บทที่ 3010 ก็ไม่ได้สวย

การแสดงออกของทุกคนเปลี่ยนไป

พวกเขาทั้งหมดระดมพลัง หยิบอาวุธ และดูพร้อมสำหรับการต่อสู้

ในเวลานี้ ยอดฝีมือหลายสิบคนจากหุบเขาอูซานก็ล้มลงพร้อมกันอยู่ต่อหน้าทุกคน

แรงกดดันต่อหลินหยางเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

“ผู้นำพันธมิตรหลิน เป็นอะไรไป? เจ้าอยากสู้อีกหรือ? ข้าแนะนำว่าอย่าทำอะไรบุ่มบ่าม เจ้าต้องรู้ก่อนว่าข้าได้นำพลังการต่อสู้ทั้งหมดของหุบเขาอูซานมาด้วย เจ้าเห็นคนเพียงไม่กี่สิบคนเท่านั้น แต่ว่ารอบๆตัวเจ้า มียอดฝีมืออีกหลายพันคน เจ้ายังแน่ใจหรือว่าอยากจะต่อสู้?”

ริมฝีปากสีแดงของอูหง ถูกยกขึ้น และดวงตากลมโตสีพีชก็เต็มไปด้วยความสนุกสนาน

“ผู้นำพันธมิตรอูมีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”

หลินหยางไม่ได้ตื่นตระหนกเลยและถามอย่างใจเย็น

“ข้าไม่ได้มีเรื่องอะไร ข้าก็แค่มีอะไรอยากจะขอผู้นำพันธมิตรหลินสักสองสามอย่าง ถ้าผู้นำพันธมิตรหลินยินดีจะมอบให้ข้า ข้าก็จะไม่ถือสาเรื่องที่เกิดขึ้นในการประชุมครั้งก่อน เจ้าคิดว่าไงล่ะ?"

อูหงกล่าวพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ

"เจ้าต้องการอะไร?"

“ไม่ต้องกังวล มันไม่ได้มีค่าอะไรมากนัก ก็แค่มีดเท่านั้น”

“คงไม่ใช่มีดเทียนเซิงใช่หรือเปล่า?”

“ผู้นำพันธมิตรหลินฉลาดจริงๆ ที่จริงแล้ว สิ่งที่ข้าชอบในตัวเจ้าก็คือมีดเทียนเซิงของเจ้า”

อูหงหัวเราะเบาๆ และกล่าวว่า "พวกเราผู้นำหุบเขาอูซานกำลังฝึกฝนร่วมกัน สำหรับข้าแล้ว กระบวนการฝึกฝนร่วมกันค่อนข้างรุนแรง จึงได้รับบาดเจ็บบ่อยครั้งและจำเป็นต้องฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บอย่างรวดเร็ว ในช่วงเวลานี้ไม่สามารถทนใช้ยาได้เพราะมันจะส่งผลต่อประสิทธิภาพของยาที่ข้าใช้ในระหว่างฝึกฝนร่วมกัน ดังนั้นมีดเทียนเซิงจึงมีประโยชน์ต่อการฝึกฝนของข้ามาก!”

“ข้าเคยไปที่หอเหลยเจ๋อเทียนเพื่อขอมีดเทียนเซิงมาก่อน แต่ในเวลานั้นมีดเทียนเซิงถูกใช้เป็นรางวัลสำหรับ การแข่งขันอวี่เจวี๋ยดังนั้นข้าจึงไม่ได้ขอมัน ตอนนี้มีดเล่มนี้ตกไปอยู่ในมือของผู้นำพันธมิตรหลินแล้ว ข้าคิดว่าผู้นำพันธมิตรหลินไม่ควรตระหนี่ ยกมันให้ข้าเถอะ?”

อูหงพูดอย่างสนุกสนาน ด้วยดวงตาของเขามีความมั่นใจ

เธอเชื่อว่าหลินหยางจะไม่มีทางปฏิเสธ

ท้ายที่สุดแล้ว สถานการณ์นี้แทบจะเทียบเท่ากับการเอามีดจ่อที่คอหอยแล้ว

อย่างไรก็ตาม การแสดงออกของหลินหยางก็ดูเหมือนไม่ค่อยแยแสนัก

“มีดเล่มนี้ก็สำคัญสำหรับข้าเช่นกัน!” เขาพูดตรงๆ

อูหงสะดุ้งเล็กน้อยและขมวดคิ้ว

“ผู้นำพันธมิตรหลิน นี่ไม่ใช่ดินแดนปัญจธาตุ และไม่มีผู้นำพันธมิตรเฮ่าเทียนที่จะคอยช่วยเหลือเจ้า! ข้าแนะนำให้เจ้าฉลาดกว่านี้อีกหน่อย ไม่เช่นนั้นสถานการณ์จะเปลี่ยนเป็นสิ่งที่เจ้าไม่อยากจะเห็น”

“ท่านผู้นำ เหตุใดท่านจึงเสียเวลากับขยะพวกนี้ด้วย? หากท่านต้องการมีดเทียนเซิง ผู้ใต้บังคับบัญชาคนนี้ก็สามารถแย่งมันมาให้ท่านได้!”

ชายที่อยู่ข้างๆ เขาตะโกน จากนั้นรีบวิ่งไปหา หลินหยางด้วยการก้าวอย่างรวดเร็ว

"อวดดี!"

