บทที่ 3052 เป็นที่กล่าวขวัญไปทั่ว

สัญชาตญาณของนักธุรกิจนั้นมีความแม่นยำอย่างมาก

เพียงคำพูดนี้ เกาเทียนชิวก็รู้ได้ทันทีว่าสถานการณ์ต้องไม่ดีเท่าไรนัก

"ทำไมเหรอ? คุณฟู่? หมอเทวดาหลินมีอำนาจมากต่อรัฐบาลอย่างนั้นเหรอ? เขารู้จักคนเยอะเหรอ?"

"หมอเทวดาหลินไม่เคยมีความเกี่ยวข้องกับใครมาก่อนเลย อันที่จริงเท่าที่ผมรู้จักเขามาผมก็รู้อะไรไม่มาก รู้แค่เรื่องราวความไม่สงบทางใต้ก่อนหน้านี้ที่สงบลงได้ เหมือนว่าเขาจะมีส่วนเกี่ยวข้อง! แต่ข่าวนี้ถูกปิด ทำให้ผมเองก็ไม่รู้อะไรเท่าไรนัก"

"แต่สิ่งหนึ่งที่แน่นอนก็คือหมอเทวดาหลินน่าจะมีการติดต่อพูดคุยกับคนในกองทัพ!"

น้ำเสียงปลายสายกล่าวอย่างเคร่งขรึม

เมื่อได้ยินมาถึงตอนนี้ เกาเทียนชิวก็ขมวดคิ้ว

หากหมอเทวดาหลินแค่เพียงรู้จักคนของรัฐบาลก็คงพอจัดการได้ เพราะตระกูลเกาของเขาก็มีอำนาจในส่วนทางรัฐบาลอยู่ไม่น้อย

แต่หากอำนาจและเส้นสายของหมอเทวดาหลินมาจากทางกองทัพ เช่นนั้นต้องแย่แน่

เพราะคนในกองทัพมักคอยช่วยกันปกป้องคนของตัวเองเสมอ

ตอนนี้คือไม่รู้ว่าอำนาจและอิทธิพลของหมอเทวดาหลินในกองทัพนั้นยิ่งใหญ่มากแค่ไหน เป็นเพียงแค่ระดับล่างหรือระดับสูง ระดับเขตหรือระดับภูมิภาค

สิ่งเหล่านี้ล้วนไม่รู้เลย

"คุณเกา คุณพูดมาตามจริงว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?" คนที่ปลายสายถามจี้

"อันที่จริงก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ลูกชายของผมมีเรื่องทะเลาะวิวาทกับหมอเทวดาหลินเข้า แล้วหมอเทวดาหลินบอกว่าคนของลูกชายผมไปโดนตัวเขาเข้า ทำให้ชุดของเขาสกปรก ก็เลยขอให้ตระกูลเกาของผมจ่ายค่าชดเชยให้หนึ่งล้านล้านเหรียญ!" เกาเทียนชิวแสร้งทำเสียงลำบากใจ

"อ๋า? หนึ่งล้านล้าน?"

คนที่ปลายสายตกใจจนแทบโยนโทรศัพท์

"คุณฟู่ คุณว่าแบบนี้ไม่รังแกกันเกินไปหน่อยเหรอ! หมอเทวดาหลินคนนี้ทำเกินไปจริงๆ เขารู้ว่าผมเป็นเศรษฐีที่ร่ำรวยที่สุดก็หวังจะหลอกเงินไปแบบนี้เหรอ? ผมสงสัยว่าเขาจงใจวางแผนขึ้นมาเพื่อหลอกล่อขู่กรรโชกทรัพย์ผมมากกว่า!"

เกาเทียนชิวกล่าวอย่างลำบากใจ

"แม้จะบอกว่าหมอเทวดาหลินเป็นหมอที่คอยช่วยชีวิตและช่วยรักษาผู้ป่วย และเขาเองก็มีชื่อเสียงอย่างมากในกลุ่มประชาชน แต่เขาก็ไม่ควรทำแบบนี้เลย! น้องเกา...คุณแน่ใจใช่ไหมว่าสิ่งที่พูดมาเป็นความจริง? มีเรื่องไหนที่ปกปิดผมอยู่ไหม?"

"คุณฟู่พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง? คุณคิดว่าผมกำลังโกหกคุณอย่างนั้นเหรอ? คุณเห็นผมเป็นคนยังไง?"

