บทที่ 3035 เจ้าพยายามตรงไหน?

"แพ้แล้ว!"

เหลยหู่คุกเข่าลงบนพื้นแรงๆ จิตวิญญาณการต่อสู้ภายในของเขาหายไป

"ดูเหมือนว่าเราจะประเมินคู่ต่อสู้ของเราต่ำไป!"

ผู้อาวุโสของหอเหลยเจ๋อเทียนที่อยู่ข้างๆ เขาหลับตาและหายใจเข้าลึกๆ ผมสีขาวและเคราของเขาปลิวไปตามสายลม แสดงออกถึงความเศร้าโศก

คนอื่นๆ เงียบ แต่ร่างกายของพวกเขาสั่นเทา ใบหน้าของพวกเขาแสดงความหวาดกลัว และพวกเขาเองก็หวาดกลัวอย่างยิ่ง

หากสงครามครั้งนี้ล้มเหลว ทุกคนสามารถจินตนาการผลลัพท์ได้!

ด้วยความโหดร้ายของผู้คนในตำหนักเทียนเสิน พวกเขาจะไม่มีวันปล่อยใครไปง่ายๆ

เย่เหยียนยืนสูงบนท้องฟ้า ดวงตาของเขามองสิ่งมีชีวิตด้านล่าอย่างเฉยเมยง ราวกับพระเจ้าที่เฝ้าดูทุกสิ่ง และความภาคภูมิใจในดวงตาของเขานั้นแข็งแกร่งมากเป็นพิเศษ

นั่นคือพระเจ้า!

นี่คือนายเหนือหัว!

แม้ว่าด้านล่างจะมีกองทหารและม้านับพัน แต่ในสายตาของเขา พวกมันเป็นเพียงเมฆที่ลอยไปมา

“เฮ่าเทียน แผนของเจ้าดีมาก แต่สุดท้ายมันจะไม่สำเร็จ!”

เย่เหยียนพูดด้วยเสียงแหบแห้ง ด้วยเสียงอันบริสุทธิ์ที่แผ่กระจายไปทั่วภูเขาเทียนเสิน

“ข้าไม่สามารถเอาชนะเจ้าได้ ไม่ใช่เพราะข้าฝึกฝนไม่พอ แต่เป็นเพราะพรสวรรค์ของข้าไม่เพียงพอ มันเป็นเพราะโชคชะตาของข้าช่างไม่ยุติธรรม! ถ้าข้ามีพรสวรรค์อย่างเจ้าข้าจะไม่สามารถเข้าสู่เทพเซียนแห่งแผ่นดินได้อย่างไร!”

เฮ่าเทียนกัดฟันและคำรามด้วยเสียงต่ำ

เขาไม่มีความปรารถนาหรือการแสวงหาอะไรเลยในชีวิต เขาเพียงไล่ตามความเป็นอมตะและฝึกฝนอย่างหนักโดยไม่มีสิ่งรบกวนอื่นใด

แต่จนถึงทุกวันนี้ เขายังไม่ดีเท่าเย่เหยียนที่มีพรสวรรค์โดดเด่น!

เขาจะเต็มใจยอมรับมันอย่างไร?

“โชคชะตาที่ไม่ยุติธรรมเหรอ? พรสวรรค์ไม่เพียงพอ? เฮ่าเทียน! เจ้าคิดผิดแล้ว! โลกนี้มันก็เป็นเป็นแบบนี้ เจ้าคิดว่าโชคชะตาไม่ยุติธรรมกับเจ้าคนเดียวเท่านั้นเหรอ? โชคชะตาไม่ยุติธรรมสำหรับคนส่วนมาก! รวมถึงข้าด้วย!”

เย่เหยียนส่ายหัว

“เจ้าคิดว่าข้ามีความสามารถที่ไม่มีใครเทียบได้งั้นหรือ? ข้าจะบอกเจ้าให้! พรสวรรค์ของข้าได้มาจากการฝึกฝนอย่างหนักของข้า เพื่อให้ได้มาซึ่งพรสวรรค์นี้ ข้าศึกษาเจาะลึกศิลปะต้องห้าม! ข้าตามล่าผู้ที่มีพรสวรรค์พิเศษในทุกๆที่และพรากเอาพรสวรรค์ของพวกเขาออกมา! เจ้า เจ้าคิดว่าข้าเกิดมาพร้อมพรสวรรค์แบบนี้เหรอ? ช่างน่าขำจริงๆ!”

“บางทีเจ้าอาจคิดว่าเจ้าฝึกฝนหนักมากแล้ว แต่ความพยายามของเจ้ามันเป็นเรื่องตลก เพราะพระอย่างพวกเราไม่เพียงแค่ฝึกหนักเท่านั้น แต่ต้องทำเรื่องชั่วๆได้ทุกอย่างเพื่อที่จะไปจุดที่สุดสุดได้!”

