บทที่ 3050 ครอบครัวที่ร่ำรวยที่สุด

"คุณแน่ใจเหรอ?"

คุณชายไท่จื่อทำสีหน้าไม่เป็นธรรมชาติเท่าไรนัก

เขารู้สึกว่าตัวเองเหมือนกำลังถูกหลอก

หลินหยางไม่พูดอะไรแต่กลับหยิบโทรศัพท์ออกมาและกดโทรออก

"รีบโอนเงินหนึ่งพันล้านมาที่ห้องรับรองของคุณท่านที่คลับเฮาส์หอไข่มุกเดี๋ยวนี้ ผมให้เวลาคุณเตรียมการสามสิบนาทีเท่านั้น!"

เมื่อพูดจบหลินหยางก็วางสายลงและนั่งที่โซฟาข้างๆ พร้อมกับหยิบบุหรี่ขึ้นมานั่งรออย่างสงบ

สิ่งนี้ทำให้ผู้คนรู้สึกสับสนงุนงงอย่างมาก

"เขาคนนี้เป็นใคร?"

คุณชายไท่จื่อถามขึ้นอย่างเคร่งขรึม

คนที่สามารถเอาเงินออกมาได้เป็นพันล้านแบบนี้ จะต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน

"คุณชายไท่จื่อ ผมเองก็ไม่รู้เช่นกัน ผมเองก็เพิ่งจะมาที่เมืองเจียงเฉิงเป็นครั้งแรกเพื่อมาเปิดคลับเฮาส์แห่งนี้ตามที่คุณท่านสั่ง ผมเองยังไม่มีเวลาทำความเข้าใจเมืองนี้เลยด้วยซ้ำ!"

ชายวัยกลางคนกล่าวกระซิบ

"จริงเหรอ? แล้วคุณคิดว่า เจียงเฉิงมีใครสามารถนำเงินออกมาเป็นพันล้านได้แบบนี้บ้าง?"

"ก็ไม่ได้มีมาก นับไปนับมาก็มีเพียงไม่กี่คน..."

"ใช่ เหมือนจะชื่อคุณหลิน? หลิน...ซี๊ด..."

เจ้าของคลับเฮาส์สูดหายใจเข้า

ปัง!

ขณะนี้เอง ห้องรับรองพิเศษก็ถูกถีบให้เปิดออกและจากนั้นก็เห็นหม่าไห่นำกำลังของชายชุดชุดเดินเข้ามา

ชายชุดดำนับสิบเดินเข้ามายืนเต็มห้องรับรองและจากนั้นก็วางกล่องที่อยู่ในมือลงกับพื้นและเดินออกไป

เดินเข้าออกเช่นนี้อยู่หลายรอบกว่าที่จะเอากล่องทั้งหมดมาวางรวมกันได้ครบ

เวลานี้ กล่องใส่รหัสที่หรูหราได้ถูกวางเรียงรายเสมือนภูเขา

หลินหยางเปิดกล่องหนึ่งออกและภายในก็เต็มไปด้วยธนบัตรจำนวนมาก

"ประธานหลิน! อยู่ที่นี่หมดแล้วครับ เงินหนึ่งพันล้าน!"

หม่าไห่กล่าวอย่างนอบน้อม

"อืม!"

หลินหยางพยักหน้าและจากนั้นก็หันไปมองคุณชายไท่จื่อ "ต้องเตรียมเครื่องนับเงินให้คุณด้วยไหม?"

"ประธานหลิน คงต้องเตรียมอย่างน้อยสิบยี่สิบเครื่องเลยนะครับ"

หม่าไห่กล่าว

"งั้นก็ไปเตรียมมาให้เรียบร้อย!"

"ครับ!"

"คุณคือหมอเทวดาหลินแห่งเจียงเฉิง?"

คุณชายไท่จื่อดึงสติขึ้นมาได้พร้อมกับถามอย่างตกใจ

"ใช่ พวกคุณเป็นใคร?"

หลินหยางถาม

"ดูเหมือนว่าจะเข้าใจอะไรผิดไป คุณหลิน ถ้ารู้ว่าคนเหล่านี้เป็นเพื่อนของคุณ ผมคงไม่ก่อเรื่องแบบนี้หรอก"

คุณชายไท่จื่อกล่าวด้วยรอยยิ้มและเดินเข้าไปจับมือ

ทว่าหลินหยางกลับไม่สนใจและกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย "คุณยังไม่ตอบคำถามผมเลย!"