"คุณเกาอย่าเพิ่งเข้าใจผิด! เพียงแต่ชื่อเสียงหมอเทวดาหลินนั้นดีมากและเป็นที่พูดถึงอย่ากว้างขวาง อีกอย่างบริษัทหยางหัวของเขาก็ทำรายได้อย่างมหาศาล ผมเลยคิดว่าเขาไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้นแน่นอน ไม่แน่เรื่องนี้อาจมีอะไรเข้าใจผิดกันก็ได้!"

"คุณฟู่ ไม่มีทางเข้าใจอะไรผิดแน่นอน ตอนที่ลูกชายของผมมีเรื่องกับเขา ลูกชายผมได้โทรหาผมและผมก็ได้พูดคุยกับหมอเทวดาหลินด้วยตัวเอง เขาบอกเลยว่าอีกสองวันจะเดินทางมาที่บ้านตระกูลเกาเพื่อเอาเงินจำนวนดังกล่าว! แบบนี้จะเป็นเรื่องโกหกได้ยังไง?"

"อีกสองวันจะมาเอาเงิน?"

"คุณฟู่ยังไม่เชื่ออีกเหรอ? ผมจะบอกอะไรพี่อีกอย่างหนึ่งแล้วกัน หยางหัวไม่สามารถทำรายได้ด้วยตัวเองมานานแล้ว!"

"อะไรนะ? มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ?"

"จะไม่ใช่เรื่องจริงได้ยังไง? คุณคงพอรู้ว่าตระกูลเกาส่งผลต่อแวดวงเศรษฐกิจยังไงไม่ใช่เหรอ? คุณเคยได้ยินชื่อกลุ่มพันธมิตรธุรกิจซางเหมิงไหม? ผมจะบอกอะไรให้ ก่อนหน้านี้หมอเทวดาหลินแห่งเจียเงฉิงได้เงินจากซางเหมิงไปจำนวนมหาศาลด้วยวิธีการอะไรสักอย่าง เพื่อใช้จ่ายทดแทนสภาพคล่องในบริษัท! ทั้งหมดนี้สามารถตรวจสอบย้อนหลังได้ หากไม่ใช่เพราะซางเหมิงไม่เอาความ ไม่งั้นหยางหัวคงไม่ได้อยู่มาได้นานขนาดนี้หรอก!"

"เอ่อ...แล้วคุณจะให้ผมทำยังไง?"

เสียงปลายทางอ่อนลงเล็กน้อย

"ผมเองก็ไม่ได้ต้องการให้คุณทำอะไร คุณช่วยตรวจสอบเรื่องที่หมอเทวดาหลินมีอิทธิพลอำนาจในกองทัพให้ผม และหากหยุดยั้งควบคุมได้ ผมอยากให้คุณช่วยไม่ให้กองทัพเข้ามาเกี่ยวข้องเรื่องนี้ ส่วนที่เหลือตระกูลเกาจะเป็นคนจัดการเอง!"

"เรื่องนี้ง่ายมาก ผมจะไปตรวจสอบอย่างละเอียด หากเขามีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกับกองทัพจริง ผมจะโทรเข้าไปและสั่งไม่ให้พวกเขาเข้ามายุ่งเรื่องนี้!"

"ฮ่าๆๆ ขอบคุณคุณฟู่มากๆ!"

"อย่าทำให้เป็นเรื่องใหญ่เกินไป!"

"วางใจได้ หากจัดการเสร็จ ผมจะเชิญคุณมากินเหล้าด้วยกัน!"

"นี่คือข้อมูลของเกาเน้ยเจี๋ยเหรอ?"

หลินหยางนั่งดูข้อมูลที่อยู่บนโต๊ะทำงานและถามออกมา

"ครับประธานหลิน! เกาเน้ยเจี๋ยได้รับขนานนามว่าเป็นสามีแห่งชาติและมีชื่อเสียงอย่างมากในโลกโซเชียล เพียงแค่เพราะเขาเป็นลูกของมหาเศรษฐีที่ร่ำรวยที่สุด และมีผู้หญิงจำนวนมากที่คิดอยากจะแต่งงานกับเขา" หม่าไห่กล่าวอย่างนอบน้อม

"แต่ดูเหมือนว่าเกาเน้ยเจี๋ยคนนี้ทำแต่เรื่องแย่ๆ"

