บทที่ 2904 ตื่นเถอะ!

หมัวหยาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น คนทั้งคนจู่โจมเข้าไปที่หลินหยางราวกับบ้าคลั่ง

อย่างไรเสียพี่น้องทั้งเจ็ดของเขาทั้งหมดเสียชีวิตด้วยเงื้อมมือของหลินหยาง เขาจะไม่โกรธแค้นได้อย่างไร?

ในตอนนั้นเขาหนีเตลิดด้วยความตื่นตระหนก ในใจของเขาเต็มไปด้วยความกลัว แต่หลังจากกลับมาที่ลัทธิปีศาจสวรรค์ เจ้าลัทธิยังคงล้างสมองของเขาอย่างต่อเนื่อง และล้างความกลัวในใจของเขาออกไปโดยสิ้นเชิง

ตอนนี้เขามีความคิดเดียวเท่านั้น

แก้แค้น!

ฆ่าหลินหยางไม่ได้ เขาสาบานว่าจะไม่ยอมเลิกรา!

"ฆ่ามัน! ฆ่ามัน! ฆ่ามัน!! ฆ่ามันให้ตาย!"

หมัวหยาร้องคำราม เงามีดนับพันหมุนออกมาจากมีดวิเศษ ราวกับว่าต้องการทำให้ท้องฟ้าแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ

หลินหยางไม่หวาดกลัว หยิบเข็มออกมาขัดขวาง

ไม่ว่าหมัวหยาจะโจมตีอย่างไร ก็ไม่สามารถทำลายการป้องกันของหลินหยางได้

"คุณ ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉัน!"

หลินหยางกล่าวด้วยน้ำแหบพร่า และดีดนิ้วออกไป

ฟิ้ว!

เข็มเงินลอยออกไปในทันที และแทงเข้าไปที่คมมีดของมีดวิเศษ แทงทะลุด้ามมีด และตรงเข้าไปที่แขนของหมัวหยา

ทันใดนั้น แขนของหมัวหยาและมีดวิเศษแตกออกเป็นเสี่ยงๆ กลายเป็นชิ้นส่วนกระจัดกระจาย

หมัวหยาถอยหลังอย่างต่อเนื่อง ร่างกายซวนเซไปมา แทบจะยืนได้ไม่มั่นคง

เขาจ้องมองหลินหยางด้วยความโกรธแค้น ทันทีหลังจากนั้นก็คำรามออกมา ต้องการจะพุ่งเข้าไปหาหลินหยางอีกครั้ง

หลินหยางขยับแขนของเขาอีกครั้ง

เสียงสั่นสะเทือน!

พลังอันมหาศาลสั่นสะเทือนลงมา บีบอัดเข้ามายังร่างของหมัวหยาโดยตรง

หมัวหยาหยุดฝีเท้าลงทันที ยากที่จะก้าวไปข้างหน้าอีกครั้ง

"หมัวหยา คุณกำลังมุ่งมั่นกับอะไรอยู่? ลัทธิมาร คุ้มค่าที่คุณจะปกป้องรักษาเหรอ? สิ่งที่เรียกว่าปีศาจ ท้ายที่สุดแล้วกำลังเสาะแสวงหาอะไรอยู่?"

หลินหยางเอ่ยถามอย่างเย็นชา

"ไอ้หลานชาย! อย่ามาทำลายจิตใจของฉัน! ลัทธิมาร คุณจะเข้าใจได้อย่างไร? สิ่งที่ฉันแสวงหาชั่วชีวิตนี้ คือหนทางอันสูงสุด คือความเป็นอมตะอันสูงสุด คุณจะเข้าใจอะไร?"

