บทที่ 3037 จนตรอกจนสู้สุดกำลัง

ชายทั้งสองปะทะกันและต่อสู้อย่างดุเดือดบนท้องฟ้า

ระลอกคลื่นแห่งการทำลายล้างอันกว้างใหญ่และน่าสะพรึงกลัวเกิดขึ้นจากการปะทะกันระหว่างทั้งสอง

บนภูเขาเทียนเสิน พันธมิตรหลายคนและผู้มีอำนาจของตำหนักเทียนเสินกำลังต่อสู้ร่วมกันอีกครั้ง

ด้วยการเข้าร่วมของพันธมิตรชิงเซวียน สถานการณ์ในสนามรบก็พลิกผันอย่างน่าอัศจรรย์

ผู้คนจากพันธมิตรเหล่านี้ค้นพบว่าพันธมิตรชิงเซวียน ที่พวกเขาเคยดูถูกมาโดยตลอด แสดงให้เห็นพลังการต่อสู้ที่น่าสะพรึงกลัวจริงๆ

หลังจากที่พวกเขาปรากฏตัวพวกเขาก็ตรงไปยังกองกำลังหลักของตำหนักเทียนเสินเพื่อสังหารพวกเขา จริง ๆ แล้วพวกเขากดดันให้กองกำลังหลักของตำหนักเทียนเสินจากแนวหน้าของสนามรบไปทางด้านหลังเพิ่มแรงกดดันเป็นสองเท่าและทำให้ยากต่อกาต้านทาน

"เกิดอะไรขึ้น?"

“คนเหล่านี้... มาจากพันธมิตรชิงเซวียน?”

“พวกเขาไม่ใช่กลุ่มตัวถ่วงหรอกเหรอ? ทำไมพวกเขาถึงมีพลังการต่อสู้ที่น่าสะพรึงกลัวขนาดนี้?”

พันธมิตรจิ่วกง พันธมิตรเฟิงชีและกองกำลังพันธมิตรที่เหลือต่างตกตะลึง

เหล่ยหู่กุมหน้าอกที่ได้รับบาดเจ็บและจ้องมองไปที่พันธมิตรชิงเซวียน อันทรงพลังอย่างว่างเปล่า เมื่อเขาเห็นรัศมีบานบนร่างกายของพวกเขา เขาก็เข้าใจทุกอย่าง

“พวกเขาคือผู้ที่ปกป้องดินแดนแห่งความเงียบและความตายอย่างแท้จริง!”

เหล่ยหู่กล่าวด้วยเสียงแหบแห้ง

“นายท่านเหล่ยหู่ ท่านหมายความว่าอะไร?” คนอื่นๆ ถามด้วยความสับสน

“เจ้ายังไม่เห็นมันหรือ คนเหล่านี้ได้ยอมทุกสิ่งและเสียสละทุกสิ่งทุกอย่าง พวกเขาแม้กระทั่งสละอายุขัยของตัวเอง และพวกเขาสละอายุขัยอย่างน้อยห้าสิบปีเพื่อใช้มันเพื่อเสริมสร้างความเข้มแข็งและเพิ่มพลังขึ้น!”

“พวกเขากำลังต่อสู้กับตำหนักเทียนเสินถึงกับไม่คำนึงถึงความปลอดภัยของตัวพวกเขาเอง!”

“ในทางกลับกัน เราทุกคนเป็นแค่ทหารรับจ้าง โลภชีวิตและกลัวความตาย! พวกเราซึ่งเป็นกองทัพพันธมิตรไม่มีคุณสมบัติที่จะปกป้องดินแดนแห่งความเงียบและความตาย! มีเพียงผู้คนของพันธมิตรชิงเซวียนเท่านั้นที่สามารถต่อสู้เพื่อดินแดนแห่งความเงียบและความตายได้อย่างแท้จริง ! ”

ใบหน้าของเหล่ยหู่เต็มไปด้วยความอับอาย และเขาก็ถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า

ทุกคนรอบตัวต่างก็รู้สึกละอายใจ

แต่เขากลับเห็นเหล่ยหู่ หายใจเข้าลึก ๆ และตะโกนเสียงดัง: "ผู้คนในหอเหลยเจ๋อเทียน อยู่ที่ไหน!"