“เพื่อที่จะฝึกฝน ข้าสามารถละทิ้งความเป็นมนุษย์ของข้าได้! ขข้าสามารถฆ่าคนได้อย่างป่าเถื่อน และก็โหดเหี้ยมได้! ส่วนเจ้า เจ้าใส่ใจเกี่ยวกับตัวตนของเจ้ามากเกินไป สนใจชื่อเสียง และใส่ใจทุกสิ่งที่มีตอนนี้!”

“เจ้ามีความกังวล!มีอารมณ์และความปรารถนา! เจ้ามีความคิดที่กวนใจโดยที่ไม่รู้ตัว!”

“แค่นี้? เจ้าจะมาเปรียบเทียบกับข้าได้ยังไง?”

เย่เหยียนพูดเบา ๆ

คำพูดเหล่านี้ทำให้ใบหน้าของ เฮ่าเทียนซีดและตกตะลึง

ใช่ เมื่อเทียบกับเย่เหยียนแล้ว เขาดูใจดีเกินไป

เพื่อที่จะปล้นพรสวรรค์ของคนอื่น เย่เหยียนสามารถรวมร่างของอัจฉริยะเหล่านั้นเข้ากับร่างกายของเขาเองได้

นี่คือบุคคลที่ไม่มีขีดจำกัด

แต่ เฮ่าเทียนไม่สามารถละทิ้งสิ่งเหล่านี้ไปได้

ในฐานะผู้นำของหอเหล่ยเจ๋อเทียน เขาถูกจำกัดทุกที่ และการกระทำของเขาย่อมได้รับอิทธิพลจากสำนักของเขา

จริงๆ แล้วก็สมเหตุสมผลที่จะไม่สามารถเอาชนะเย่เหยียนได้

เฮ่าเทียนหายใจเข้าลึกๆ และไม่พูดอะไรอีก

“เฮ่าเทียน สิ่งที่เจ้าเรียกว่าการฝึกฝนอย่างหนักนั้นไม่ใช่การฝึกฝนหนักจริงๆ ในสายตาของผู้ฝึกตนอย่างพวกเรา หยาดเหงื่อยังไม่เพียงพออย่างแน่นอน และยังต้องมีการทดสอบสภาพจิตใจด้วย!”

เย่เหยียนลอยลงมาจากกลางอากาศ และเดินช้าๆ ไปทางเย่เหยียน

รายล้อมไปด้วยผู้คนพันธมิตรนับไม่ถ้วน

แต่ทุกคนก็กล้าที่จะก้าวไปข้างหน้า

ผู้คนมองดู เฮ่าเทียนด้วยความหวาดกลัว ตัวสั่นด้วยความกลัว

เฮ่าเทียนรู้ดีว่าไม่ว่าเขาจะมีคนมากกว่านี้อีกกี่คน พวกเขาก็ยังคงไร้ประโยชน์เมื่อเผชิญกับความแข็งแกร่งที่แท้จริง

เย่เหยียนตรงไปหาเฮ่าเทียน

เฮ่าเทียน หลับตาลง

ผู้ชนะคือราชาและผู้แพ้คือโจร

เขารู้ดีว่าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป จะไม่มีหอเหล่ยเจ๋อเทียนอีกต่อไป

ดินแดนแห่งความเงียบและความตาย...ในที่สุดก็จะเข้าสู่ยุคของเย่เหยียน...

โลกทั้งใบกำลังจับตาดูและทุกคนก็จ้องมองฉากนี้ด้วยดวงตาเบิกกว้าง

มีคนอยากจะหลบหนี

จากนั้นก็รู้ว่าผู้คนจากตำหนักเทียนเสิน ปรากฏตัวรอบทุบเขาเทียนเสินตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

พวกเขาล้อมรอบหุบเขาเทียนเสินไว้ และปิดล้อมคนจากพันธมิตรเหล่านี้

พวกเขาไม่อยากให้ใครออกไปได้

เพราะคนเหล่านี้เป็นสื่อการฝึกอบรมที่ดีที่สุด

วันนี้พวกเขาต้องการจับทุกคนในพันธมิตร

“ท่านเย่เหยียน โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย!”

ในที่สุด ผู้นำพันธมิตรจิ่วกงก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ภายใต้พลังและความกดดันที่ไม่มีที่สิ้นสุด เขาเป็นผู้นำในการคุกเข่าลงและคำนับเย่เหยียนเพื่อขอความเมตตา

เย่เหยียนมองดูพวกเขาอย่างสงบ

ทุกคนใน พันธมิตรจิ่วกงวางอาวุธลง ร้องขอความเมตตาเสียงดัง และยังคงคุกเข่าลง