ตอนที่ 3094
บทที่ 3095 ฉันเอง
October 21, 2026
ทุกคนสะดุ้งตกใจ
พวกเขานึกว่าอย่างมากหลินหยางคงสั่งสอนคนพวกนี้ แต่กลับไม่คิดว่า หลินหยางจะต้องการชีวิตของคนคนนี้
บรรดานักเรียนถูกทำให้ตกใจกลัวอีกครั้ง
“คนคนนี้คือพี่ชายของเสี่ยวเตี๋ยเหรอ? ทะ...ทำไมฉันไม่เคยเจอ?”
“นั่นสิ พี่ชายของเสี่ยวเตี๋ยเหมือนว่าจะชื่อเหลียงผิงเฉากับเหลียงกวนเจ๋อนะ ก่อนหน้านี้ตอนที่เสี่ยวเตี๋ยฉลองวันเกิด พวกเขาก็มา แต่คนคนนี้....ไม่คุ้นหน้าเลย....”
“เดี๋ยวนะ เขาเหมือนคนคนหนึ่ง…”
“เหมือนคนคนหนึ่ง?”
บรรดานักเรียนต่างก็มองไปที่หลินหยาง
แต่เพราะแสงที่สลัวเกินไป ทำให้พวกเขามองไม่ชัด ทำได้เพียงมองผ่านเงาที่เลือนราง
“พี่ชาย อย่าฆ่าฉันเลยนะ! อย่าฆ่าฉัน....ฉันผิดไปแล้ว! ปล่อยฉันไปเถอะ!”
ชายแขนลายพร้อยตกใจจนตั้งสติแทบไม่ได้ ร้องออกมาไม่ชัดพร้อมเลือดที่เต็มปาก
“ก่อนหน้านี้เหมือนฉันจะได้ยินจากนาย ว่าคุณชายนายต้องการจับเสี่ยวเตี๋ยของเรา ใช่ไหม?”
หลินหยางถาม：“บอกฉันมาก่อน มันเป็นใคร!”
“พี่ชาย ระ...เรื่องนี้....”
ชายแขนลายพร้อยตัวสั่น ไม่รู้ว่าควรจะพูดยังไงดี
“ไม่บอก? ไม่เป็นไร ฉันค่อยสืบเอาเองก็ได้!”
หลินหยางเหนี่ยวไกปืน
“ฉันบอก! ฉันบอก! คุณชายเจี่ยง! คุณชายเจี่ยงที่ชื่อเจี่ยงเจิ้งเฉียง!”
ชายแขนลายพร้อยรีบตะโกนออกมา ไม่กล้ามีความลังเลแม้แต่นิด
“อะไรนะ? เจี่ยงเจิ้งเฉียงเป็นคนทำ?”
“มิน่าล่ะคนพวกนี้ถึงต้องก่อกวนห้องพวกเราให้ได้! ที่แท้พวกเขาก็ได้รับคำสั่งจากเจี่ยงเจิ้งเฉียง!”
บรรดานักเรียนถกเถียงกัน
“ฉันนึกออกแล้ว ทั้งหมดนี้เป็นแผนการของเจี่ยงเจิ้งเฉียง!”
นักเรียนหญิงคนหนึ่งลุกขึ้นยืน แล้วรีบตะโกนออกมา
“หัวหน้าห้อง?”
เหลียงเสี่ยวเตี๋ยนิ่งอึ้งไป
กลับเห็นเบ้าตาของนักเรียนหญิงคนนั้นแดงก่ำ ใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด：“เจี่ยงเจิ้งเฉียงเป็นคนให้คูปองพวกนั้นกับฉัน บอกว่าสามารถใช้ลดราคาที่ราชาคาราโอเกะได้ ฉันก็เลยจองห้องที่นี่ ตอนนี้ดูแล้ว เขาคงเจตนาล่อให้พวกเรามา ฉันเป็นคนทำร้ายทุกคนเอง ขอโทษนะ….”