คุณชายไท่จื่อขมวดคิ้วและทำให้ไม่พอใจ แต่เขาก็ไม่ได้แสดงออกอะไรพร้อมกับเก็บกลั้นความโกรธไว้และกล่าวออกมา "เราเป็นคนของตระกูลกาวจากเมืองหลวง!"

"ตระกูลเกา?"

หลินหยางมองไปที่หม่าไห่ "เคยได้ยินไหม?"

"ตระกูลเกาของเกาเทียนชิวนั่นเหรอครับ?"

หม่าไห่มองไปที่อีกฝ่าย

"เกาเทียนชิวคือพ่อของผมเอง!"

คุณชายไท่จื่อกล่าวด้วยรอยยิ้ม

หม่าไห่พยักหน้าและกล่าวกับหลินหยาง "เกาเทียนชิว! เขาเป็นคนที่ร่ำรวยที่สุดในอาณาจักรมังกร! ทรัพย์สินส่วนตัวของเขามีมากกว่าประเทศเล็กๆ ประเทศหนึ่งเสียอีก!"

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง!"

หลินหยางเข้าใจได้ทันที

"คุณหลิน ผมยังคงยืนยันคำเดิมว่าก่อนหน้านี้ผมไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นเพื่อนของคุณ ไม่งั้นผมคงไม่ทำให้พวกเขาลำบากใจหรอก ทั้งหมดเป็นเพียงเรื่องเข้าใจผิดเท่านั้น เรามาเป็นเพื่อนกันดีกว่าไหม?"

คุณชายไท่จื่อกล่าวด้วยรอยยิ้มและจากนั้นก็ยื่นมือออกมาและคอยจับจ้องหลินหยางอย่างมีเลศนัย

แต่นาทีนี้ หลินหยางกลับยังคงไม่ยื่นมือออกมาจับ

รอยยิ้มของคุณชายไท่จื่อค่อยๆ เจือจางลง

"เงินเหล่านี้ คุณยังต้องการอีกไหม?"

หลินหยางถาม

"ดูเหมือนว่าคุณหลินจะไม่ค่อยให้เกียรติผมเลย!"

คุณชายไท่จื่อดึงมือกลับไป

"ผมเป็นคนมีหลักการ เป็นเพื่อนกันก็อีกเรื่องหนึ่ง แต่ตอนนี้เรากำลังจัดการเรื่องค่าชดเชยชุดของคุณอยู่! มันคนละเรื่องเดียวกันเลย!"

หลินหยางโบกมือ "คุณเอาเงินนี้ไปให้หมด แล้วเรื่องนี้ก็จบได้แล้วตกลงไหม?"

คุณชายไท่จื่อขมวดคิ้วและรู้สึกมีบางอย่างไม่ปกติ

จากนั้นก็เห็นหลินหยางดับก้นบุหรี่และกล่าวอย่างสงบ "ตอนนี้เรามาพูดเรื่องราวระหว่างเรากันดีกว่า"

"เรื่องอะไร?" คุณชายไท่จื่อถามอย่างเคร่งขรึม

"เมื่อกี้ตอนที่เข้ามา คนของคุณมาโดนชุดของผมจนมันสกปรก แบบนี้ไม่คิดจะชดเชยเหรอ? ผมเองก็ไม่ต้องการมากเท่าไร แค่หนึ่งล้านล้านเหรียญเท่านั้น ในฐานะที่เป็นถึงตระกูลที่ร่ำรวยที่สุด คุณคงชดเชยได้ใช่ไหม?"

หลินหยางกล่าว

สีหน้าของคุณชายไท่จื่อเปลี่ยนไปทันที

"คุณบ้าไปแล้วเหรอ? หนึ่งล้านล้าน? หมอเทวดาหลิน! คุณอย่าคิดรังแกคนอื่นแบบนี้นะ!"

เจ้าของคลับเฮาส์ลุกขึ้นตะโกนเสียงดังด้วยความโมโห

แต่เมื่อพูดจบ

เพี๊ยะ!

หลินหยางยกฝ่ามือขึ้นตบไปที่ใบหน้าของเขาทันที

จากนั้นเจ้าของคลับเฮาส์ก็ล้มลงกับพื้นทันที

"ที่นี่คือเจียงเฉิง! คุณมาเที่ยงหลงระเริงอยู่ที่นี่และยังทำร้ายรังแกเพื่อนของผม! คุณคิดว่าเป็นผมหรือคุณที่รังแกคนอื่นก่อน?"