บทที่ 2943 จับตัวไป

"นี่! ช่างโจว คุณไปพักก่อนเถอะ วันนี้อิฐถูกเคลื่อนย้ายหมดแล้ว ไม่มีงานแล้ว!"

หัวหน้าคนงานชั้นบนมองไปที่โจวสืออวิ้นที่กำลังแบกอิฐสีแดงหลายร้อยก้อนกล่าวขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

"ฮึ งานเล็กน้อยแค่นี้ ไม่มีปัญหาสำหรับผมหรอก!"

โจวสืออวิ้นยิ้มอย่างเย้ยหยันพร้อมกับถอดหมวดนิรภัยและหันหลังเดินออกไป

เขาต่างจากจื่อหลงอี เขาไม่รู้วิธีการฉาบปูนและทำได้เพียงทำงานแบกหามอิฐเท่านั้น แต่เขาก็เป็นคนของตำหนักพญามังกร เขาสวมชุดโบราณและมีความสามารถที่ไม่ธรรมดา และทุกครั้งที่เขาแบกอิฐก็จะแบกทีเดียวกว่าหลายร้อยกิโลพร้อมกัน งานที่คนปกติต้องใช้เวลาทำหลายวัน สำหรับเขาแล้วกลับใช้เวลาเพียงหนึ่งวันก็สามารถทำเสร็จ

ทว่าโจวสืออวิ้นไม่ใช่คนขยันอะไร เมื่อเขาทำตามเป้าหมายแล้ว เขาก็จะเลิกงานทันที

โดยปกติแล้วเขามักจะอยู่ฝึกฝนวรยุทธ์อยู่ภายในห้องและเมื่อใกล้ถึงเวลารับประทานอาหารก็จะไปรอต่อแถวอยู่ที่โรงอาหารก่อนครึ่งชั่วโมง

ตั้งแต่ที่โจวโม่และคนอื่นๆ มา ภาระงานของเขาก็เพิ่มขึ้น นั่นก็คือการคอยจัดเตรียมอาหารให้โจวโม่และจื่ออ้าย

คนกลุ่มนี้ขี้เกียจจะเดินทางมาที่โรงอาหาร โจวสืออวิ้นเองก็รู้ว่าพวกเขาไม่อยากลดตัวเองลงมารับประทานอาหารที่โรงอาหาร

เรื่องนี้หากถูกเผยแพร่ออกไปจะต้องถูกผู้คนหัวเราะเยาะอย่างแน่นอน

"เพิ่งจะบ่ายสามโมงเองเหรอ? ยังไม่ถึงเวลาอาหารค่ำเลย!"

โจวสืออวิ้นเหลือบมองนาฬิกาที่ข้อมือพร้อมกับเตรียมจะออกไปเดินเล่นในเมืองเพื่อหาอาหารตาดูอย่างเพลิดเพลิน

ทว่าเขาเดินไปได้ไม่กี่ก้าว จู่ๆ ก็หยุดชะงักลงพร้อมกับขมวดคิ้ว

"ใคร?"

โจวสืออวิ้นรีบหันหลังกลับทันที

ทว่าข้างหลังของเขากลับว่างเปล่าไม่มีใคร

"หรือว่าเราจะคิดไปเอง?"

โจวสืออวิ้นพึมพำกับตัวเองพร้อมกับหันหลังกลับและจากนั้นก็เห็นชายสองคนสวมชุดคลุมและหมวกยืนปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า

โจวสืออวิ้นตกตะลึงและรีบถอยหลังทันที

ทว่าการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายรวดเร็วอย่างมากพร้อมกับคว้าไปที่ไหล่ของเขาเพื่อควบคุมตัวเขาเอาไว้

"ปล่อยผมเดี๋ยวนี้! พวกคุณเป็นใคร? รีบปล่อยผมเดี๋ยวนี้นะ!"

โจวสืออวิ้นพยายามดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง

และไม่ว่าเขาจะออกแรงมากแค่ไหนก็ไม่สามารถหลุดพ้นพันธนาการของอีกฝ่ายได้

เห็นได้ชัดว่าวรยุทธ์ของอีกฝ่ายนั้นสูงกว่าเขามาก!