“หัวหน้าห้อง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ เธอไม่รู้สักหน่อยว่าเขาเป็นคนแบบนั้น!”
“เจี่ยงเจิ้งเฉียงคนนี้ ฉันได้ยินมานานแล้วว่าเขากำลังจีบเสี่ยวเตี๋ยอยู่ แต่เสี่ยวเตี๋ยไม่สนใจไม่ชายตามองเขา คิดไม่ถึงว่าเขาจะทำแบบนี้!”
“ต่ำช้าที่สุด!”
“เศษสวะจริงๆ!”
“พวกเราต้องร้องเรียนให้ทางโรงเรียนไล่เขาออก!”
“ต้องแจ้งตำรวจด้วย เขาต้องได้รับโทษตามกฎหมายที่ควรได้รับ!”
“ใช่ ต้องเรียกร้องความเป็นธรรม!”
“พูดถูก!”
ทุกคนต่างก็พูดคุยกันด้วยความฮึกเหิม
“แต่ฉันได้ยินมาว่า เจี่ยงเจิ้งเฉียงมีความเกี่ยวข้องกับราชาคาราโอเกะนะ อยากจะจัดการกับเขาคงไม่ง่ายขนาดนั้น!”
เวลานี้ ไม่รู้ว่านักเรียนคนไหนพูดขึ้นมา
ทุกคนเริ่มสั่นกลัว
ถ้าเบื้องหลังของเจี่ยงเจิ้งเฉียงใหญ่โตขนาดนี้ คิดจะจัดการกับเขามันจะยากลำบากขนาดไหนล่ะเนี่ย?
ปัง!
และในเวลานี้ ประตูจู่ๆก็ถูกคนถีบออก
ทุกคนสะดุ้งตกใจ ทยอยเงยหน้าขึ้น
กลับเห็นคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาในห้อง
หลังจากนั้นชายคนหนึ่งท้องใหญ่อย่างกับทะเลเมดิเตอร์เรเนียนคาบบุหรี่เดินเข้ามา
“ใครวะ? กล้ามาก่อเรื่องที่ของฉัน? ใจกล้าดีนี่!”
ทะเลเมดิเตอร์เรเนียนพูดด้วยท่าทางเกเร
บรรดานักเรียนกลัวจนตัวสั่น
หลินหยางหันกลับมา มองไปทางทะเลเมดิเตอร์เรเนียน
“นายเป็นเถ้าแก่ที่นี่?”
“ฉันเอง”
“ดี!”
หลินหยางพยักหน้า หลังจากนั้นก็หมุนตัวลั่นไกไปทางชายแขนลายพร้อย
ปัง!
กระสุนถูกยิงไปที่หน้าผากของชายแขนลายพร้อย
เลือดสาดกระเด็นออกมา
ชายแขนลายพร้อยตัวสั่น หลังจากนั้นร่างก็ล้มลงไปนอน กลางหน้าผากมีเลือดที่ไหลออกมาจากรู แล้วเขาก็ตายไปทั้งอย่างนี้
ทุกคนพร้อมใจกันอึ้ง
“บะ....บังอาจ! กล้าดียังไง?”
ทะเลเมดิเตอร์เรเนียนตั้งสติได้ ก็คีบบุหรี่มาไว้ในมือแล้วชี้ไปที่หลินหยาง ทั้งตกใจทั้งโมโห
บอดี้การ์ดด้านหลังเขาทยอยหยิบปืนออกมา จ่อไปที่หลินหยาง ขอแค่ทะเลเมดิเตอร์เรเนียนออกคำสั่ง พวกเขาก็จะลั่นไกทันที
“ฉันว่าทางที่ดีนายอย่าทำแบบนี้ดีกว่า! ไม่งั้น จุดจบของนายก็จะเหมือนกับเขา”
หลินหยางพูดด้วยท่าทางสงบ
“นายฆ่าคนในอาณาเขตของฉัน! แล้วยังให้ฉันปล่อยนายไปอีก?”