หลินหยางกวาดสายตาดูข้อมูลบนโต๊ะและขมวดคิ้วเล็กน้อย

"เกาเน้ยเจี๋ยลูกเลี้ยงดูอย่างดีและถูกเอาใจมาตั้งแต่เด็ก ใครที่กล้าขัดคำสั่งเขา เขาจะคอยใช้ทุกวิถีทางเพื่อจัดการเอาคืนคนนั้น ว่ากันว่าเมื่อเดือนตุลาคมปีที่แล้ว เขาได้ไปเที่ยวเมืองเล็กๆ ใกล้เกาะแห่งหนึ่ง และมักพาบอดี้การ์ดไปย่ำราตรีทุกค่ำคืนจนไปเจอกับสาวสวยคนหนึ่งเข้าและคิดอยากหาวิธีพาเธอไปนอนด้วยให้ได้ จากนั้นเขาก็ได้รับฉายาว่าเป็นเจ้าบ่าวราตรี!"

"ผู้หญิงที่ถูกเขาย่ำยีเป็นยังไงกันบ้าง?"

"ส่วนใหญ่แล้วจะได้เงินจำนวนมากไปด้วยความพึงพอใจ แต่ก็มีส่วนน้อยที่ไม่ยอม แต่สุดท้ายแล้วก็ไม่รู้ว่ามีชะตากรรมยังไง"

"ลูกที่เอาแต่ใจตัวเองก็เป็นแบบนี้นี่เอง!"

หลินหยางวางข้อมูลในมือลงและกล่าว "อีกสองวันคุณไปกับผม!"

"แล้วหยางหัวทางนี้...."

หม่าไห่ทำให้ลำบากใจ

หลินหยางกล่าวด้วยรอยยิ้ม "ผมรู้ว่าคุณกำลังกังวลเรื่องอะไร เมื่อสักครู่ที่สูญเงินไปกว่าหนึ่งพันล้านเหรียญ จะต้องทำให้สภาพคล่องของบริษัทแย่ลงใช่ไหม?"

"ประธานหลิน แม้ครั้งก่อนจะได้เงินจากซางเหมิงมาจำนวนมากและสามารถจัดการปัญหาสภาพคล่องของบริษัทไปได้ แต่จู่ๆ ก็มีการโยกย้ายเงินหนึ่งพันล้านเหรียญแบบนี้ ทำให้สถานการณ์ปัจจุบันของบริษัทเป็นไปอย่างไม่ดีเท่าไรนัก! ผมเกรงว่าจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นหลังจากที่ผมไป"

หม่าไห่กล่าวด้วยความลังเลใจ

แม้ว่าหยางหัวจะเป็นของหลินหยาง แต่อันที่จริงหม่าไห่ก็ได้ทุ่มเทความพยายามและตรากตรำมุ่งมั่นสร้างมันขึ้นมาด้วยเช่นกัน การที่หลินหยางทำเช่นนี้ก็เป็นเพราะเขาไม่รู้เลยว่าทำให้บริษัทจัดการเรื่องนี้ได้ยากมาก

"ผมรู้ว่าตอนนี้ผลประกอบการของบริษัทไม่ดีเท่าไรนัก แต่ไม่เป็นไร อีกสองวันบริษัทของเราจะมีเงินหนึ่งล้านล้านเหรียญเข้าบัญชีแล้ว อย่าคิดมากกับเงินพันล้านนั่นเลย มันเป็นเพียงข้ออ้างเท่านั้น! จะได้ทำให้ผมมีข้ออ้างในการเอาเงินหนึ่งล้านล้านเหรียญนั่นมา!"

หลินหยางกล่าวด้วยรอยยิ้ม

หม่าไห่กลืนน้ำลายและถอนหายใจ "แต่นี่ไม่ใช่แผนระยะยาวที่ดีเลย! ตอนนี้บริษัทของเรายังอยู่ในสภาวะขาดทุน สถาบันการแพทย์พรรคซวนอียังมีห้องวิจัยของชวี่เจิ้งอยู่ สิ่งนี้เองที่ผลาญเงินจำนวนมหาศาล พูดตามตรง ต่อให้มีเงินหนึ่งล้านล้านก็อยู่ได้ไม่นานหรอกครับ!"

"ที่แท้ก็เป็นงี้เอง...ถ้าเป็นแบบนั้น หากผมนำยาตัวใหม่ออกสู่ตลาดตอนนี้ล่ะ?"