"ท่านใต้เท้า!"

ผู้คนในหอเหลยเจ๋อเทียน ต่างตะโกนพร้อมกัน

“วาดสายฟ้า!”

แค่ฟังเสียงคำรามของเหล่ยหู่

หลังจากสองคำนี้จบลง หนังศีรษะของทุกคนก็ชา และพวกเขาทั้งหมดมองไปที่เหล่ยหู่ ด้วยความตกใจ

“ท่านใต้เท้าเหล่ยหู เป็นไปได้ยังไง...ถ้าเราใช้สายวาดฟ้า แม้ว่าเราจะชนะ คนเหล่านี้ก็จะเป็นอัมพาตอยู่บนเตียงเป็นเวลาอย่างน้อยสามปี และพรสวรรค์ของพวกเขาจะเสียหาย!”

มีคนวิตกกังวลและก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วเพื่อโน้มน้าว

“คนอื่นสามารถเสียสละได้ แต่หอเหลยเจ๋อเทียนของเราไม่สามารถเสียสละได้งั้นเหรอ? เราเป็นตระกูลที่มีอำนาจเหนือกว่า! เราจะยอมจำนนต่อผู้อื่นได้อย่างไร ยิ่งกว่านั้น แม้แต่ผู้นำของสำนักเฮ่าเทียนก็ยังยอมทำเช่นนี้ แล้วเรายังอยากเอาชีวิตรอดอีกเหรอ?”

เหล่ยหูรู้สึกอ่อนไหวและตะโกนด้วยความโกรธ: "เจ้าพวกไม่เต็มใจที่จะต่อสู้เพื่อศักดิ์ศรีสุดท้ายนี้เหรอ?"

ทุกคนตัวสั่นและมองดูเหล่ยหูด้วยความไม่เชื่อ

ในที่สุด ก็มีคนส่งเสียงคำรามยาวๆ กระตุ้นให้พลังใจของพวกเขาพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า

ทันใดนั้น สายฟ้าก็ตกลงมาเข้าใส่ชายคนนั้น

เมื่อสายฟ้าหายไป ประกายไฟก็วูบวาบไปทั่วร่างกายของชายคนนั้น

เมื่อมองแวบแรก กลายเป็นฟ้าร้องและประกายไฟแบบสายฟ้าแลบ

พวกมันเรียวมาก และพวกมันเจาะร่างกายของชายคนนั้นเหมือนเข็มเงิน แต่พวกมันกลับมีสายฟ้าแลบวาบอยู่ตลอดเวลา ซึ่งน่ากลัวมาก

ด้วยพรจากเข็มสายฟ้าเหล่านี้ ออร่าของชายคนนั้นก็เพิ่มขึ้นอย่างบ้าคลั่ง และในพริบตาเดียว เขาก็ทะลวงผ่านหลายระดับ!

"อ๊าก!"

"อ๊าก!"

"อ๊าก!"

เมื่อเห็นสิ่งนี้ คนอื่นๆ ในหอเหลยเจ๋อเทียนก็คำรามโดยไม่ลังเล

สายฟ้าฟาดลงมากระทบผู้คนในหอเหลยเจ๋อเทียน

ผู้คนในโลกต่างเฝ้าดูใบหน้าของพวกเขาด้วยความหวาดกลัว มองดูผู้คนในศาลาเล่ยเจ๋อเทียนด้วยความไม่เชื่อ

ในขณะนี้ หอเหลยเจ๋อเทียนกำลังต่อสู้กับโอกาสสุดท้าย!

การต่อสู้อันดุเดือดบนท้องฟ้ายังคงดำเนินต่อไป

ภูเขาด้านหลังตำหนักเทียนเสินเต็มไปด้วยแสงสีทอง

และผู้คนยังคงปีนขึ้นไปบนยอดเขาจากหน้าผาต่อไป

"ดูเหมือนว่าวิธีการของท่านผู้นำพันธมิตรจะได้ผล!"

เจ้าเมืองหนานหลี่เหฉิงเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสุข