บทที่ 2977 ข้าจะสนองให้พวกเจ้า

การปรากฏตัวของตั้งเทียนหยาเกินความคาดหมายของผู้คนนับไม่ถ้วน

ไม่มีใครคาดคิดว่าบุคคลนี้จะปรากฏตัวที่นี่

ชั่วขณะหนึ่ง ไม่ว่าจะเป็นหงยวน กู่ส้าวฉยง ธิดาสี่สมุทร ชายชราร้อยพิษ ฯลฯ พวกเขาทั้งหมดต่างดูเคร่งเครียด

การปรากฎตัวของบุคคลนี้อาจกล่าวได้ว่าเป็นตัวแปรสำคัญเลยทีเดียว

"มีดดี! มีดดี..."

ในเวลานี้เองตั้งเทียนหยาพูดขึ้นมากะทันหัน แต่เขาไม่แม้แต่จะมองคนเหล่านี้ด้วยซ้ำ

"อัจฉริยะตั้ง ไม่คาดคิดว่าท่านจะปรากฏตัวขึ้นที่นี่!" หงยวนสูดลมหายใจเบาๆ และพูดเสียงแหบห้าว: "มีดเล่มนี้ช่างเหมาะกับท่านจริงๆ"

"สิ่งที่เจ้าพูด ช่างรื่นหูดีเสียจริง แต่พวกเจ้าทั้งฝูง ข้าไม่ชอบ"

ตั้งเทียนหยาถือมีดเทียนเซิงและพูดเบาๆว่า "ในการแข่งขันอวี่เจวี๋ยที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ คนนอกดินแดนกลับชนะที่หนึ่ง และขยะไร้ค่าอย่างพวกพวกเจ้าทำเพียงดูจากข้างสนาม เจ้าไม่รู้วิธีรักษา ตอนนี้เพราะมีดเทียนเซิงนี้ กลับมาทะเลาะฆ่าฟันกัน คนอย่างพวกเจ้ามันก็คงไม่ต่างจากหมูกับหมาหรอกมั้ง"

มันฟังดูน่าเกลียดมาก แต่ทุกคนก็ไม่กล้าปฏิเสธ

อย่างไรเสียนี่ก็เป็นถึงอัจฉริยะอันดับสี่

ตั้งแต่อันดับสี่เป็นต้นไป ความแข็งแกร่งของอัจฉริยะทุกคนล้วนไร้เทียมทานและไร้ขีดจำกัด

ในดินแดนแห่งความเงียบและความตาย ตระกูลที่มีโอกาสสูงสุดที่จะได้รับการเลื่อนตำแหน่งให้เป็นเจ้าแห่งสำนักตระกูลใหม่นั้น อยู่ในตระกูลที่มีอัจฉริยะสี่อันดับแรกอยู่ในนั้น

ทุกคนมีท่าทางกังวลและไม่มีใครพูดอะไรสักคำ

"ออกไปให้พ้นทาง"

ตั้งเทียนหยากล่าวอย่างไร้ความรู้สึก

ครั้งนี้ เขาไม่ได้แค่พยายามแย่งเอามีดมา แต่ยังต้องสะสางบัญชีกับคนนอกดินแดนผู้นั้นด้วย

เขาจึงไม่มีเวลาว่างมาสนทนากับคนเหล่านี้

หลังจากพูดแบบนี้ ผู้คนในที่นั้นยังคงแห่งเฉยเมย และพวกเขายังคงล้อมรอบตั้งเทียนหยา ในดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยด้วยความโลภและความบ้าคลั่ง

"หืม?"

ตั้งเทียนหยาจับความแปลกประหลาดในสายตาของทุกคนได้ เขาขมวดคิ้ว และพูดเสียงแหบแห้ง: "ข้ามีเมตตามากเกินไปงั้นเหรอ? ถึงขั้นที่พวกเจ้าไม่เห็นฝีมือของข้าอยู่ในสายตาแล้วเหรอ?"

"อัจฉริยะตั้งเราไม่มีเจตนาที่จะต่อต้านท่าน แต่นี่เป็นมีดที่ทุกคนต่างต้องการ ดังนั้นท่านจะออกไปง่ายๆได้อย่างไร"

“นั่นหมายความว่า พวกเจ้ากำลังบังคับให้ข้าฆ่าพวกเจ้าทั้งหมดงั้นหรือ?” ตั้งเทียนหยาขมวดคิ้ว

หัวใจของทุกคนเต้นแรง แต่... ยังคงนิ่งเงียบ

"ดี! ดี! ดีมาก!"

ตั้งเทียนหยาหายใจเข้าลึก ๆ พร้อมกับร่องรอยของความตื่นเต้นที่หยั่งไม่ถึงในดวงตาของเขา และพูดด้วยรอยยิ้มจาง ๆ:"เช่นนั้น พวกเจ้าก็ลงมือได้ ถ้าพวกเจ้าต้องการมีดเทียนเซิง ก็เข้ามาแย่งมัน!"

หลังจากพูดจบ เขาก็วางมีดเทียนเซิงลงบนพื้นอย่างแรง

สมองของผู้คนสั่นสะท้าน

“ทุกคน ร่วมมือกัน แย่งมีดมาก่อน!”

หงยวนตะโกน

ทุกคนพร้อมใจกันยิงไปทางตั้งเทียนหยา

แต่มือของตั้งเทียนหยานั้นรวดเร็วเหมือนสายฟ้า ดึงเข็มสองเล่มที่ปักอยู่ที่เอวของเขาออกมาอย่างรวดเร็ว และโบกมันไปรอบๆ

หวือ หวือ...

พระจันทร์เต็มดวงปรากฏขึ้น

ผู้คนที่อยู่รอบๆ ล้มลงกับพื้นในทันที ร่างกายของพวกเขากระตุกอย่างกะทันหัน จากนั้นร่างกายของพวกเขาก็แยกส่วนออกจากกันกลายเป็นชิ้นส่วนหลายร้อยชิ้นและเสียชีวิตในทันที

"หา??"

คนข้างหลังตกใจจนแทบบ้า

นี่มันวิชาอะไร? ?

“เจ้าอยากตายงั้นหรือ? ข้าจะสนองให้พวกเจ้าเอง!”

ตั้งเทียนหยาพูดอย่างใจเย็น กระโดดขึ้นไปในอากาศ เข็มมังกรเงินในมือของเขาหมุนเหมือนดอกไม้ แล้วเหวี่ยงมันไปที่พื้นในทันใด

เจี๊ยบ เจี๊ยบ

เข็มมังกรเงินทั้งสองเล่มกลายร่างเป็นมังกรเงินที่น่าสะพรึงกลัวสองตัวพุ่งเข้าหาฝูงชนและโบยบินอย่างอิสระ