บทที่ 2893 สังหารต่อหน้าสาธารณชน

“จางฉี?”

ฉู่ชิวห่อไหล่ที่ได้รับบาดเจ็บ ตะโกนขึ้นเสียงดังแต่ไม่สามารถไปช่วยได้

ตอนนี้เขาตกที่นั่งลำบาก แม้แต่ตัวเองยังเอาไม่รอด จะไปช่วยจางฉีได้ยังไง?

“ลั่วถานฮวา คุณพูดไม่มีผิดเลย! สองคนนี้มันหมดแรงละ ไม่มีแรงที่จะต่อต้านผมอีก ฆ่าได้ง่ายๆสบายๆ!”

สื่อหลงเทียนถือดาบไปหาทั้งสองคน ใบหน้าเต็มไปด้วยความพึงพอใจ

“ท่านจอมมาร คนพวกนี้ยื้อเวลาพวกเรานานแล้ว อย่าลังเลใจเลย รีบฆ่าเถอะ จากนั้นรีบเข้าไปในเมืองเจียงเฉิน ไม่อย่างนั้นฉันกลัวว่าจะเกิดการเปลี่ยนแปลงได้!”ลั่วถานฮวาพูดขึ้น

“ได้!”

สื่อหลงเทียนพยักหน้า ไม่ลังเลใจอีกต่อไป เขาสาวเท้าเดินไปหาทั้งสองคน และดาบที่อยู่ในมือก็เพ่งไปทางจางฉีที่อยู่ใกล้สุด

“จางฉี รีบหลบ! !”

ฉู่ชิวตะโกนขึ้น โผเข้าไปฆ่า

จางฉีพยายามตะกายขึ้นไป

แต่ขาทั้งสองข้างได้รับบาดเจ็บ คลานตะเกียกตะกายแบบนี้ จะคลานได้ไกลแค่ไหน?

เฮือก!

กระบี่ปีศาจเป็นเหมือนเขี้ยวของสัตว์ดุร้ายที่ฉีกเนื้อของเขา

ร่างของจางฉีแยกออกแบ่งเป็นหลายชิ้น ตกลงมาอยู่บนพื้น พร้อมกับมีเลือดไหลอาบ

ฉู่ชิวหยุดชะงัก มองฉากตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“ผมได้ยินมาว่าดินแดนมรณะเป็นสถานที่ที่มีหมอมากมาย เพราะฉะนั้นการฆ่าคนไม่ทำลายศพ อยู่ทางด้านของพวกคุณก็เหมือนว่าไม่ได้ฆ่า! ถูกไหม!”

สื่อหลงเทียนหรี่ตามอง แสยะยิ้มมุมปาก

ฉู่ชิวหายใจติดขัด เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ เขารีบมองไปทางจางฉี หมายจะชิงร่างของเขากลับมา

แต่…สุดท้ายเขาก็ช้าไปหนึ่งก้าว

ฮู!

ไฟปีศาจลอยออกมาจากฝ่ามือของสื่อหลงเทียน จากนั้นไปปกคลุมอยู่บนร่างของจางฉี

ชั่วพริบตาเดียว ร่างของจางฉีก็กลายเป็นเถ้าถ่าน ตายไม่เหลือซากเลยทีเดียว….

ครั้งนี้ ต่อให้ทักษะทางการแพทย์เก่งกาจ ก็ไม่สามารถช่วยชีวิตกลับมาได้แล้ว

ฉู่ชิวมองด้วยความตะลึงงัน สมองเดือดปุดๆโกรธเดือดดาลเป็นอย่างมาก

แต่ความเดือดดาลไม่ได้มีผลกระทบต่อสติสัมปชัญญะของเขา

เขารู้ สถานการณ์ตอนนี้สื่อหลงเทียนมีโอกาสชนะสูง พูดกันอย่างจริงจัง ฝีมือของเขากับสื่อหลงเทียนไม่ได้ห่างไกลกันมาก ก่อนหน้านี้มีจางฉีช่วย ถึงสามารถควบคุมได้ ตอนนี้แขนได้รับบาดเจ็บไปข้างหนึ่ง พลังสูญหายไปไม่น้อย ถ้าสู้ต่อไป เขาจะต้องตายอย่างแน่นอน

ฉู่ชิวถอยหลังทันที หมายจะหนีไปจากที่นี่

แต่สื่อหลงเทียนจะปล่อยเขาไปเหรอ?

“คิดหนีเหรอ? ทิ้งชีวิตไว้ที่นี่เถอะ!”

สื่อหลงเทียนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา กระบี่ปีศาจเหมือนงูพิษยื่นออกมา แทงไปตรงหน้าฉู่ชิว

ฉู่ชิวหายใจติดขัด ยกมือยื่นไปข้างหน้า

ฮู!

พลังแสงพุ่งออกมาจากฝ่ามือของเขา

พลังแสงเหมือนเป็นโล่ป้องกันดาบที่พุ่งแทงมา

ความแหลมของดาบแทงเข้ามาในพลังแสงปลายดาบสั่นไหวเหมือนสามารถทะลายพลังแสงสลัวได้ตลอดเวลา

ฉู่ชิวกัดฟันกรอด รวบรวมพลังทั้งหมดที่มีมาต้านทาน

แต่เวลานี้รอบกายของเขาเป็นปีศาจ แค่ต่อต้านการโจมตีของสื่อหลงเทียนคนเดียวแล้วมีประโยชน์อะไร?

เฮือก!

เฮือก!

เวลาแค่เพียงแวบเดียว ทางซ้ายทางขวาก็มีคมมีดที่น่ากลัวพุ่งมาใส่ช่วงเอวกับไหล่ของฉู่ชิว

“อา! !”

ฉู่ชิวเจ็บจนร้องออกมา พลังแสงที่ต้านคมกระบี่ปีศาจก็ค่อยๆคลายตัวลง กระบี่ปีศาจทะลายพลังแสงได้ จากนั้นก็พุ่งแทงมาทางแขนของเขา

ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทำให้เขาเหมือนไม่สามารถทนไหวแล้ว

“น่าตลก!”

สื่อหลงเทียนหรี่ตามอง กระบี่ปีศาจสั่นไหว

ฮูลา!

แขนอีกข้างหนึ่งของฉู่ชิวถูกคมดาบฟาดฟัน

เขาถอยหลัง คิดไม่ถึงว่ามือทั้งสองข้างจะถูกฟันจนเขามีวิธีที่จะตอบโต้เหลือไม่มากแล้ว….

“กดเขาไว้!”

สื่อหลงเทียนพูดอย่างราบเรียบ

ปีศาจที่อยู่ทั้งสองด้านกดไหล่ของฉู่ชิวลงบนพื้นอย่างรุนแรง