บทที่ 2959 ใส่ไฟ

ท่ามกลางเสียงร้องตะโกนอันอื้ออึง ซูเหยียนรู้สึกหวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง

เธอมองไปรอบๆ อย่างช่วยไม่ได้ มองดูแฟนคลับที่คลุ้มคลั่งเหล่านั้น เธอก็ทำอะไรไม่ถูก

"ทำยังไงดี? หลินหยาง เรารีบหนีกันเถอะ!"

ซูเหยียนกล่าวอย่างตัวสั่นงันงก

"หนีเหรอ? ตอนนี้เราถูกล้อมไว้หมดแล้ว จะหนีได้ยังไง?"

หลินหยางกล่าวพร้อมกับส่ายหัว

"เช่นนั้น.....เช่นนั้นเราจะต้องคุกเข่าขอโทษจริงๆ เหรอ?"

ซูเหยียนรู้สึกไม่ยินยอม เธอรู้สึกว่าตนเองไม่ได้ทำผิดอะไร การขอโทษคนอย่างนี้ เธอยอมถูกแฟนคลับที่บ้าคลั่งทุบตีจนตายจะดีกว่า

"ไม่เป็นไร ยังมีฉันอยู่!"

หลินหยางยิ้มเล็กน้อย จากนั้นจู่ๆ ก็กระโดดขึ้นไปบนหลังคารถหรูของเบนท์ลีย์ข้างๆ เขาใช้พลังแห่งสวรรค์เพียงเล็กน้อย และคำรามออกมาอย่างเต็มกำลัง

"พอได้แล้ว!"

น้ำเสียงที่ดังอย่างมาก สั่นสะเทือนจนทำให้หลายๆ คนในที่แห่งนั้นแทบจะหูอื้อ

ทุกๆ คนหยุดลงโดยจิตใต้สำนึก และมองหลินหยางอย่างตกตะลึง

ฉู่ซือหนานโมโหอย่างมาก เธอกำลังจะพูดอะไร แต่ก็ถูกเฉิงจื่อโหย่วห้ามไว้

"ซือหนาน คุณอย่าส่งเสียง โดยรอบล้วนเป็นแฟนคลับของฉัน นี่เป็นโอกาสที่ดีในการเพิ่มคะแนนความชื่นชอบของฉัน!"

เฉิงจื่อโหย่วยิ้มเล็กน้อย จากนั้นก็จงใจขมวดคิ้วขึ้นมา และมองไปที่หลินหยาง : "คุณหลิน คุณดูถูกฉันได้ แต่ได้โปรดอย่าทำตัวไม่สุภาพกับแฟนคลับของฉัน โปรดอย่าตะคอกพวกเขาเลย!"

"พวกเขาโวยวายเกินไป ถ้าฉันไม่เสียงดัง พวกเขาจะได้ยินได้อย่างไร?"

หลินหยางจ้องมองเฉิงจื่อโหย่วและกล่าวอย่างเย็นชา

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ลงมาพูดคุยกันดีๆ เถอะ อย่าไปเหยียบอยู่บนรถคนอื่นเลย อีกอย่าง คุณยืนอยู่บนที่สูงและพูดกับเรา มันไม่สำคัญหรอกที่คุณจะไม่ให้เกียรติฉัน แต่ได้โปรดให้เกียรติแฟนคลับฉันด้วย!"

เฉิงจื่อโหย่วกล่าวอย่างจริงจัง

เมื่อคำพูดนี้ออกมา ผู้รอบโดยรอบก็กรี๊ดกร๊าดออกมาทันที

"พระเจ้า จื่อโหย่วเขาอบอุ่นมาก!"

"นี่มันปกป้องแฟนคลับเกินไปแล้วหรือเปล่า? รักจังเลย!"

"จื่อโหย่วช่างอบอุ่นอ่อนโยนจริงๆ .....แม่ ฉันไม่ได้ชอบผิดคนจริงๆ!"

