บทที่ 2927 เคารพ

หากไม่ได้รับการหนุนหลังจากโจวสืออวิ้น คนของแดนมรณะคงไม่มีจิตใจที่จะต่อต้านโดยสิ้นเชิง

อย่างไรเสียแม้แต่ผู้นำตระกูลมู่ชิงซานเมื่ออยู่ในเงื้อมมือของหลินหยางก็ไม่สามารถทำอะไรได้เลย

และคนที่เหลือ จะเอาอะไรมาต่อสู้กับหลินหยางล่ะ?

เขาเห็นหลินหยางกระโจนขึ้นไป อยู่ในอากาศ และปล่อยเข็มปราณจำนวนนับไม่ถ้วนลงมา ปกคลุมไปทั่วท้องฟ้า

วันนี้ ท้องฟ้าของแดนมรณะ ฝนเข็มเริ่มตกลงมา มันบ้าคลั่งราวกับน้ำหลาก บุกรุกอย่างรวดเร็วจนไม่สามารถต้านทานได้

ธิดาเทพอัคคีมู่ชิงอู่ยืนอยู่หน้าห้องโถงอย่างเงียบๆ มองดูฝนที่เทกระหน่ำนี้ และหลับตาลงเบาๆ

ที่แดนมรณะมีวันนี้ เธอไม่รู้สึกเกินความคาดหมายเลย

อย่างไรเสียคนของที่นี่ ก็หยิ่งยโสโอหังจนเกินไป และเห็นแก่ตัวเหลือเกิน

"เป็นเช่นนี้ก็ดี"

"ไม่มีการฝึกฝน ก็ไม่ต้องโต้เถียงกันอีก หากคนแดนมรณะอยากอยู่อย่างสันโดษจริงๆ ทำไมจะต้องสนใจศิลปะการต่อสู้ด้วยล่ะ?"

ธิดาเทพอัคคีกล่าวพึมพำ

เมื่อหลินหยางกลับมาอีกครั้ง แดนมรณะก็เงียบสงัดไปแล้ว

มีคนที่ไม่ยินยอม มีคนที่เงียบสงบและยอมรับ มีคนเหม่อลอยด้วยความตกตะลึง

"ขอบคุณนะ"

มู่ชิงอู่กล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

อันที่จริงด้วยอุปนิสัยของหลินหยาง แดนมรณะจะไม่สามารถอยู่ต่อไปได้ อย่างไรเสียแดนมรณะคิดจะฆ่าเขาอยู่หลายครั้งหลายครา และยังเข้าไปในเมืองเจียงเฉินเพื่อรายงานตำแหน่งของคนหยางหัวให้กับลัทธิปีศาจสวรรค์ และสมคบคิดกันอีกด้วย

แม้แต่ลัทธิปีศาจสวรรค์ก็ถูกหลินหยางขุดรากถอนโคนไปแล้ว หลินหยางจึงไม่มีเหตุผลอะไรที่จะไว้ชีวิตคนแดนมรณะ

ดังนั้นเหตุผลที่ไม่ถูกสังหาร ก็เพียงแค่ไว้หน้าให้ธิดาเทพอัคคีเท่านั้นเอง

"ตอนนี้มีแผนการอะไร? จะกลับไปเมืองเจียงเฉินกับฉัน? หรือว่าจะอยู่ที่นี่?"

หลินหยางเอ่ยถาม

"ท่านอาจารย์ยังสบายดีใช่ไหม?"

มู่ชิงอู่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"เขากำลังรับการรักษาอยู่ที่สถาบัน"

"มีคุณอยู่ ท่านอาจารย์จะน้องไม่เป็นอะไรอย่างแน่นอน ส่วนฉัน.....ก็อยู่ที่นี่เถอะ ศักยภาพของฉันไม่ได้แข็งแกร่งมาก หากตามคุณกลับไปเมืองเจียงเฉิน ก็ช่วยอะไรคุณไม่ได้หรอก แน่นอนว่า ถ้าคุณต้องการฉัน ก็ส่งมาแจ้งให้ฉันทราบได้ทุกเมื่อ ฉันจะพยายามช่วยคุณอย่างเต็มที่เลย"

เธอจ้องมองไปยังไกลๆ ดวงตาสว่างไสวเป็นประกาย

เธอผ่านอะไรมามากมายเหลือเกิน ต้องการหยุดพักสักเล็กน้อย

และแดนมรณะในวันนี้ ก็เป็นสถานที่เงียบสงบชวนให้หลงใหลไปแล้ว

เธอไม่อยากมีส่วนร่วมในการขัดแย้งและการสังหารอีกแล้ว

"ฉันเคารพในทางเลือกของคุณ"

หลินหยางหยิบนามบัตรออกมาหนึ่งใบ และวางลงบนโต๊ะ

"มีเรื่องอะไรก็โทรมาหาฉันนะ"

พูดจบ หลินหยางก็หันหลังกลับต้องการจะเดินออกไป

"หลินหยาง!"

มู่ชิงอู่ตะโกนเรียกทันที

หลินหยางหยุดฝีเท้าลง และหันกลับมามองเธอ

เธอเม้มปากอ้ำๆ อึ้งๆ และกล่าวเบาๆ ว่า : "ดูแลตัวเองด้วยนะ"

"ตกลง!"

หลินหยางพยักหน้า พาอี้ฉีหลินและคนอื่นๆ ออกจากอาณาเขตของแดนมรณะไป

ระหว่างทางกลับเมืองเจียงเฉิน ใบหน้าอี้ฉีหลินเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม จิตใจร้อนรุ่มกระสับกระส่าย

"คิดอะไรอยู่เหรอ?"

หลินหยางมองผ่านกระจก ไปยังอี้ฉีหลินที่ขับรถอยู่ และเอ่ยถามอย่างนิ่งๆ

"ห๊ะ? ไม่.....ไม่มีอะไร"

อี้ฉีหลินรีบกล่าวออกมา

"กำลังคิดถึงเรื่องของตำหนักพญามังกรอยู่เหรอ?"

หลินหยางกล่าว

"เอ่อ.....หมอเทวดาหลิน ท้ายที่สุดแล้วตำหนักพญามังกรก็เป็นกองกำลังนอกดินแดน มันไปมาได้อย่างไร้ร่องรอย โจวสืออวิ้นคนนี้เป็นบุตรชายของเจ้าตำหนักมังกรม่วงซึ่งเป็นตำหนักสาขาที่สี่ของกองกำลังในบัญชาการของตำหนักพญามังกร ด้วยฐานะที่ไม่ธรรมดา ถ้าเขาต้องการมาหาเรื่องเรา เราก็ไม่รู้ว่าควรจะรับมืออย่างไรดี....." อี้ฉีหลินคิดอยู่ครู่หนึ่งและกล่าวออกมา