บทที่ 3022 กับดัก

ตูม!

พลังได้ระเบิดออก

จากนั้นอสูรสองสามตัวต่างก็ถอยหลังออกไป แต่ละคนเต็มไปด้วยบาดแผล หายใจกระหืดกระหอบ

"ผู้นำพันธมิตร! พวกเขาต้านทานเอาไว้ได้ไม่นานหรอกครับ ใช้โอกาสนี้สังหารพวกเขาเสียเถอะ!"

ดวงตาทั้งคู่ของเจ้าเมืองหนานหลี่เฉิงเป็นประกาย และรีบกล่าว

เจ็ดอสูรของตำหนักเทียนเสินมีชื่อเสียงเป็นอย่างมาก

ถ้าหากสามารถสังหารพวกเขาได้ ก็จะเป็นแรงสั่นสะเทือนอันมหาศาลต่อตำหนักเทียนเสิน

หลินหยางก็เข้าใจในเหตุผลนี้ดี จึงจ้องมองคนเหล่านั้น แล้วพุ่งเข้าไปทันที ต้องการจะทำการสังหารครั้งสุดท้าย

แต่ในเวลานี้

ชิ้ง!

ทันใดนั้นวงกลมแสงสีเขียวมรกตก็เบ่งบานออกมาจากร่างของอสูรเหล่านี้ และจากนั้นก็เห็นว่าร่างของอสูรเหล่านี้กำลังรักษาบาดแผลที่ตัวด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

ไม่เพียงแค่รักษาบาดแผลที่ตัวเท่านั้น กระทั่งพลังของพวกเขาก็ยังเริ่มกลับมาเป็นดังเดิมด้วย

ในเวลาชั่วพริบตานี้ สภาพของอสูรเหล่านี้ก็ได้รับการฟื้นฟูสู่ช่วงเวลาที่ดีที่สุดแล้ว!

และที่ทำให้คนสะพรึงกลัวก็คือ นางอสูรตัวนั้นที่ถูกหลินหยางทำลายอวัยวะภายในไปก่อนหน้านี้ได้ลุกขึ้นมาในเวลานี้

"เป็นไปไม่ได้!"

เจ้าเมืองหนานหลี่เฉิงตะโกนเสียงสั่น

ผู้นำหมู่บ้านอวินเสี้ยวและคนอื่นๆ ก็ยิ่งขนหัวลุก

หลินหยางหายใจถี่ ดวงตาจับจ้องไปที่อสูรตัวเตี้ยที่อยู่ท่ามกลางเจ็ดอสูรทันที

อสูรตัวนี้ไม่เคยออกมือต่อสู้กับหลินหยางตั้งแต่ต้นจนจบ

เขาหลบอยู่ด้านหลังเหล่าอสูรมาโดยตลอด คล้ายกับกำลังสังเกตการณ์ แต่แขนของเขายกขึ้นเล็กน้อย และนิ้วมือทั้งสิบก็สั่นไหวตลอดเวลา

หลินหยางจ้องเขม็งมองนิ้วมือทั้งสิบของเขา ทันใดก็คาดเดาได้ถึงอะไรบางอย่าง

"ที่แท้คนคนนี้ก็กำลังรักษาพวกคุณอย่างต่อเนื่อง! ฟื้นฟูกล้ามเนื้อและพลังให้พวกคุณ และรักษาพลังการต่อสู้ของพวกคุณนี่เอง!"

หลินหยางกล่าวอย่างเยือกเย็น

"ถูกจับได้แล้วเหรอนี่? แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก!"

นางอสูรตัวนั้นหัวเราะอย่างเยือกเย็น: "หลินหยาง หากคุณต้องการจะสังหารพวกเรา ก็อาจจะไม่ง่ายดายขนาดนั้นหรอกนะ!"

"อย่างนั้นเหรอ? เช่นนั้นฉันก็จะสังหารเขาก่อนเลย!"

สีหน้าของหลินหยางดุร้าย มุ่งเป้าไปที่อสูรตัวเตี้ยนั้นโดยตรง แล้วก็พุ่งเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง ด้วยพลังอันรุนแรงราวกับกระแสน้ำ ที่พัดอสูรเหล่านั้นกระเด็นออกไปอย่างรุนแรง

"สังหารเขา!"

"ฆ่ามัน!"

เหล่าอสูรไม่ได้สนใจในกระแสการโจมตี จึงกัดฟันด้วยความโมโห จากนั้นก็พุ่งเข้าไป โจมตีหลินหยางด้วยทักษะการโจมตีอันน่าสะพรึงกลัวทุกรูปแบบ

ถึงแม้ว่าหลินหยางจะแข็งแกร่ง แต่การโจมตีสังหารในครั้งนี้ทำให้เขาต้องใช้พลังแห่งสวรรค์ไปไม่น้อย

แต่หลินหยางกลับไม่สนใจโดยสิ้นเชิง เพียงแค่จ้องมองอสูรตัวเตี้ยนั้น และสะบัดฝ่ามือเพื่อสังหาร

พลังฝ่ามืออันน่าสะพรึงกลัวที่สามารถทำลายภูเขาและทะเลได้จู่โจมลงมา

อสูรตัวเตี้ยตกใจจนหน้าถอดสี และรีบถอยหลังไป

ครืน!

เมื่อฝ่ามือจู่โจมลงมา ชั่วพริบตาภูเขาเทียนเสินก็สั่นสะเทือนขึ้นมา แรงระเบิดอันทรงพลังทำให้อสูรตัวเตี้ยถอยหลังไปอย่างต่อเนื่อง จนคนแทบจะล้มลงกับพื้น

เป็นโอกาสที่ดี!

หลินหยางดีใจ พุ่งเข้าไปอีกครั้งทันที และนำฝ่ามือสะบัดไปยังบนศีรษะของอสูรตัวเตี้ยอย่างรุนแรง

ครั้งนี้ อสูรตัวเตี้ยที่ยืนได้ไม่มั่นคงไม่อาจหลบหนีได้โดยสิ้นเชิง!

ฝ่ามือนี้ เพียงพอที่จะทุบเขาจนแหลกเป็นชิ้นๆ!

คนของพันธมิตรชิงเซวียนสองสามคนเบิกตาโต กระทั่งลืมงานที่จะต้องทำไปโดยสิ้นเชิง

ตึง!

ไม่เกินความคาดหมายแม้แต่น้อย ฝ่ามือของหลินหยางกระแทกไปที่ศีรษะของอสูรตัวเตี้ยอย่างแรง

พลังอันรุนแรงแพร่กระจายไปทั่วร่างกายของเขาราวกับไฟฟ้า กระทั่งกระจายไปยังพื้นตามฝ่าเท้าของเขาด้วย

จนพื้นแตกแยกออก และรอยร้าวก็กระจายไปทั่วราวกับใยแมงมุม

เพียงแต่....ร่างของอสูรตัวเตี้ยไม่ได้ระเบิดและตายไป

กลับกัน เขายังคงยืนอยู่กับที่ ดวงตาสีเลือดทั้งสองจับจ้องมองหลินหยางอย่างเยือกเย็น

"อะไรกัน?"

หลินหยางหัวใจเต้นรัว ทันใดก็ตระหนักได้ว่าตนเองติดกับดักเข้าแล้ว

เขาจึงรีบถอยหลัง

แต่ก็ไม่ทันแล้ว