แฟนคลับหลายๆ คนตื่นเต้น มองเฉิงจื่อโหย่วด้วยแววตาเป็นประกาย ใบหน้าเต็มไปด้วยความหลงใหล

แต่หลินหยางกลับหัวเราะเยาะเย้ย : "สำหรับคนอย่างคุณ และพวกคุณที่เป็นแฟนคลับบ้าดาราตามืดบอดจนไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร ทำไมฉันจะต้องให้เกียรติด้วยล่ะ?"

เมื่อพูดคำพูดนี้ออกไป ในสถานที่แห่งนั้นก็เงียบสงัดลงทันที

ทุกๆ คนตกตะลึงอ้าปากค้าง มองหลินหยางอย่างไม่อยากที่จะเชื่อ

ซูเหยียนก็ตกตะลึงตาค้างเช่นกัน

เธอยังคิดว่าหลินหยางจะโต้แย้งด้วยเหตุผล แต่ไม่คิดว่า เขาจะใส่ไฟโดยตรง......

"เสี่ยวเหยียน ฉันว่านะ.....คุณรีบหนีไปกับฉันเถอะ สามีของคุณ......เกรงว่าอีกสักครู่จะต้องถูกคนเหล่านี้สับเป็นชิ้นๆ อย่างแน่นอน....."

เหวินจิ้งกลืนน้ำลาย และกล่าวอย่างระมัดระวัง

"เหวินจิ้ง เรื่องมาถึงตอนนี้แล้ว คุณรีบไปเชิญอาจารย์หูกับผู้อำนวยการเจิ้งมาเถอะ......ให้พวกเขามารักษาความเป็นระเบียบเรียบร้อยที่นี่ อย่าให้เกิดเรื่องวุ่นวาย"

ซูเหยียนกล่าวอย่างรีบร้อน

"มีประโยชน์ด้วยเหรอ?"

เหวินจิ้งลังเลเล็กน้อย : "ฉันว่าฉันไม่สามารถออกไปได้นะ"

"ลองดูหน่อยสิ"

ซูเหยียนพูดจบ ก็ลองเบียดเสียดกับฝูงชนเพื่อต้องการออกไป แต่แฟนคลับจงใจไม่หลีกทางให้พวกเธอ

เฉิงจื่อโหย่วทางด้านนี้ในใจมีความสุขอย่างมาก แต่ใบหน้ากลับมีท่าทีแค้นเคืองต่อความไม่เป็นธรรม และตะโกนกล่าวว่า : "คุณครับ! คำพูดนี้ของคุณมันจะมากเกินไปแล้วนะ! ฉันไม่ต้องการให้คุณขอโทษฉันแล้ว! ตอนนี้ ฉันขอให้คุณลงมา และขอโทษแฟนคลับของฉัน! มิเช่นนั้น ฉันจะไม่ให้อภัยคุณอย่างแน่นอน!"

"ทำไมฉันจะต้องขอโทษพวกคุณด้วย?"

หลินหยางยิ้มอย่างเย็นชา : "พวกคุณ คู่ควรแล้วเหรอ?"

"คุณว่าอะไรนะ?"

"ไอ้สารเลว!"

"ตีเขาให้ตาย!"

"ตีเขาให้ตาย!"

บรรดาแฟนคลับต่างบ้าคลั่ง ร้องตะโกนด้วยความโมโห และพุ่งเจ้าไปหาหลินหยาง

ซูเหยียนหน้าถอดสี แทบจะตกใจจนหมดสติไป

ซูเหยียนแทบจะเป็นบ้าไปแล้ว

ในเวลานี้ คาดไม่ถึงว่าหลินหยางจะยังพูดคำพูดนี้ออกมา?

"เสี่ยวเหยียน สามีของคุณเป็นคนยังไงกัน? โง่หรือเปล่า? เขาไม่ชอบที่ตนเองจะมีชีวิตยืนยาวหรือไง?"

เหวินจิ้งกุมหน้าผากและพูดด้วยความทุกข์ใจ