เจ้าเมืองหนานลีเฉิงตะโกนเสียงดัง ออร่าของเขาระเบิดออกมา แล้วก็กดทับไปทางชายคนนั้นด้วยออร่าที่น่าสะพรึงกลัว

การกระทำของชายคนนั้นก็หยุดนิ่งและเขารู้สึกถึงแรงกดดัน

แต่ในวินาทีต่อมา พลังของเจ้าเมืองหนานลี่ก็สั่นคลอนจนแตกออกเป็นชิ้น ๆ

แค่เหลือบมองก็รู้ว่าอูหงคือผู้ที่ลงมือ

“เจ้าเมืองหนานลีเฉิง อย่างไรเสียท่านก็ยังเป็นผู้นำของตระกูลเจ้าแห่งสำนักและเป็นหัวหน้าของฝ่ายหนึ่งด้วย จะมาเป็นหมารับใช้ของชายหนุ่มได้อย่างไร? ไม่รู้สึกละอายใจบ้างเหรอ?”

อูหงยิ้มอย่างดูถูก

เมื่อเจ้าเมืองหนานลี่ได้ยินสิ่งนี้ ใบหน้าของเขาน่าเกลียดมากและเขาไม่รู้จะปฏิเสธอย่างไร

"เจ้ากำลังพูดถึงเรื่องบ้าอะไรน่ะ?"

หนานซิ่งเอ๋อร์ไม่สามารถนั่งนิ่งอีกต่อไปจึงขี่ม้าของเธอไปทางด้านข้างของหลินหยาง จับมือของหลินหยางแล้วพูดว่า "หัวหน้าพันธมิตรหลินเป็นสามีของข้า พ่อของข้าก็เพียงแค่อยากช่วยลูกเขยของเขา มีปัญหาอะไรเหรอ? ถ้าไม่เข้าใจก็อย่าพูดเรื่องไร้สาระที่นี่!”

หนานซิ่งเอ๋อร์ดูกังวลเล็กน้อย เพราะกลัวว่าหลินหยางจะขยับหลุดออกจากมือของเธอ

แต่คราวนี้หลินหยางไม่ขยับมือออกอย่างน่าประหลาดใจ ซึ่งทำให้หนานซิ่งเอ๋อร์ ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เธอมองไปที่หลินหยางด้วยความซาบซึ้งในดวงตา

เธอรู้มานานแล้วว่าหลินหยางไม่สนใจเธอ เหตุผลที่เธอยังคอยกวนเขาอยู่ตลอดก็เพราะเธอไม่อยากที่จะยอมแพ้

"โอ้?"

อูหงขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเขาได้ยินคำพูดของหนานซิ่งเอ๋อร์ แต่ในไม่ช้าเขาก็รู้สึกโล่งใจ

“มันน่าสนใจจริงๆ! ไม่น่าแปลกใจเลยที่เมืองหนานหลี่เฉิง ยินดีที่จะเข้าร่วมพันธมิตรระดับต่ำเช่นพันธมิตรชิงเซวียน! แต่เมื่อพูดถึงผู้นำพันธมิตรหลิน ผู้หญิงคนนี้ก็ไม่ได้สวย แล้วเจ้าจะแต่งงานกับผู้หญิงคนนี้ได้อย่างไรน่ะ? ข้าล่ะสงสัยในรสนิยมของเจ้าจริงๆ! ”

อูหงหรี่ตาลงแล้วพูด

หลังจากคำพูดเหล่านี้จบลง ใบหน้าของหนานซิ่งเอ๋อร์ก็เปลี่ยนไปทันที

คำพูดเหล่านี้เปรียบเสมือนมีดแทงเข้าไปในหัวใจของหนานซิ่งเอ๋อร์

จริงๆ แล้ว หนานซิ่งเอ๋อร์ก็ไม่ได้ขี้เหร่ ตรงกันข้ามเธอก็ค่อนข้างสวย แม้ว่าผิวของเธอจะไม่ขาว แต่ก็เป็นสีข้าวสาลีที่ดูสุขภาพดีที่สุด รูปร่างของเธอได้สัดส่วนและสง่างาม เธอใหญ่ในจุดที่ควรและผอมเพียวในจุดที่ควร ส่วนใบหน้าของเธอ ก็ยิ่งสวยขึ้นไปอีก ไม่มีอะไรต้องจู้จี้จุกจิก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีความกล้าหาญระหว่างคิ้วใบเหม่ยกับท่าทางที่กล้าหาญ

แต่ปัญหาก็คือสถานที่อย่างดินแดนแห่งความเงียบและความตายนั้นเต็มไปด้วยความงดงาม

ทุกคนที่นี่เป็นแพทย์ และหลายคนเลี้ยงดูลูกด้วยการป้อนยาหลายชนิดตั้งแต่อายุยังน้อย ดังนั้นจึงเป็นเรื่องปกติที่ผู้ชายที่นี่จะหล่อเหลาและผู้หญิงจะงดงาม

เมื่อนำหนานซิ่งเอ๋อร์มาอยู่ในสถานที่อย่างดินแดนแห่งความเงียบและความตาย เธอจึงถือได้ว่างดงามในระดับปานกลางหรือไม่ก็สูงกว่าค่าเฉลี่ยเท่านั้น เห็นได้ชัดว่าคงไม่สมจริงเลยที่จะบอกว่าเธอมรความงดงามระดับแนวหน้า

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเปรียบเทียบกับผู้หญิงอย่างอูหงที่เชี่ยวชาญด้านการฝึกฝน เธอรู้สึกละอายใจ

เธอกัดริมฝีปากแน่น ดวงตาของเธอหรี่ลง เธออดไม่ได้ที่จะก้มศีรษะลง และก็อดไม่ได้ที่จะคลายมือ

แต่ในขณะนี้ จู่ๆ ก็มีมือใหญ่มาโอบมือเล็กๆ ของเธอไว้