บทที่ 31 ปากผู้ชายมันยิ่งกว่าผีหลอกคน!

เซี่ยโยวหลานมาจากตระกูลเซี่ยแห่งเมืองเยี้ยนจิง ไม่มีตระกูลไหนในเมืองเยี้ยนจิงที่หยั่งรากลึกเท่ากับตระกูลเซี่ย ตระกูลหนิงต้องร่วมมืออยู่แล้ว สวี่หนานตงได้ยินข่าวลืมแล้วก็มาในทันที เขาไม่ได้จะมาหยุดหลินหยาง แต่มาช่วยหม่าฟง

แต่น่าเสียดาย หม่าฟงยังคงข้ามเส้น

ไม่ใช่หม่าฟงกำลังแก้นแค้นหลินหยาง แต่กำลังทำให้คนตระกูลเซี่ยอับอาย

ดังนั้นต่อมาในเมื่อหลินหยางไม่ยุ่งกับตระกูลหม่าแล้ว ตระกูลเซี่ยเลยจะไม่ปล่อยหม่าฟงไป

สวี่หนานตงรู้อย่างลึกซึ้งถึงจุดนี้ แต่เขาหยุดไม่ได้

สำหรับการลงทุนโครงการเขตชิงชานแล้ว ตระกูลเซี่ยมีอำนาจรับผิดชอบทั้งหมด เงินจำนวนมหาศาลดังกล่าวค่อนข้างมีอำนาจสำหรับตระกูลเซี่ยเช่นกัน ในฐานะตระกูลแห่งเยี้ยนจิง พวกเขามีภูมิหลังและยินยอมที่จะตอบแทนหลินหยางด้วยวิธีนี้ แม้ว่าหลินหยางจะไม่ได้ลงเงินทุน แต่ตระกูลเซี่ยก็ได้ตัดสินใจมอบหุ้น 1% ให้กับหลินหยาง

อย่ามองว่าแค่ 1% สำหรับคนธรรมดาแล้ว นี่เป็นตัวเลขที่มหาศาล

"สำหรับครั้งนี้ขอบคุณคุณ" หลินหยางพูด

"คุณหลินห่างเหินเกินไปแล้ว ร่างกายของคุณปู่ยังไม่ฟื้นฟู ไม่แน่ว่าหลังจากนี้ต้องรบกวนคุณหลินอีกก็ได้" เซี่ยโยวหลานยิ้ม แต่เธอก็ประหม่าหลังจากพูดแบบนี้

หมอเทวดาอย่างหลินหยางเช่นนี้ปกติคงไม่ช่วยเหลือคน

แต่อาการป่วยของปู่นั้นยังไม่หายดี ดังนั้นเธอยังหวังว่าหลินหยางจะช่วย เลยลองแกล้งถามดู

เธอกลัวว่าหลินหยางจะโมโห ดังนั้นเธอจึงพูดอย่างมีไหวพริบมาก โดยรอคำตอบจากหลินหยาง

หลินหยางนิ่งเงียบ

เซี่ยโยวหลานหายใจแรงขึ้น เสียใจเล็กน้อย รู้สึกว่าตัวเองกะทันหันเกินไปหรือไม่

แต่ในเวลานี้ จู่ๆ หลินหยางก็ใจกว้าง

"ได้ หลังจากนี้ถ้ามีอะไรก็โทรหาผม"

เมื่อพูดจบ ก็วางสาย

เซี่ยโยวหลานในสายตัวสั่น จากนั้นก็หน้าแดงพูดด้วยความตื่นเต้น: "ดีเลย ดีเลย!"

"คุณโทรหาใครหน่ะ?"

ซูเหยียนอาบน้ำเสร็จออกมาจากห้องน้ำ

หลินหยางอดไม่ได้ที่จะมอง

"คุณมองอะไร?"

"เปล่า เย็นนี้ผมนอนที่ไหน?"

"ห้องรับแขก! ทำไม? ยังอยากนอนในห้องหรอ?"

"ไม่ได้หรอ?"

"คุณเคยสัญญากับฉันแล้ว ถ้าฉันไม่ยอม คุณก็ห้ามแตะตัวฉัน"

"ปากผู้ชายมันยิ่งกว่าผีหลอกคน"

"คุณ..."

ซูเหยียนหน้าแดง ยังอยากจะพูดอะไร ในเวลานี้ โทรศัพท์บนโต๊ะสั่นขึ้นอีกครั้ง

ซูเหยียนเดินเข้าไปรับด้วยสีหน้าผิดธรรมชาติ

หลังจากเธอวางสาย

"ใคร?"

"พ่อแม่ พวกเขาอยู่บนรถไฟกำลังกลับมา"

"กลับก็กลับมาสิ ไม่เห็นเป็นอะไร" หลินหยางตอบ

"แต่...แม่โกรธมาก"

ซูเหยียนลังเล พูดเบาๆ: "เหมือนว่าคุณย่าจะโทรหาแม่ ต้องการให้เธอพาพวกเราไปที่บ้านตระกูลเพื่อหาคุณย่า!"

"โอ้ะ?" หลินหยางขมวดคิ้ว: "ทำไม? คุณนายซูยังไม่ยอมละเลิกอีกหรอ?"

ซูกวงกับจางชิงหยูจะถึงตอนหกโมงเช้า

ซูเหยียนรีบไปที่สถานีรถไฟ ส่วนหลินหยางนอนหลับอยู่บนโซฟา

เมื่อจางชิงหยูกลับมาบ้าน เธอก็เหมือนอยู่ในสภาพที่จะระเบิด

"หลินหยาง! !"

จางชิงหยูตะโกนเสียงแหลมออกมา

หลินหยงตกใจ รีบโดดขึ้นมาจากโซฟา เมื่อเห็นคนที่เดินเข้ามาแล้วก็ขยี้ตา: "แม่ คุณกลับมาแล้วหรอ?"

"คุณยังเรียกฉันแม่หรอ?" จางชิงหยูโกรธมาก: "คุณนี่มันเรื่องอะไรกัน? ให้เสี่ยวเหยียนมารับฉัน แต่คุณกลับนอนหลับหรอ? สบายมากไหม! คุณคิดว่าคุณเป็นเจ้าครอบครัวจริงๆ หรอ?"