บทที่ 3047 ไม่อยากจะเชื่อ

หลินหยางได้ทำการตัดสินใจแล้ว ทุกคนก็ไม่ได้กล่าวเตือน จึงกระโดดงมาที่พื้นและรอตามๆ กัน

หลินหยางนั่งขัดสมาธิอยู่ หยิบเข็มออกมาแล้วแทงไปร่างกาย กินยาอายุวัฒนะเข้าไป และเริ่มเพิ่มสถานะของตัวเอง

ด้านนอกมีเรือลำใหญ่ยี่สิบกว่าลำ โดยมีอ้ายหร่านเป็นผู้รับผิดชอบ

ตัวภูเขาไม่เกินกว่าขอบเขตของพลังที่แผ่รังสีออกมาได้ และพลังยังคงสามารถกระทำต่อหลินหยางผ่านอากาศได้

เพียงแค่หลินหยางไม่ถูกสังหาร ก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร

โชคดีที่มีพันธมิตรชิงเซวียนแสนกว่าคนที่หลินหยางสั่งงานได้ จึงสามารถทำการแก้ไขในส่วนที่แย่ให้ดีขึ้นได้ขนาดนี้ ทำให้ร่างกายของหลินหยางไร้เทียมทาน ไม่เช่นนั้นเขาก็คงจะไม่กล้าต่อสู้กับเย่เหยียนจริงๆ

"พอโอเคแล้ว!"

หลินหยางที่นั่งสมาธิปรับลมหายใจมานาน ได้ลืมตาขึ้น แล้วเดินไปยังประตูใหญ่ประตูนั้น

และในบนภูเขาเทียนเสิน

การต่อสู้เข่นฆ่าโรมรันกันในตำหนักเทียนเสินได้จบสิ้นลงแล้ว

บางคนกอดศพของเพื่อนฝูงญาติพี่น้องศิษย์ร่วมอาจารย์แล้วร้องไห้โฮ ส่วนบางคนที่ได้รับของล้ำค่า ก็ส่งเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

ทั้งบนภูเขาล่างภูเขาล้วนเต็มไปด้วยเลือด

ศพนอนเกลื่อนกลาด

คนของสำนักชิงเซวียนมองดูอย่างเย็นชา นิ่งเฉยไม่สะทกสะท้านอะไร

"ดูสิ ไอ้พวกโง่ของสำนักชิงเซวียนยังรอหลินหยางคนนั้นอยู่เลย!"

"คาดไม่ถึงว่าพวกเขาจะไม่รู้สึกรู้สากับของล้ำค่าเหล่านี้เลย"

"ฮ่าๆ โง่เง่าจริงๆ ชัดเจนว่าพวกเขามีคุณูปการมากที่สุด คาดไม่ถึงว่าจะไม่ต้องการของล้ำค่าเหล่านี้ แท้จริงแล้วพวกเขาโจมตีภูเขาเทียนเสินไปเพื่ออะไรกัน?"

คนของสำนักบางคนที่ได้รับของล้ำค่าก็ส่งเสียงหัวเราะเยาะ แต่เมื่อเจ้าเมืองหนานหลี่เฉิงและคนอื่นๆ กวาดสายตามองเข้ามา สีหน้าของแต่ละคนก็เปลี่ยนไปทันที และตกใจจนรีบออกไป

และบนเรือลำใหญ่

เหลยหู่ไม่ได้ตามเฮ่าเทียนออกไป เขาถูกเฮ่าเทียนส่งให้มาสังเกตการณ์ค่ายกลบนเรือลำใหญ่นี้

"คุณอ้ายหร่าน วงเวทย์เหล่านี้ ผู้นำพันธมิตรหลินเป็นคนทำทั้งหมดเลยเหรอ?"

เหลยหู่กล่าวถามด้วยเสียงเบาๆ บนใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"ใช่แล้ว"

อ้ายหร่านพยักหน้า

"ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ!"

