บทที่ 300 ซีโหรนเซียน

บ้านโอสถฉีตั้งอยู่ที่ชานเมืองจิงฉาง เมืองนี้อยู่ใกล้กับเมืองเยี้ยนจิง จึงสามารถเห็นคนร่ำรวยมากมายที่นี่

"ทั้งสองท่าน ถึงแล้ว!"

คนขับรถหยุดรถที่หน้าประตูบ้านโอสถฉี หันหน้ากลับไปพูด

ทั้งสองคนลงจากรถ เดินไปที่หน้าประตู

ประตูบ้านโอสถฉีคล้ายกับประตูมหาวิทยาลัยและมีความรู้สึกศักดิ์สิทธิ์และความเคร่งขรึม

ในเวลานี้ ฝูงชนพลุกพล่านอยู่ตรงหน้าประตู มีรถหรูมารวมตัวกันที่หน้าประตู และมีคนจำนวนมากที่แต่งตัวสวยหรูไม่ว่าจะรวยหรือแพงเดินเข้ามา และชายหนุ่มและหญิงสาวที่แต่งกายด้วยชุดสีฟ้าอ่อนก็เดินเข้าออก

คนเหล่านี่เป็นนักเรียนของบ้านโอสถฉี

"คุณตามฉันมา" เฉียนโม่หันหน้าพูดเบาๆ และเดินเข้าไป

เฉียนโม่หยิบบัตรเชิญออกมาจากไหนไม่รู้ ยื่นให้กับนักเรียนคนหนึ่งหน้าประตู

นักเรียนคนนั้นกวาดสายตามองบัตรเชิญ สีหน้าผงะและพูด: "ที่แท้ก็เป็นคุณผู้หญิงเฉียนโม่ คุณผู้หญิงเฉียนโม่ เชิญทางนี้ การแข่งขันกำลังจะเริ่มต้น โปรดไปที่ห้องรับรองเพื่อเตรียมตัว พวกเราได้จัดเตรียมชาและขนมให้แล้ว รอสักครู่!"

"โอเค!"

เฉียนโม่พยักหน้า พาหลินหยางเข้าไปในบ้านโอสถฉี

หลินหยางใส่หมวก ใส่เน็กไท กวาดสายตาไปรอบๆ

เขาไม่อยากใส่หมวก แต่หมิงหยูเคยเห็นเขามาก่อนแล้ว เขาต้องป้องกัน ถ้าถูกพบเข้าต้องเป็นปัญหาแน่ๆ

แต่เห็นได้ชัดว่าการพึ่งสองสิ่งนี้อาจไม่เพียงพอ

"คุณต้องการให้ผมไปแทนที่นั่งของใคร?" เมื่อมาถึงห้องรับรอง หลินหยางก็ถามเฉียนโม่

"น้องชายของฉัน โม่เสี่ยวหวู่" เฉียวโม่พูดอย่างนิ่งสงบ

"น้องชายของคุณเคยเป็นแค่นักศึกษาฝึกงานที่นี่หรอ ผมคิดว่าคนที่เคยเจอเขาน่าจะเยอะนะ"

"ความจริงแล้วน้องชายของฉัน บังเอิญไปโดนรังแตนตอนเก็บยาไปเมื่อนานมาแล้ว และตอนนี้เขาหน้าบวมไปหมด เลยคิดว่าถ้าใส่หน้ากากเพื่อเข้าร่วมการแข่งขันประเมินยาทุกคนน่าจะเข้าใจได้นะ ไม่เห็นหน้าคุณ คงไม่มีใครรู้ว่าคุณคือใคร" เฉียนโม่พูด หยิบหน้ากากสีดำออกจากกระเป๋าข้างเขาแล้วยื่นให้หลินหยาง

หลินหยางรับมา มองมันเล็กน้อยและสวมเข้าไป

หน้ากากปิดทุกอย่างไว้ใต้ตาของเขา เว้นแต่จะเป็นคนที่คุ้นเคยกับโม่เสี่ยวหวู่มากๆ ไม่เช่นนั้นจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะบอกความเป็นตัวตนของเขาเพียงแค่อาศัยดวงตาของเขา

"อีกอย่างนี่คือบัตรประจำตัวของเสี่ยวหวู่ คุณรับเอาไว้ อีกสักพักคุณต้องเข้าร่วมการแข่งขันประเมินยาด้วยบัตรประจำตัวนักศึกษาของบ้านโอสถฉี" เฉียวโม่หยิบของออกมาจากกระเป๋าและยื่นออกมา

"เหมือนว่คุณเตรียมพร้อมไว้หมดแล้ว?" หลินหยางกวาดสายตามองรูปบนบัตรประจำตัว เขาเป็นหนุ่มหล่อที่นุ่มนวลมาก

อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาเห็นการปรากฏตัวของชายหนุ่มคนนี้ หลินหยางรู้สึกสับสน

เหมือนว่าเขาเคยเห็นรูปลักษณ์ของเด็กหนุ่มคนนี้ที่ไหนสักแห่ง

"โอเค เวลาไม่มากแล้ว คุณไปที่ห้องคนเข้าร่วมแข่งขันเถอะ แขวนบัตรประจำตัวเอง จำไว้ ไม่ต้องพูดอะไรกับใคร อย่าเปิดเผยตัวตน!"

"โอเค!"

หลินหยางพยักหน้า และเอาของออกไป

เฉียนโม่จ้องแผ่นหลังของหลินหยางอย่างเงียบสงบๆ และแสงแปลกๆ ส่องประกายในดวงตาที่เหมือนอัญมณี

เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา โทรออกไป

"เฉียนโม่ มีอะไรหรอ?" มีเสียงกระตือรือร้นทางโทรศัพท์

"ทุกอย่างเป็นไปตามแผน เนื่องจากตระกูลโม่ของพวกเราหาเรื่องหมอเทวดาหลินไม่ได้ ดังนั้นจึงให้คนของบ้านโอสถฉีจัดการละกัน" เฉียนโม่พูดอย่างเรียบเฉย

"ฮ่าๆๆๆ ดี ดี! ดูเหมือนว่าฉันจะแก้แค้นเจ้านี่ได้! ฮ่าๆๆๆ..."

มีเสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังขึ้นทางโทรศัพท์

เมื่อเขาเข้าไปถึงห้องผู้เข้าแข่งขัน หลินหยางก็พบว่ามีคนนั่งเต็มแล้ว

มีห้องผู้เล่นทั้งหมดหกห้อง แต่ละห้องมีหลายร้อยคน

เดิมทีหลินหยางคิดว่าการแข่งขันเพื่อประเมินยานี้จะเป็นการแข่งขันขนาดเล็กที่มีผู้คนหลายร้อยคน แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีคนมากถึงพันคน

แต่คิดแล้วก็ใช่ บ้านโอสถฉีเป็นไม่ใช่สำนักธรรมดา ขนาดใหญ่เช่นกันว่ากันว่านักเรียนของบ้านโอสถฉีมีเป็นหมื่นคน อีกทั้งยังมีความสัมพันธ์กับมหาลัยแพทย์แผนจีนหลายแห่งในประเทศ เป็นสถาบันที่แข็งแกร่งมาก

เนื่องจากการแข่งขันประเมินยาครั้งนี้เป็นการเตรียมความพร้อมสำหรับเจ้าของบ้านโอสถฉีคนต่อไป ขนาดของการแข่งขันจึงไม่ใช่ใช่เล็กๆ

หลินหยางถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่หวังว่าการแข่งขันจะเสร็จสิ้นในไม่ช้า

ยังไงตอนนี้สถานการณ์ในเจียงเฉินไม่ค่อยราบรื่น อีกทั้งเขายังต้องดูการเคลื่อนไหวของพวกตระกูลหลินด้วย ไม่ดีสำหรับเขาที่จะเสียเวลาที่นี่

อย่างไรก็ตามในเมื่อมาแล้ว ถ้าไม่นำดอกเหอหลิงกลับไปคงจะแย่