บทที่ 2909 ไม่สนใจ

ทั้งสองคนยืนอยู่ในอากาศ ลมปราณที่หนาแน่นและสั่นสะเทือนแผ่กระจายไปรอบๆ ราวกับระลอกคลื่น

คนที่อยู่รอบๆ ภูเขาปีศาจที่พังทลายล้วนถอยหลัง ไม่มีใครกล้าเข้าไปข้างหน้า

ศูนย์กลางของลัทธิปีศาจสวรรค์ ได้กลายเป็นสนามของการต่อสู้ของทั้งสองคนไปแล้ว

เจ้าลัทธิปีศาจสวรรค์ได้ยกแขนขึ้น

ในชั่วพริบตา ทุกๆ สิ่งมลายหายไปจนหมดสิ้น ดวงอาทิตย์ดวงจันทร์ไร้แสง พลังทำลายล้างอย่างโหดเหี้ยมราวกับระลอกคลื่นที่ใหญ่มหึมา ซึ่งเริ่มสร้างขึ้นโดยมีหลินหยางเป็นศูนย์กลาง และมุ่งเข้าไปสังหารเขาอย่างรวดเร็ว

ในขณะนี้ การต่อสู้โจมตีด้วยการฉีกดึงนับหมื่นนับแสนนี้ หากเปลี่ยนเป็นคนธรรมดา เพียงแค่ลมหายใจเดียว แม้แต่กระดูกก็ไม่เหลือให้เห็น

แต่ทว่าเมื่อเผชิญกับการโจมตีที่ดุดันและโหดร้ายเช่นนี้ หลินหยางกลับไม่สนใจเลย

เนื้อหนังมังสาของเขาเปล่งประกายด้วยแสงสีทอง ภายใต้การห่อหุ้มด้วยรัศมีสีทองนี้ ไม่ว่าเจ้าลัทธิจะโจมตีอย่างดุดันเพียงมด ก็ไม่สามารถทำอะไรหลินหยางได้แม้แต่น้อย

เจ้าลัทธิปีศาจสวรรค์จ้องมองไปที่ร่างกายของหลินหยาง ดูเหมือนว่าพิจารณาถึงอะไรบางอย่าง

บางครั้งเขาก็ย้ายภูเขาและทุบทำลาย บางทีก็ใช้สายฟ้าทำให้แผ่นดินลุกเป็นไฟ

แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้ หลินหยางก็ยังคงไม่เสียหายแม้แต่น้อย และไม่สนใจการโจมตีเหล่านี้เลย

"กระบวนท่าของคุณ มันช่างธรรมดาเหลือเกิน!"

หลินหยางกล่าวด้วยเสียงแหบพร่า และทันใดนั้นก็กระโดดขึ้นมา พร้อมพุ่งเข้าไปที่เจ้าลัทธิปีศาจสวรรค์ทันที และร่างกายของเขาก็พ่นไฟประหลาดอย่างไม่มีที่สิ้นสุดออกมา

"ห๊ะ?"

แววตาของเจ้าลัทธิปีศาจสวรรค์ดูตกตะลึง เขารวบรวมพละกำลังขึ้นมาป้องกันทันที

ใบหน้าปีศาจขนาดมหึมาปรากฏอยู่ตรงหน้าเขา ในเวลาเดียวกันก็อ้าปากที่เต็มไปด้วยเลือดพุ่งเข้าไปกัดหลินหยาง

แต่หลินหยางก้าวไปข้างหน้าอย่างห้าวหาญ ไม่มีความคิดที่จะหยุด พุ่งเข้าใส่ปากของใบหน้าปีศาจนั้นโดยตรง

ครืน!

เปลวไฟขนาดใหญ่สาดกระเซ็น ตรงขึ้นไปบนท้องฟ้า

เจ้าลัทธิปีศาจสวรรค์ถูกปกคลุมไปด้วยเปลวเพลิง

คลื่นความร้อนกวาดไปทั่วลัทธิปีศาจสวรรค์ แผดเผาลัทธิปีศาจสวรรค์จนกลายเป็นขุมนรก

แต่ไฟประหลาดนี้เกิดขึ้นได้ไม่นาน ชี่สีดำพัดขึ้นมาราวกับกลีบดอกบัว ตรงเข้าไปห่อหุ้มไฟประหลาดเอาไว้ และทำลายมันลง

ทันทีหลังจากนั้น ผู้คนได้เห็นชี่สีดำสนิทอันดุเดือด มีร่างเงาสองร่างชนกันด้วยความเร็วสูง และทุกครั้งที่ชนกัน พวกเขาสามารถระเบิดพลังที่เทียบได้กับขีปนาวุธออกมาด้วย

เป็นเช่นนี้ไปประมาณสามสิบลมหายใจ ทั้งสองคนจึงแยกออกจากกัน

ผู้คนต่างจับตาดู และเห็นว่าพื้นที่ในการต่อสู้นั้น บิดเบี้ยวออกมา

"เป็นไปไม่ได้!"

จอมปีศาจที่อยู่ข้างล่างจำนวนนับไม่ถ้วนเบิกตาโพลง จ้องมองอย่างตกตะลึง

ในความคิดและมุมมองของพวกเขา เจ้าลัทธิเป็นการมีอยู่ที่เทียบเท่ากับพระเจ้า พูดตามหลักการและเหตุผลแล้ว ไม่มีใครสามารถต่อสู้กับเจ้าลัทธิได้

แต่ในตอนนี้ คาดไม่ถึงว่าการต่อสู้ของเจ้าลัทธิกับเจ้าคนที่ชื่อหลินหยางนี้มันยากที่จะแยกได้.....

