บทที่ 2952 การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของดินแดนแห่งความเงียบและความตาย

หลังจากจัดเตรียมอาหารบำรุงสุขภาพได้ไม่จำกัด ทุกคนรวมทั้งจื่ออ้าย และ โจวโม่ก็ไปที่โรงอาหารเพื่อรับประทานอาหาร และแต่ละคนก็กินข้าวอย่างน้อยห้าชามจนพอใจ

นอกจากนี้ ยาอายุวัฒนะชุดที่สถาบันมอบให้ทำให้คนเหล่านี้ตกใจมากยิ่งขึ้น

ทุกคนในตำหนักพญามังกรล้วนมีความสามารถ และเซียวเทียนเซ่อได้ฝึกฝนพวกเขาเป็นการส่วนตัว ดังนั้นแม้จะไม่ได้รับความช่วยเหลือจากยา พวกเขาก็ยังคงสามารถฝึกฝนความแข็งแกร่งที่ไม่ธรรมดานี้ได้

นอกจากนี้ยังมียาอายุวัฒนะมากมายในตำหนักพญามังกรแต่วันนี้ หลังจากที่ได้เห็นยาจากสถาบันการแพทย์พรรคซวนอีแล้ว พวกเขาก็ตระหนักว่าในโลกนี้ยังมียาที่ทรงพลังมากกว่ายาในตำหนักพญามังกรอีก...

“สิ่งเหล่านี้หมอเทวดาหลินมอบให้กับพวกเจ้า ยาทุกเม็ดในมือของเจ้าได้รับการปรุงโดย นอกจากสมาชิกหลักของหยางหัวไม่มีใครมีคุณสมบัติพอที่จะทานยาเหล่านี้ พวกเจ้าควรรักษามันไว้ให้ดี!”

อี้ฉีหลินพึมพำอะไรบางอย่างแล้วหันหลังจะจากไป

ทุกคนตื่นเต้นมาก พวกเขารีบหยิบยาอายุวัฒนะ กินมันเข้าไปและเริ่มฝึกฝน

ด้วยความช่วยเหลือของยาอายุวัฒนะเหล่านี้ ทุกคนได้ทะลวงผ่านขั้นการฝึกฝนปัจจุบันของตนเองอย่างกะทันหัน และความแข็งแกร่งของพวกเขาก็ยกระดับไปสู่ระดับที่สูงขึ้น

"เหลือเชื่อ! ข้าเพิ่งก้าวหน้าไป และหลังจากอยู่ในสถาบันการแพทย์พรรคซวนอีมานานกว่าหนึ่งเดือน ข้าก็ทะลวงเลื่อนขั้นอีกครั้งจริงๆ!"

“ท่านแม่บอกว่า จากคุณสมบัติของข้า ต้องใช้เวลาอย่างน้อยสามถึงห้าปีกว่าจะทะลวงเลื่อนขั้นได้! ถ้านางรู้ว่าข้าทะลวงเลื่อนขั้นได้เร็วขนาดนี้

ไม่รู้ว่านางจะแสดงสีหน้าอย่างไร?"

“หมอเทวดาหลินใจดีกับพวกเรามาก!”

“ข้าไม่ค่อยอยากที่จะออกจากที่นี่แล้ว”

“ไม่ว่าในกรณีใด หมอเทวดาหลินก็ไม่มีเจตนาที่จะขับไล่พวกเราออกไป เรามาอยู่ต่อกันอีกสักพักเถอะ!”

ทุกคนพูดคุยกันอย่างตื่นเต้น

ไม่กี่วันต่อมา การล่าเก็บตัวของหลินหยางก็สิ้นสุดลง

หวางอี้เซิงและหยูซานสุ่ย รีบวิ่งไปต้อนรับเขาทันที

พวกเขาใช้ชีวิตอย่างสุขสบายในสถาบันในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา และเรียนรู้เกี่ยวกับตัวตนของหลินหยางผ่านปากของทุกคน

พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าชายหนุ่มคนนี้ซึ่งอายุเพียงยี่สิบปีเท่านั้นจะเป็นผู้บัญชาการของแดนมังกร และยังทำลายการดำรงอยู่อันน่าสะพรึงกลัวของลัทธิปีศาจสวรรค์ได้ ดังนั้นเมื่อพวกเขาได้พบหลินหยางอีกครั้ง จึงมีการแสดงออกมากมายพร้อมกับความเกรงขามอยู่บนใบหน้าของพวกเขา

“ท่านหลิน!”

ทั้งสองคุกเข่าลงและตะโกน

“ลุกขึ้นมาคุยกันเถอะ”

หลินหยางที่เดินออกจากบ้านหายใจออกและพูดเบา ๆ

"ขอรับ!"

ทั้งสองยืนขึ้น

หวางอี้เซิงมองหลินหยางขึ้นๆ ลงๆ และพูดด้วยรอยยิ้ม "ท่านหลิน ข้าเกรงว่าซานสุ่ยและข้าไม่มีอะไรจะสอนท่านแล้ว!"

"จะพูดแบบนั้นได้อย่างไร?"

หลินหยางถามอย่างสงสัย

“ท่านหลิน ตอนนี้ท่านอยู่ใกล้เทพเซียนแห่งแผ่นดินมากแล้ว สิ่งที่เหลืออยู่คือโอกาสเท่านั้น นอกจากนี้ ทุกอย่างถึงจุดสำคัญแล้ว คำพูดและการกระทำของเราเพียงอย่างเดียวไม่เพียงพอสำหรับท่านที่จะก้าวไปสู่ขั้นตอนสุดท้ายอีก! ดังนั้นเราจึงไม่สามารถสอนคุณได้อีกต่อไป!” หวางอี้เซิงอธิบาย

“โดยส่วนตัว ข้าขอแนะนำให้ท่านออกไปท่องเที่ยวสักหน่อยเพื่อหาโอกาส! หากท่านสามารถหาโอกาสที่เหมาะสมสำหรับการพัฒนาได้ ท่านก็จะสามารถบรรลุและขึ้นสู่การเป็นเทพเซียนแห่งแผ่นดินได้ทันที!”

หยูซานสุ่ยก็กล่าวทันที

หลินหยางพยักหน้าอย่างเงียบ ๆ

เขายังรู้สึกคลุมเครือเช่นนี้

บางทีเขาอาจจะมีโอกาสสุดท้ายเพียงครั้งเดียวจริงๆ

แต่ถึงแม้ว่า หลินหยางจะยังอยากที่จะฝึกซ้อมข้างนอก แต่เขากลับไม่มีความกล้า