"คิดไม่ถึงเลยว่า การเดินทางมาเจียงเฉินครั้งนี้จะได้รับอะไรมากกว่าที่คิด! ฮ่าๆ ปลาตัวใหญ่ขนาดนี้ นายท่านจะต้องดีใจมากแน่ๆ"

หนึ่งในสองคนนั้นกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"ทายาทของตำหนักมังกรม่วงมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? หรือว่าคนของตำหนักพญามังกรเดินทางมาที่เจียงเฉิน?" อีกคนขมวดคิ้วถาม

"อย่าไปสนใจอะไรเลย ผมจะพาเขากลับไปก่อน ส่วนคุณก็เข้าไปสังเกตการณ์ข้างในดู! ถ้าไม่มีอะไรก็พาเขาคนนั้นออกมาด้วย!"

"ตกลง!"

ทั้งสองสนทนากันเล็กน้อยและจากนั้นก็รีบแยกย้ายกันไปปฏิบัติภารกิจ

โจวสืออวิ้นยังคงดิ้นรน ทว่าพลังปราณของเขาถูกอีกฝ่ายผนึกเอาไว้จนไม่สามารถโจมตีกลับได้ จึงทำได้เพียงถูกพาตัวไปเช่นนั้น

หัวใจของโจวสืออวิ้นเต้นแรงด้วยความหวาดกลัวและความตื่นตระหนก

แต่ขณะนี้เอง เงาของกลุ่มคนจำนวนหนึ่งก็พุ่งออกไปและทำการปิดล้อมคนเหล่านี้เอาไว้

"ใครกัน? กล้ามาทำการอุกอาจที่หยางหัวของเราอย่างนั้นเหรอ?"

"รีบปล่อยเขาเดี๋ยวนี้!"

เมื่อมองก็เห็นว่าเป็นกลุ่มยอดฝีมือของหยางหัว

"ไม่หัดดูตัวเอง ฆ่า!"

"รีบกำจัดให้เรียบร้อย หากหมอเทวดาหลินปรากฏตัวขึ้นจะต้องแย่แน่!"

"ตกลง!"

จากนั้นต่างฝ่ายต่างก็เริ่มการลงมือต่อสู้กัน

"ช่วยด้วย! ช่วยผมด้วย!"

โจวสืออวิ้นตะโกนเสียงดัง

ทว่าเห็นได้ชัดว่ายอดฝีมือของหยางหัวไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอีกฝ่าย

หลังจากการต่อสู้กันได้พักหนึ่งพวกเขาก็ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบและมีผู้คนบาดเจ็บล้มลงจำนวนมาก

ทว่าความเคลื่อนไหวของที่นี่ได้ดึงดูดสายตาผู้คนของหยางหัวจำนวนมาก

ทั้งสองเห็นว่าเรื่องราวร้ายแรงขึ้นจึงรีบหนีไป

โจวสืออวิ้นอยากใช้โอกาสนี้ แต่ก็ไร้ผล

ท่ามกลางความวุ่นวายที่เกิดขึ้น จู่ๆ เขาก็มองเห็นอะไรบางอย่างพร้อมกับรีบยื่นมือออกไปที่บริเวณเอวของคนที่กำลังหามเขาอยู่ จากนั้นก็เหวี่ยงไปยังคนเหล่านั้นทันที

คนที่อยู่ข้างหลังรีบยกมือขึ้นรับและเมื่อเห็นแผ่นป้ายดังกล่าว ในแผ่นป้ายนั้นมีตัวอักษรสามตัว

หมัวหลัวเทียน!

"อะไรนะ? คนของหมัวหลัวเทียนจับตัวโจวสืออวิ้นไป?"

โจวโม่ได้รับข่าวก็รู้สึกตกตะลึงอย่างมาก

เขาคิดไม่ถึงเลยว่าจะมีคนของหมัวหลัวเทียนอยู่ในเมืองเจียงเฉินแห่งนี้จริง!