ตอนที่ 2925
บทที่ 2934 พวกเราทั้งหมดจะอยู่ที่นี่
October 21, 2026
“จื่ออ้าย ถ้ามันรสชาติแย่เกินไปก็คายมันออกมาเถอะ ไม่เป็นไร เราออกไปหาโรงแรมดีๆ กันดีกว่า”
เมื่อโจวโม่เห็นการแสดงออกที่แปลกประหลาดของจื่ออ้ายก็อดไม่ได้ที่จะพูด
แต่จื่ออ้าย ไม่ตอบเขา เธอเคี้ยวอาหารสองสามครั้งแล้วกลืนอาหารเข้าปาก ทันใดนั้นก็ตักช้อนใหญ่แล้วยัดเข้าไปในปากเล็ก ๆ ของเธอ แก้มของเธอป่องซึ่งดูแล้วน่าเอ็นดูมาก
ทุกคนตกตะลึง
“จื่ออ้าย?”
โจวโม่ขมวดคิ้ว
แต่เมื่อเห็นมือเล็กๆ ของจื่ออ้ายกุมแก้มของเธอไว้แน่น เธอก็หลับตาพริ้มขณะเคี้ยวอาหารด้วยความเพลิดเพลิน
ความสุขแบบนั้นไม่จำเป็นต้องมีคำบรรยายใดๆ
ตอนนี้โจวโม่และคนอื่นๆ จึงไม่สามารถจัดการกับมันได้
“เป็นยังไงบ้างพี่อ้ายอร่อยมั้ย?”
โจวสืออวิ้นหัวเราะ
"ฟันขาว! ฟันขาว..."
จื่ออ้ายพูดอย่างมูมมามแล้วคว้าตะเกียบทันทีและกินในท่าทางที่ไม่สมเป็นผู้หญิง
โดยไม่ได้สนใจโจวโม่ และคนอื่นๆ เลย
ผู้คนมองหน้ากัน มองดูอาหารในชามตรงหน้า ลังเลและในที่สุดก็เริ่มขยับตะเกียบทีละอัน
เมื่อโจวโม่ตักอาหารเข้าปาก ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าทำไมจืออ้ายและโจวชิหยุนจึงมีสีหน้าเช่นนั้น
มื้อนี้ธรรมดามาก! แต่รสชาติ....เหลือเชื่อ!
"อาหารในโรงอาหารของสถาบันการแพทย์พรรคซวนอีล้วนปรุงรสด้วยยาสมุนไพรจีน ยาสมุนไพรจีนเหล่านี้ไม่เพียงทำให้อาหารอร่อยมากขึ้นเท่านั้น แต่ยังส่งเสริใร่างกายของผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้อย่างพวกเขาอย่างมาก เมื่อฉันได้ทานอาหารในโรงอาหารแห่งนี้เป็นเวลาสามวัน ร่างกายก็ได้ก้าวไปสู่ระดับที่สูงขึ้นเชียวนะ!”
โจวสืออวิ้นพูดด้วยรอยยิ้ม ข้าวชามหนึ่งหมดไปแล้ว
“มีของดีๆ แบบนี้ด้วยเหรอ? สามารถบ่มเพาะฐานการฝึกฝนในขณะที่กำลังรับประทานอาหารได้ด้วยหรือ?”
"มันช่างน่าเหลือเชื่อ..."
ทุกคนต่างอุทานอย่างไม่หยุดหย่อน
หลินหยางที่กำลังรับประทานอาหารช้าๆ กับชวี่เทียนอดไม่ได้ที่จะมองไปตรงนั้น
“คนพวกนั้นทำอะไรกันน่ะ? ตกใจอะไรกัน จะไม่ให้คนอื่นได้กินแล้วเหรอ?”
ชวี่เทียนจ้องมองพวกเขาและสาปแช่งอย่างแอบๆ
"ปล่อยพวกเขาไว้เถอะ"
หลินหยางพูดเบา ๆ
หลังจากที่โจวม่อและพรรคพวกของเขาทานอาหารเสร็จ พวกเขาก็รีบไปเข้าแถวพร้อมชามเปล่าอีกครั้ง
หลังจากกินข้าวชามเสร็จอย่างมีความสุข เขาก็ขมวดคิ้วทันทีที่กัดลงไป
“ทำไมอาหารชามที่สองถึงไม่อร่อยเหมือนชามแรก?”
“ให้ตายเถอะ แม่ครัวคงเอาอันที่ไม่อร่อยให้เราแล้ว!”
“ไอ้เวร ไปหาเขา!”
ทุกคนโกรธมากต่างก็ลุกขึ้นทีละคน
“อนิจจา อย่าเพิ่งหุนหันพลันแล่น มันเป็นแบบนี้!”
โจวสืออวิ้น รีบลุกขึ้นเพื่อเกลี้ยกล่อมเพื่อนร่วมทางของเขา และพูดอย่างช่วยไม่ได้: "อาหารสมุนไพรในโรงอาหารมีเพียงมื้อเดียวต่อคนเท่านั้น หลังรับประทานอาหารไปแล้วก็หมดแล้ว และหากมาสายก็จะไม่มีแล้ว ดังนั้นที่ฉันเรียกพวกคุณให้รีบมาต่อแถวไงล่ะ ก็เพราะว่าของมีจำกัด และถ้ามาช้าก็จะได้กินแต่อาหารธรรมดาเท่านั้น”
“มีเรื่องแบบนั้นด้วยเหรอ?”
ทุกคนโกรธเคือง
“ตอนที่ฉันกินครั้งแรกฉันก็เหมือนกับคุณนั่นแหละ เกือบจะก่อเรื่องแล้ว ต่อมาชวี่เทียนก็บอกกฎให้ฉันฟังก็เลยเข้าใจ”
โจวสืออวิ้นหัวเราะ
ก็แค่ต้องยอมถอดใจไป