บทที่ 306 นี่คือยาปลอม

ศิษย์พี่หวังกระแทกเสียง ไม่พูดอะไร

เฝิงฉินเข้ามาในตำแหน่งนักเรียนแล้ว

"ของหมายเลข 128 เป็นวัสดุยาอะไร?" เฝิงฉือพูดอย่างจริงจัง

"ดอกเข็ม!" นักเรียนข้างๆ มองและตอบ

"ขอดูหน่อย" เฝิงฉือพูด

นักเรียนคนนั้นรีบหยิบพื้ชที่หลินหยางให้มาให้กับเฝิงฉือทันที

คนรอบๆ ส่งเสียงหัวเราะ

"โม่เสี่ยวหวู่อีกแล้วหรอ!"

"เหอะๆ นี่มันขยะของบ้านโอสถฉีจริงๆ ไม่พูดถึงเรื่องก่อนหน้านี้ จู่ๆ เขาก็กล้ามาสงสัยในบ้านโอสถฉีของพวกเรา เขาร้ไหมว่าที่นี่คืออะไร? บ้านโอสถฉีของพวกเราจะมียาปลอดได้ยังไง?"

"คุณต้องโมโหแน่ๆ เขายังพูดแบบนี้ต่อหน้าแขกมากมายอีก เฮอะ พวกคุณรอดูเถอะ โม่เสี่ยวหวู่นี่ไม่รอดแน่!"

เสียงเยาะเย้ยทุกรูปแบบดังออกมา

แม้แต่เฉียนโม่ยังหรี่ตา

เรื่องนี้อาจจะใหญ่หรือเล็ก ถ้าหลินหยางยอมรับความพ่ายแพ้ดีๆ เรื่องก็คงผ่านไป ตอนนี้เฝิงฉือเข้ามาแล้ว ถ้าหลินหยางพูดเป็นเรื่องหลอกลวง ก็สามารถจินตนาการถึงผลที่ตามมาของเขาได้

ท้ายที่สุดหลินหยางกำลังตบหน้าคนของบ้านโอสถฉี

นี่เท่ากับการพูดกับคนรวยในโลกว่า: "คุณใช้เงินปลอมได้ยังไง? นี่ไม่ใช่คำถามเรื่องเงินอีกต่อไป มันเป็นเรื่องของหน้าตาและศักดิ์ศรี!

ถ้าจัดการไม่ได้ ผลที่ตามมาก็คงรุนแรง

เสียงการถกเถียงและความสงสัยไม่รู้จบดังอย่างต่อเนื่อง

แต่หลินหยางสงบมาก ไม่มีอารมณ์ใดๆ บนใบหน้า ไม่มีกระสับกระส่ายหรือวิตกกังวล

แต่เมื่อเห็นเฝิงฉือหยิบ ดอกเข็ม มาดูอยู่ครู่หนึ่ง สายตาของเขาก็สดใสขึ้นมา จู่ๆ เขาก็เงยหน้ามองหลินหยาง

"คุณชื่ออะไร?"

"โม่เสี่ยวหวู่"

"โม่เสี่ยวหวู่หรอ...ใครเป็นคนให้วัสดุยานี้กับเขา?" เฝิงฉือมองนักเรียนเหล่านั้นและถาม

"ผมเป็นคนให้เขาเอง"

ชายที่สวมแว่นเดินออกมา พูดด้วยสีหน้าสงสัย: "รองเจ้าบ้านโอสถ ทำไมหรอ?"

"นี่ไม่ใช่ดอกเข็ม"

เฝิงฉือพูดอย่างเฉยเมย: "ถ้าคุณใช้แพทย์แผนจีนทั่วไปในการระบุยานี้ เป็นไปไม่ได้ที่จะได้ผลลัพธ์ใดๆ และไม่มีลักษณะใด ๆ ของดอกเข็มเลย อย่าว่าแต่นักเรียนธรรมดาเลย เกรงว่าอาจารย์บางคนได้ของสิ่งนี้ ก็คงไม่สามารถระบุชนิดของวัสดุยาได้"

เมื่อคำพูดนี้ดังออกมา คนรอบๆ ก็แสดงสีหน้าสงสัยและมองไปที่เฝิงฉือ

มีคนถามอย่างระมัดระวัง: "รองเจ้าบ้านโอสถ คุณหมายความว่า..."

"เขาพูดถูก ดอกนี้...เป็นของปลอม!" เฝิงฉือพูดอย่างเรียบเฉย

"อะไรนะ?"

ทุกคนเงียบ

ไม่มีใครคิดว่าเฝิงฉือจะยอมรับความคิดของโม่เสี่ยวหวู่ว่านี่เป็นของปลอม

ทั้งยังไม่มีคนคิดว่าในบ้านโอสถฉีมียาปลอมด้วย?

ทุกคนเบิกตากว้าง หัวใจแทบหยุดเต้นหลายวิ และเต้นใหม่อีกครั้ง

"เป็นอย่างงี้ได้ยังไง?"

"นั่นเป็นยาปลอมจริงๆ..."

"บ้านโอสถฉีทำไมถึงมียาปลอมได้?"

สถานที่อยู่ในความโกลาหล

ทุกคนต่างไม่เชื่อ

แขกทั้งหลายมองด้วยความตื่นเต้นอย่างมาก

สีหน้าหลัวฟู่หรงซีด หันหน้าไปมองคนข้างๆ คนข้างๆ เขากลัวจนขาอ่อนไปแล้ว

"เป็นเรื่องไปถึงรองเจ้าบ้านโอสถแล้ว คุณจัดการเรื่องไม่เรียบร้อยเลย" ศิษย์พี่หวังพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

"ไม่...ไม่ใช่ ตามปกติแล้ว โม่เสี่ยวหวู่น่าจะไม่รู้ว่านั่นคือดอกอะไรถึงจะถูก แล้วเขาก็จะถูกคัดออก เขารู้ได้ยังไงว่านี่เป็นดอกปลอม? นี่...นี่มันไม่ถูก!" นักเรียนที่ชื่อเสี่ยวหวู่พูดเสียงสั่น

หลัวฟู่หรงไม่พูดอะไร

เฝิงฉือเอ่ยปากออกมาในเวลานี้

"การแข่งขันประเมินยานั้นมีความเข้มงวดอย่างมาก ไม่ควรมีของปลอมอยู่ ของที่ผู้เข้าแข่งขันหมายเลข 128 ควรเป็นดอกเข็ม ทำไมถึงเป็นดอกไม้ปลอมได้? นี่มันเกิดอะไรขึ้นหรือว่าเป็นการโกง ต้องตรวจสอบให้ชัดเจน! หลิวหยู่!" เฝิงฉือตะโกน