เป็นไปไม่ได้!

ในโลกนี้ยังมีคนที่สามารถเคียงบ่าเคียงไหล่กับเจ้าลัทธิได้อีกเหรอ?

เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน!

จอมปีศาจจำนวนนับไม่ถ้วนส่งเสียงออกมา และร้องคำรามไปตามๆ กัน ในแววตาเต็มไปด้วยการสังหารและความโหดเหี้ยม

พวกเขาหวังอย่างยิ่งว่าหลินหยางจะตายในทันที และหวังอย่างยิ่งว่าหลินหยางจะถูกเจ้าลัทธิสังหารอย่างโหดเหี้ยม

มิเช่นนั้น ความเลื่อมใสศรัทธาในหัวใจของพวกเขาจะพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง

เจ้าลัทธิปีศาจสวรรค์สัมผัสได้ถึงเสียงคำรามด้วยความโกรธของจอมปีศาจ

เขารู้ดีว่า ถ้าไม่สังหารหลินหยาง ต่อไปเขาก็ยากที่จะเป็นผู้นำของลัทธิปีศาจสวรรค์ได้

"ฉันจะต่อสู้ทุกอย่าง เพื่อสังหารคุณให้ได้! วันนี้คุณกับฉัน จะมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่จะออกไปจากที่นี่ได้!"

เจ้าลัทธิปีศาจสวรรค์กล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"คุณวางใจเถอะ ถ้าไม่สังหารคุณให้ได้ ฉันก็จะไม่ไปเช่นกัน!"

หลินหยางกล่าวอย่างนิ่งๆ จากนั้นก็สะบัดแขนออกอีกครั้ง และชูขึ้นไปในอากาศ

ครืน!!

ในท้องฟ้าก็เกิดฟ้าแลบฟ้าร้องขึ้นมาทันที

"ราตรีปีศาจ!"

เจ้าลัทธิปีศาจสวรรค์ตะโกนออกมา

ทันใดนั้นความหนาวเหน็บก็แผ่ซ่านไปทุกทิศทาง ชี่อสูรปกคลุมไปทั่วท้องฟ้า ชี่อสูรหมุนขึ้นหมุนลง ราวกับคลื่นยักษ์ก็ไม่ปาน และโจมตีเข้าไปที่หลินหยางอย่างแรง

แต่คลื่นยักษ์ที่ตกลงมานั้น มันมาพร้อมกับสายฟ้าจำนวนนับไม่ถ้วน ราวกับเทพเจ้าสายฟ้า ที่สามารถล้างโลกได้

หลินหยางกับเจ้าลัทธิปีศาจสวรรค์ต่างคนต่างถูกปกคลุมไปด้วยการโจมตีของอีกฝ่าย

"ฝีมือพอๆ กันอีกแล้วเหรอ?"

ลั่วถานฮวามองอย่างตกตะลึง

"ไม่! ไม่นะ!"

ผู้นำเกาะบูรพาตะโกนออกมาอย่างตื่นตระหนก

แต่เมื่อลมปราณที่ปกคลุมหลินหยางมลายหายไป จากนั้นหลินหยางที่ปกคลุมไปด้วยแสงสีทองก็พุ่งออกมาทันที และเข้าไปสังหารเจ้าลัทธิปีศาจสวรรค์ด้วยสายฟ้าโดยตรง!

"อะไรกัน?"

ผู้คนต่างตกตะลึง

พลังของเจ้าลัทธิปีศาจสวรรค์ถูกหลินหยางเพิกเฉยโดยสิ้นเชิง.....

หลินหยางพุ่งเข้าไปในกลุ่มสายฟ้านั่น เขาจับมันด้วยมือเดียว และหักสายฟ้าอันน่าสะพรึงกลัวนั้น สายฟ้าบิดเบี้ยวอยู่ในฝ่ามือของเขาราวกับมังกรเจียวหลง จากนั้นแขนของหลินหยางก็สะบัดเข้าไปที่เจ้าลัทธิปีศาจสวรรค์ทันที

ครืน.....

สายฟ้าอันน่าสะพรึงกลัวตัดกันในอากาศ ราวกับว่าจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง สายฟ้านับหมื่นนับพันทำให้คนจำนวนนับไม่ถ้วนมองเห็นไม่ชัดเจน

ผู้นำเกาะบูรพารู้สึกว่าดวงตาที่สว่างไสว ดูเหมือนว่าอะไรๆ ก็แทบจะมองเห็นไม่ชัดเขาทั้งสิ้น

หลินหยางจับสายฟ้าเอาไว้ และนำสะบัดเข้าไปที่เจ้าลัทธิปีศาจสวรรค์

สายฟ้าอันน่าสะพรึงกลัวได้กลายเป็นมังกรเจียวหลง และพุ่งเข้าไปหาเจ้าลัทธิทันที

เจ้าลัทธิคำรามออกมา ชี่อสูรหลั่งไหลออกมาจากด้านหลังจำนวนมาก และชี่อสูรก็ได้กลายเป็นมือปีศาจอันน่าสะพรึงกลัว พร้อมกับจับสายฟ้าเหล่านั้นเอาไว้

แต่สายฟ้านั้นมีมากเกินไป ชี่อสูรของเขาไม่เพียงพอที่จะป้องกัน และขอบเขตที่พลังอสูรครอบคลุมนั้นไม่กว้างขวางเท่ากับสายฟ้า