ในดวงตาของเหลยหู่ปรากฏความตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

หอเหลยเจ๋อเทียนไม่เคยสอนหลินหยางเกี่ยวกับค่ายกลผกผัน อีกทั้งคนที่เข้าใจในสิ่งนี้ก็มีไม่มากนัก อีกทั้งคนที่เข้าใจในสิ่งนี้ก็มีไม่มากนัก แต่หลินหยางกลับสร้างค่ายกลผกผันในรูปแบบที่ดีขึ้นไปอีก

ช่างน่ากลัวเหลือเกิน

พรสวรรค์และความเข้าใจในส่วนนี้ ไม่ได้ด้อยไปกว่าเย่เหยียนอย่างแน่นอน

โชคดีที่ผู้นำพันธมิตรหลินคนนี้ไม่ใช่คนของดินแดนแห่งความเงียบและความตาย ความสนใจที่มีต่อดินแดนแห่งความเงียบและความตายก็ไม่มากนัก ไม่เช่นนั้น ยุคสมัยของดินแดนแห่งความเงียบและความตาย ก็คงจะต้องตกเป็นของผู้นำพันธมิตรหลินคนนี้เป็นแน่

"ฉันเข้าใจแล้ว คุณอ้ายหร่าน สงครามนี้สามารถชนะได้ ล้วนเป็นความดีความชอบของผู้นำพันธมิตรหลิน ผู้นำหอเฮ่าเทียนฝากฉันบอกว่า เขาจะเป็นเพื่อนของหอเหลยเจ๋อเทียนตลอดไป และให้พวกเรากล่าวขอบคุณผู้นำพันธมิตรหลินแทน ถ้าหากเพื่อนพันธมิตรชิงเซวียนทุกท่านมีเวลาว่าง ก็สามารถมาเป็นแขกของหอเหลยเจ๋อเทียนได้ทุกเมื่อ!"

เหลยหู่คารวะ จากนั้นก็หันเดินจากไป

อ้ายหร่านส่งสายตามองเขาเดินจากไป

แต่ในเวลานี้

ครืน!

วงเวทย์ทั้งหมดเริ่มดำเนินการอีกครั้ง

อ้ายหร่านตกใจ และรีบมองไปยังภูเขาเทียนเสิน

"เร็วเข้า รักษาวงเวทย์ต่อไป เพิ่มพลังที่แข็งแกร่งเข้าไป!"

อ้ายหร่านตะโกนขึ้นมาทันที

คนที่อยู่บนเรือปฏิบัติตามทันที

ถึงแม้จะไม่รู้ว่าหลินหยางกำลังทำอะไรอยู่ แต่จะต้องอันตรายเป็นอย่างมากแน่นอน

ตามพลังที่เริ่มเคลื่อนไหว ในเวลานี้ หลินหยางที่เข้ามาถึงด้านในประตู กำลังทุกข์ทรมานจากพลังมังกรอย่างเต็มที่

เขาจับวงกบประตูใหญ่ทั้งสองข้างเอาไว้แน่น และใช้ร่างกายต่อสู้กับพลังมังกรที่พุ่งออกมาอย่างต่อเนื่อง

พลังมังกรดุร้ายถึงที่สุด มีความแข็งแกร่งถึงที่สุด

แต่เขาก็ไม่หยุดพัก และเดินไปยังข้างในทีละก้าวๆ ด้วยดวงตาที่แข็งทื่อ

กึก!

กึก!

กึก....

แต่ละก้าวชัดเจนว่ายากลำบากเป็นอย่างมาก

แต่เขาไม่กล้าก้าวไปข้างหน้าสุ่มสี่สุ่มห้า

ไม่เช่นนั้นถ้าหากหลุดออกจากขอบเขตของพลัง ร่างกายของหลินหยางก็จะไม่สามารถรักษาบาดแผลให้หายสนิทได้ และเพียงไม่กี่ลมหายใจ เขาก็จะถูกฉีกเป็นชิ้นๆ

ภายในประตูมีทางเดินที่ทอดยาวลงมา และมืดสนิท มองไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น มีเพียงพลังมังกรที่คำรามและกระเพื่อมอยู่ข้างๆ หู

หลินหยางไม่รู้ว่าเดินไปนานแค่ไหน

ในที่สุด!

ฟิ้ว!

เพียงมือทั้งสองของเขาคลายออก ก็ถูกพลังมังกรที่พลุ่งพล่านออกมา ทำให้ลอยออกจากประตูใหญ่ไปโดยตรง และชนเข้ากับกำแพงของผนังห้องโถง

เขารีบลุกขึ้นมา กัดฟันและปิดประตูใหญ่

พลังมังกรเมื่อครู่นี้หยุดลง

"ไม่ไหว!"

หลินหยางกัดฟันแน่น

ทางเดินนี้ยาวมาก หากเดินลงต่อไป ก็จะเกินขอบเขตการแผ่รังสีของพลังงาน

หากพยายามบีบบังคับให้เดินเข้าไป ก็คงจะเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน