บทที่ 2976 ร่วมมมือ?

ตอนนี้ไม่มีใครกล้าที่จะเริ่มหยิบมีดเทียนเซิงอีกครั้ง

เพราะคนรู้ว่าหากใครกล้าหยิบมีดในเวลานี้จะตกเป็นเป้าวิจารณ์ของสาธารณชน

ตอนนี้ใครก็ตามที่อยู่ใกล้กับมีดเทียนเซิง จะเป็นจุดสนใจในสายตาของผู้คน

แม้ว่าบางคนจะรู้ว่าพวกเขาไม่สามารถเอามีดเทียนเซิงมาได้ แต่พวกเขาก็ไม่ต้องการเห็นอีกฝ่ายหยิบไป จึงไม่จากไปไหน แต่ยังคงอยู่ที่นี่เพื่อฆ่าคน

คนเหล่านี้กำลังรอโอกาสโจมตี

พวกเขากำลังรอโอกาสของพวกเขา

หญิงผมแดงและคนอื่นๆ รู้เรื่องนี้ดี

ไม่ว่าคนๆ หนึ่งจะแข็งแกร่งเพียงใด ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะแข็งแกร่งกว่ากองกำลังนับพัน

ตอนนี้สิ่งที่พวกเขากำลังคิดไม่ใช่วิธีที่จะเอามีดมาได้ แต่เป็นวิธีที่ออกจากที่นี่หลังจากเอามีดมาแล้ว

หญิงผมแดงมองซ้ายขวา ทันใดนั้นดวงตาของเธอก็สบเข้ากับผู้เฒ่าร้อยพิษซึ่งยังคงรักษาตัวอยู่ และพูดด้วยเสียงแหบพร่า: "ผู้เฒ่าร้อยพิษท่านและข้าร่วมมือกัน เอามีดเทียนเซิง นี้ออกมาก่อน แล้วเราจะตัดสินความเป็นเจ้าของกันทีหลัง ท่านว่าอย่างไร?”

ดวงตาแก่ๆของผู้เฒ่าร้อยพิษก็เป็นประกาย และเขาก็พูดอย่างเคร่งขรึมทันที: "เอาล่ะ! เจ้ากับข้าร่วมมือกัน เอามีดออกมาก่อน แล้วออกจากที่นี่หลังจากได้มีดมาแล้ว ในช่วงเวลานี้ ห้ามใครทำอะไรกับอีกฝ่าย ร่วมมือกัน หลังจากที่เราได้รับมีดมีดเทียนเซิง เจ้าและข้าจะหาที่อื่นเพื่อประลองตัดสิน!"

"ได้ ลงมือเลย"

หญิงผมแดงตะโกนว่า "ป้องกันข้า!"

หลังจากพูด คนนั้นก็รีบไปหามีดเทียนเซิง

เมื่อเห็นสิ่งนี้ผู้เฒ่าร้อยพิษไม่ได้รักษาบาดแผลของเขาต่อแล้ว เขาปล่อยเสียงคำรามดังลั่น และปล่อยพิษจำนวนมากออกจากเสื้อคลุมของเขา กระจายไปทั่ว

"อ๊าก!!"

ผู้คนที่อยู่รอบๆต่างกรีดร้องและดิ้นรนทันที และถอยกลับไปทีละคน

ฉากเริ่มวุ่นวายเพราะก๊าซพิษเหล่านี้

อย่างไรเสีย เขาก็เป็นผู้เฒ่าร้อยพิษ พิษของเขาจะธรรมดาได้อย่างไร? คนเหล่านี้ยอ่มไม่สามารถต้านทานได้

แต่ด้วยการทำเช่นนี้ ผู้เฒ่าร้อยพิษจึงดึงดูดแรงการโจมตีทั้งหมดมาที่ตัวเขาเอง

“ไอ้สารเลว! ผู้เฒ่าร้อยพิษ เจ้ากล้าใช้พิษได้อย่างไร!”

“ถ้าอย่างนั้นอย่าโทษข้าแล้วกัน!”

"ฆ่า! ผู้เฒ่าร้อยพิษก่อน!"

"ลงมือ!"

กลุ่มผู้มีอำนาจโกรธมากถึงขีดสุด คำรามและโจมตีผู้เฒ่าร้อยพิษ

แม้ว่าจะมีตระกูลขุนนางมากมายและนิกายนับไม่ถ้วนอยู่ในที่เกิดเหตุ แต่ทุกคนก็เห็นพ้องว่าจะไม่ใช้หมอกพิษโดยปริยาย

อย่างไรก็ตาม มันยากที่จะควบคุมวิถีของหมอกพิษขนาดใหญ่เช่นนี้ เมื่อมันทำร้ายผู้อื่นโดยไม่ตั้งใจ มันจะด่อให้เกิดความไม่พอใจและทำให้เกิดข้อพิพาท

ดังนั้นทุกคนจึงโจมตีด้วยเข็มเงินหรือดาบเท่านั้น

แต่การเคลื่อนไหวของผู้เฒ่าร้อยพิษทำลายความตั้งใจโดยปริยายของทุกคนโดยสิ้นเชิง

ผู้คนไม่มีความละอายอีกต่อไป และพวกเขาทั้งหมดก็โจมตีเขา

ผู้เฒ่าร้อยพิษทนไม่ได้อีกต่อไป เขาตะโกนครั้งแล้วครั้งเล่า "หงยวน! เจ้ายังไม่มาช่วยข้าอีก! ถ้าข้าตาย เจ้าจะหนีไปไม่ได้แน่นอน!!"

หญิงผมแดงถือมีดเทียนเซิง

ฟิ้ว!

แสงสีขาวพร่างพราวถูกปล่อยออกมา

ภายใต้การหล่อเลี้ยงของมีดเทียนเซิง ผู้เฒ่าร้อยพิษรักษาอาการบาดเจ็บทั้งหมด และร่างกายของเขาก็กลับมาเหมือนใหม่ทั้งหมด

"ดี ดีมาก!"

ผู้เฒ่าร้อยพิษรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง เขามองไปทางทิศตะวันตกและตะโกน: "มีคนไม่มากทางตะวันตก ตามข้ามา!"

หลังจากพูดจบ เขาก็สะบัดหนามพิษจำนวนมากและหมอกพิษ เหมือนกับอุกกาบาตสีดำที่หยุดไม่ได้ พุ่งเข้าใส่ฝูงชน เพ่ือปิดเส้นทาง

แต่ใครก็ตามที่หยุดผู้เฒ่าร้อยพิษ ร่างกายของเขาจะละลายทันทีเมื่อเขาสัมผัสหมอกพิษ และเขาก็จะตายทันที

ช่างเป็นชีวิตที่น่าสังเวช