขาเข้าใจแล้วว่าคำว่าดินแดนที่วิเศษและอัศจรรย์ของหลินหยางหมายความว่ายังไง

เป็นสถานที่ที่วิเศษและน่าทึ่งเช่นนี้ จะไม่ทำให้ผู้คนตกตะลึงได้ยังไง?

แต่ไม่นาน เจี่ยกังก็นึกอะไรขึ้นได้พร้อมกับรีบถามออกไป "ไม่ว่าใครก็จะเป็นอย่างที่พูดมาเหรอ?"

"อยู่ที่พรสวรรค์และโชคชะตา เจี่ยกัง คุณคงไม่คิดจะเคลื่อนย้ายกองกำลังมาฝึกฝนฝึกซ้อมที่นี่หรอกนะ?" หลินหยางถาม

"ถ้าสถานที่แห่งนี้ดีจริงอย่างที่ผู้บัญชาการหลินพูดมา เช่นนั้นกลับไปผมอาจจะเสนอเรื่องนี้ไปยังเบื้องบน" เจี่ยกังกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

หลินหยางส่ายหน้า "ผมว่าอย่าดีกว่า สถานที่แห่งนี้เป็นสถานที่ของคนมีพรสวรรค์ สำหรับผมแล้วการฝึกฝนบำเพ็ญเพียรที่นี่หนึ่งปีเท่ากับใช้เวลาข้างนอกสามปี แต่สำหรับบรรดาทหารเหล่านั้นแล้วกลับไม่ได้เพิ่มระดับพัฒนาความสามารถของพวกเขาได้เท่าไรนัก อีกอย่างการจะมาที่นี่ได้ต้องผ่านเมฆหมอกฝนฟ้าคะนองและสายฟ้าแล่บต่างๆ นานา และการจะเดินทางเข้ามาจำนวนมากอาจต้องเกิดความสูญเสียอย่างหนักแน่ ถึงตอนนั้นคงได้ไม่คุ้มเสีย"

เจี่ยกังถอนหายใจ

เมื่อเรือเข้าใกล้เกาะ

เวลานี้ ผู้คนบนเกาะบูรพาศักดิ์สิทธิ์ก็สังเกตเห็นคนบนเรือแล้ว และทั้งหมดต่างมารวมตัวกันที่ชายฝั่งเพื่อคอยเฝ้าจับตาอย่างระมัดระวัง

เจี่ยกังรีบสั่งให้ลูกเรือแขวนธงของอาณาจักรมังกร

เมื่อคนของเกาะบูรพาศักดิ์สิทธิ์เห็นเข้าก็วางใจลงมาเล็กน้อย ทว่าพวกเขายังคงถือดาบในมือด้วยท่าทีเคร่งเครียด

"ทุกคน เราเป็นเจ้าหน้าที่รัฐของอาณาจักรมังกร นี่คือป้ายคำสั่งบูรพา ได้โปรดอย่าทำอะไรโดยพลการ!"

เจี่ยกังเดินไปที่หัวเรือพร้อมกับชูป้ายคำสั่งบูรพาตะโกนเสียงดัง

เขายกป้ายคำสั่งบูรพาขึ้นสูง แม้ว่าป้ายคำสั่งจะไม่ได้ใหญ่มาก แต่ก็มองเห็นได้อย่างชัดเจน