บทที่ 3058 มีเพียงเขาเท่านั้นที่ช่วยฉันได้!

“หมอเทวดาหลินเเห่งเมืองเจียงเฉิง? เป็นไปได้ยังไง! เขาเป็นคนของตระกูลเหลียงงั้นเหรอ?”

“พวกเเกทุกคนเเซ่เหลียง อีกคนเเซ่นหลิน เเล้วเเบบนี้จะเป็นคนตระกูลเดียวกันได้ยังไง?”

“นี่เเกคิดจะพูดมั่วซั่วที่นี่สินะ โกหกพวกเรา!”

สมาชิกในตระกูลหานต่างก็ขมวดคิ้วและพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก

“ฉันจะกล้าดกหกพวกคุณได้ยังไง? หมอเทวดาหลินเเห่งเจียงเฉิงเป็นคนของตระกูลเหลียงของพวกเรา! เขาเป็นลูกของเหลียงชิวเหยียนบ้านที่สาม! เเละบังเอิญว่าวันนี้เขาเพิ่งมาจากเมืองเจียงเฉิงเเล้งมาถึงเมืองเยี่ยนตูพอดี มาเพื่อไหว้ชิวเหยียน ก็เลยเกิดเรื่องขึ้น! ทุกท่าน จะให้ฉันส่งตัวหมอเทวดาหลินเเห่งเมืองเจียงเฉิงให้กับพวกคุณเหรอ?”

เหลียงยู้คำรามเสียงต่ำ

คราวนี้สมาชิกในตระกูลหานหลายคนไม่มีความเย่อหยิ่งเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป

หมอเทวดาหลินไม่ใช่คนที่จะต่อกรด้วยได้

ถึงเเม้ว่าเขาไม่ได้อยู่ที่เมืองเยี่ยนตู เเต่การกระทำของเขานั้น ทุกคนในเมืองเยี่ยนตูต่างก็รู้กันถ้วนหน้าว่าเป็นอย่างไร

ว่ากันว่าบุคคลนี้เป็นนักรบทางการแพทย์ที่ทรงพลังอย่างยิ่ง และความแข็งแกร่งของเขาก็น่ากลัวมาก นอกจากนี้เขามีทักษะทางการแพทย์ที่ยอดเยี่ยมและสามารถช่วยได้ทุกคนบนโลก ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาเขาสะสมชื่อเสียงมากมายในหมู่ผู้คน หากเเตะต้องเขาล่ะก็ ดูท่าว่าต้องกระทบกันไปทังหมดนี้เเน่

“ถึงว่าทำไมตระกูลเหลียงของพวกเเกถึงได้ยโสโอหังขนาดนี้ ที่เเท้ก็มีหมอเทวดาหลินคอยหนุนหลังอยู่นี่เอง!”

ผู้นำตระกูลหานพูด จากนั้นก็หันไปกระซิบที่ข้างหูของหานลั่ว “อาลั่ว อย่าเอาเรื่องคนๆนี้! นี่คือเทวดาหมอหลิน เขาเองก็มีศักยภาพมากพอ ทางที่ดีเราปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปเลยจะดีกว่า!”

หานลั่วไม่ได้พูดอะไร จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นเเละก้าวเดินไปหาเหลียงยู้เเละเหลียงหูเซียว

เเววตาของเขานิ่งและเย็นยะเยือก ไร้ความรู้สึก

คิ้วของเหลียงหูเซียวกระตุกเล็กน้อยและกำลังจะพูด

ทันใดนั้น

ปึก!

หานลั่วชกเข้าที่หัวของเหลียงหูเซียว

เหลียงยู้ยังไม่ทันได้ระวังตัวก็ปลิวลอยออกไปชนเข้ากับประตู ที่หัวนั้นเต็มไปด้วยเลือด เธอล้มกองลงกับพื้นเเละลุกขึ้นไม่ได้

“อายู้!”

สีหน้าของเหลียงหูเซียวเปลี่ยนไปในทันที จากนั้นรีบพุ่งตัวไปพยุงเหลียงยู้ที่นอนกองอยู่กับพื้นให้ขึ้นมา

แต่เหลียงยู้รู้สึกมึนเล็กน้อยหลังจากรับหมัดนี้

“กล้าขู่ฉันงั้นเหรอ? ตระกูลเหลียงพวกเเกช่างกล้าดีนัก!”

ฮั่นหลัวตะคอกอย่างเย็นชา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ

“หานลั่ว! อย่ารังแกคนอื่นให้มันมาก!”

เหลียงหูเซียวคำราม