หมัวหยาตะคอกออกมา ด้วยดวงตาแดงก่ำ

คำพูดนี้ของหลินหยาง ดูเหมือนจะสะเทือนไปถึงจุดอ่อนในใจของเขา และทำให้เขารู้สึกร้อนรุ่มใจ

แต่หลินหยางกลับหัวเราะเยาะ และกล่าวอย่างเย็นชาว่า : "ความเป็นอมตะ? หนทางอันสูงสุด? คุณหมายถึงความตายเหรอ? ด้วยวิธีนี้ พี่น้องทั้งเจ็ดคนของคุณนั้น เป็นการแสวงหาหนทางอันสูงสุดเหรอ? หรือว่าได้รับความเป็นอมตะแล้ว?"

"คุณ...."

หมัวหยาพูดไม่ออก

ตื่นเถอะ คนที่แสวงหาหนทางอันสูงสุดอย่างแท้จริง คนที่แสวงหาหนทางความเป็นอมตะอย่างแท้จริง ไม่ใช่พวกคุณ! แต่เป็นเจ้าลัทธิที่พวกคุณนับถือให้เป็นเทพเจ้าต่างหาก! คือเขาที่กำลังแสวงหาหนทางความเป็นอมตะ! คือเขาที่กำลังเพลิดเพลินกับผลสำเร็จที่พวกคุณนำมาให้! ในสายตาของเขาพวกคุณเป็นเพียงแค่เบี้ยตัวหนึ่งเท่านั้น คือเหยื่อสังเวยในการแสวงหาหนทางความเป็นอมตะของเขา! คุณยังมองไม่ออกอีกเหรอ? พวกคุณ ในสายตาของเขาก็เป็นเพียงบันไดที่ก้าวไปสู่ข้างหน้าเท่านั้นซึ่งจะมีหรือไม่มีก็ได้!"

หลินหยางหัวเราะเยาะ และเผยความจริงของการนองเลือดออกมาโดยตรง

ร่างกายของหมัวหยาสั่นสะท้านอย่างบ้าคลั่ง มือที่ต้านทานพละกำลังของหลินหยางไม่ได้มีกำลังมากนัก

เมื่อได้ยินเช่นนี้ มันราวกับถูกเหล็กทิ่มแทง ทะลุภายในใจของหมัวหยา และทำลายความศรัทธาของเขาลงไป

ถึงแม้ว่าเขาไม่อยากจะเชื่อ แต่นี่คือความเป็นจริงไม่ใช่เหรอ?

คนของลัทธิปีศาจสวรรค์กำลังสู้ตายกันอยู่ข้างนอก เจ้าลัทธิกำลังบำเพ็ญฌานอย่างตั้งอกตั้งใจอยู่ที่ลัทธิปีศาจสวรรค์ เพื่อนั่งรอรับผลพวงของความสำเร็จ

ที่เรียกว่าการแสวงหาหนทางความเป็นอมตะ คนเหล่านี้เคยได้แสวงหาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

พวกเขาเพียงแค่ถูกเจ้าลัทธิใช้ทักษะต้องห้ามโดยการให้เสียสละอายุขัย สูญเสียจิตวิญญาณ นำศักยภาพอันสูงสุดไปแลก เพื่อขยายอาณาเขตของลัทธิปีศาจสวรรค์ และเพื่อแสวงหาผลประโยชน์

ประโยชน์อย่างแท้จริง เมื่อไหร่จะถึงคราวของพวกเขาบ้าง?

แม้แต่ผู้คุมเขตต้องห้ามเหล่านี้? ที่เฝ้าเขตต้องห้ามมานานนับพันปี จะได้อะไรเป็นการแลกเปลี่ยนบ้าง?

มันต่างอะไรกับการต่อสู้ด้วยความเป็นและความตายล่ะ?

"เป็นไปไม่ได้! เป็นไม่ไม่ได้อย่างแน่นอน! เจ้าลัทธิ.....จะนำพาเราไปแสวงหาความเป็นอมตะได้อย่างแน่นอน!"

หมัวหยาตัวสั่นเทา สมองสั่นสะท้านอย่างบ้าคลั่ง คนทั้งคนแทบจะระเบิดออกมา

"ท่านหมัวหยา ไม่เชื่อคำพูดเหลวไหลของเขาหรอก!"

ลั่วถานฮวาทางด้านนี้หายใจกระชั้น