บทที่ 2889 พวกคุณเลือกเอาเอง

วิธีการใช้ง่ายมาก เปิดห่อออก ปิดจมูกและเป่าผงแป้งออกไป

ผงแป้งนี้ใช้ทำอะไร จอมปีศาจไม่ได้อธิบายเอาไว้ พูดเพียงว่าสิ่งนี้จะช่วยพวกเขาพิชิตเมืองเจียงเฉิน ทำลายหยางหัวให้พินาศ ในขณะเดียวกันก็สัญญากับพวกเขาว่า หากทำให้หยางหัวสูญสิ้นได้ ญาติพี่น้องของพวกเขาจะกลับมาอยู่ข้างๆ พวกเขาอย่างปลอดภัย

ถึงแม้ว่าเจ้าสำนักเหล่านี้จะคาดเดาว่าสิ่งเหล่านี้ดูแปลกประหลาด แต่พวกเขามาถึงขั้นนี้แล้ว จะหันหลังกลับได้อย่างไร?

ด้วยเหตุนี้ หลานๆ คนจึงเปิดห่อผงแป้งออกตามๆ กัน และบีบจมูกพร้อมกับเป่าออกไป

มีคนที่ไม่รีบร้อนปฏิบัติตาม แต่มองดูคนอื่นๆ ก่อน เพราะต้องการเห็นว่าห่อแป้งเหล่านี้ท้ายที่สุดแล้วใช้ไว้ทำอะไร

"ท่านผู้นำของสิ่งนี้จะต้องมีลับลมคมในอย่างแน่นอน รีบทิ้งมันไปซะ แล้วเราไปพึ่งพาผู้บัญชาการโจวกันเถอะ!"

เจี่ยจื้อถูกคนประคองเดินออกมา และกล่าวอย่างยากลำบาก

แต่ชิวจีได้สนใจซะที่ไหนกัน? เธอบีบจมูกและนำห่อแป้งนั้นเปิดออก จากนั้นก็เป่าออกไปโดยตรง

ฮู!

ผงแป้งสีดำสนิทลอยขึ้นไปในทันที

แต่พวกมันไม่ลอยไปตามลม แต่มันราวกับสิ่งมีชีวิต พวกมันทั้งหมดเข้าไปในจมูกคนของภูผาหลิงซินที่อยู่โดยรอบ

ในชั่วพริบตา ลูกศิษย์ของภูผาหลิงซินที่ถูกผงแป้งทะลุเข้าไปในจมูกล้วนชักกระตุกขึ้นมาทันที จากนั้นก็ล้มลงบนพื้น ไม่สามารถขยับตัวได้เลย

"นี่มันอะไรกัน?"

ชิวจีตกตะลึง และรู้สึกงงงันเล็กน้อย

นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

ทำไมทุกคนถึงล้มลงไป?

ชิวจีมองไปรอบๆ ก็พบว่าคนของตระกูลอื่นก็เป็นแบบนี้เช่นกัน

นอกจากเจ้าสำนักที่ยืนบีบจมูกอยู่ คนอื่นๆ ที่เหลือต่างล้มลงนอนบนพื้นเช่นกัน

แต่ทว่าผ่านไปไม่นาน ทันใดนั้นคนที่นอนอยู่บนพื้นก็สั่นสะท้านขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง จากนั้นดวงตาทั้งคู่ก็เหลือกขึ้น คลานลุกขึ้นมาบนพื้นด้วยตัวสั่นเทา ดูเหมือนซากศพที่เดินได้

แม้แต่เจี่ยจื้อก็หนีไม่พ้น

ทั้งตัวของเขาชักกระตุกไม่หยุด ดวงตาทั้งคู่เหลือกขึ้น มีน้ำลายไหลออกมาจากปาก แขนขาชักเกร็งราวกับโรคลมบ้าหมู สั่นสะท้านอย่างต่อเนื่อง

ดวงตาของชิวจีเบิกโพลง ในดวงตามีความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด

เธอสัมผัสได้ว่าคนเหล่านี้ยังไม่ตาย แต่สภาพของพวกเขาในตอนนี้ ทำให้คนรู้สึกขนหัวลุกจริงๆ

"เจี่ยจื้อ! คุณเป็นอย่างไรบ้าง?"

ชิวจีทำเป็นใจกล้า และเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

เจี่ยจื้อมองเธออย่างยากลำบาก อ้าปากกว้าง เป็นเวลานานจึงค่อยๆ พูดออกมาอย่างตะกุกตะกัก

"รีบ....หนี....ไป...."

"อะไรนะ?"

ชิวจีตกตะลึง