บทที่ 3124 คิดบัญชี

ทุกคนต่างพากันหยุดและมองไปที่ผู้นำตระกูลหาน

สีหน้าของผู้นำตระกูลหานเคร่งเครียดและจับจ้องมองกลุ่มคนเหล่านั้นพร้อมกับกล่าวอย่างเยือกเย็น "พวกคุณเป็นคนของพี่ใหญ่เจียง?"

"ผู้นำหานความจำดีมากที่ยังจำพวกเราได้"

ชายใบหน้ามีรอยแผลเป็นยาวที่อยู่หน้าสุดกล่าวอย่างเย็นชา

"มาที่นี่ทำไม?"

"ทำไม? ก็มาล้างแค้นน่ะสิ! ปกติแล้วเราก็ทำเรื่องนี้กันปกติทุกวันอยู่แล้ว!"

"ล้างแค้น?"

"ผู้นำหาน! พี่ใหญ่เจียงไม่ใช่คนประเภทได้ทีขี่แพะไล่ เมื่อสามปีก่อนหานลั่วลูกชายของคุณทำร้ายร่างกายของลูกชายพี่ใหญ่ของเราจนบาดเจ็บสาหัสที่คลับอวี้หลิน จนถึงปัจจุบันขาทั้งสองข้างของลูกชายพี่ใหญ่ของเราก็ยังไม่หายเป็นปกติ! แค้นนี้ไม่ควรจัดการอย่างนั้นเหรอ?"

ชายหน้ามีรอยแผลกล่าวอย่างเย็นชา

"คุณชายของพวกคุณรังแกคนไม่มีทางสู้และพยายามทำร้ายร่างกายของพนักงานที่อยู่ในคลับอวี้หลิน แม้ปกติลูกชายของผมจะไม่สุงสิงกับใคร แต่ก็ไม่มีทางปล่อยให้เรื่องเลวระยำเช่นนี้เกิดขึ้นได้ คุณจะให้เขาอยู่เฉยกับเรื่องที่เขาเจอได้ยังไง?"

ผู้นำตระกูลหานกล่าว

"เราไม่สนเรื่องนี้ ถึงยังไงขาที่บาดเจ็บของคุณผู้ชายของเราก็เป็นเพราะลูกชายคุณเป็นคนก่อ! แค้นนี้ต้องชำระ!"

ชายหน้ามีรอยแผลเป็นไม่พูดเปล่า เขาโบกมือและจากนั้นก็มีชายวัยกลางคนที่มีร่างกายที่แข็งแกร่งน่าสะพรึงสองคนเดินออกมา

เมื่อมองดูก็รู้ได้เลยว่าอีกฝ่ายต้องไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน!

คนของตระกูลหานต่างพากันสูดหายใจเข้า

"พวกคุณกล้า?"

หานปู้เหว่ยตะคอกด้วยความโกรธ "พี่ชายของผมเสียสละชีวิตเพื่อชาติ! พวกคุณกล้าบุกเข้ามาทำลายโถงไว้ทุกข์ของเขา! รัฐบาลต้องไม่มีทางปล่อยพวกคุณไว้แน่!"

"เรารู้ว่ารัฐบาลไม่มีทางปล่อยเรา เราเองก็ได้เตรียมรับผิดชอบต่อสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นแล้วด้วย พี่ใหญ่เจียงเองได้เตรียมพร้อมทุกอย่างไว้แล้ว ถึงยังไงเขาก็ต้องลงมือจัดการให้ได้!"

ชายหน้ามีรอยแผลเป็นกล่าวออกมา

ผู้นำตระกูลหานรู้และเข้าใจว่าอีกฝ่ายได้วางแผนทุกอย่างไว้เป็นอย่างดี

หากไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายลงมือ เรื่องนี้ก็คงไม่จบแน่

"สารเลว คุณคิดว่าตระกูลหานของเราจะกลัวคุณเหรอ? ถ้าอยากลงมือก็เชิญเลย!"

"ที่นี่คือตระกูลหาน คิดว่าเราจะปล่อยให้พวกคุณอวดดีอย่างนั้นเหรอ!"

"อย่าคิดเหิมเกริมไปหน่อยเลย!"

คนของตระกูลหานต่างพากันร้องตะโกนเสียงดัง

"คิดจะลงมือ? ยินดีต้อนรับทุกเมื่อ แต่ผมต้องขอเตือนพวกคุณไว้อย่างว่าสองคนข้างกายผมนี้มีความสามารถถึงระดับปรมาจารย์ หากคิดจะลองดีกับพวกเขา ก็ลองคิดดูว่าตัวเองมีความสามารถมากแค่ไหน!"

ชายหน้ามีรอยแผลเป็นกล่าว

"คุณ..."

คนของตระกูลหานต่างหน้าเปลี่ยนสี

ปรมาจารย์?

เช่นนั้นนักศิลปะการต่อสู้ธรรมดาจะต้านทานได้ยังไง?

ด้วยสถานการณ์บีบบังคับทำให้หานปู้เหว่ยต้องมองไปที่หนิงหง

"คุณชายหนิง ไหนคุณบอกว่าต้องการปกป้องคุ้มครองตระกูลหานไม่ใช่เหรอ? เชิญคุณลงมือสั่งให้พวกเขาออกไปจากที่นี่!"

หานปู้เหว่ยกล่าว

ทว่าหนิงหงกลับหัวเราะและส่ายหน้า "พวกคุณยังไม่ตอบตกลงว่าจะรับข้อเสนอที่ผมพูดไปเลย!"

"ให้! ตระกูลหานของเราให้คุณทุกอย่าง! ได้โปรดลงมือเดี๋ยวนี้!"

หานปู้เหว่ยตะโกนเสียงดัง

ไม่ว่าโถงไว้ทุกข์จะถูกทำลายลงหรือขาทั้งสองข้างของพ่อจะหักลง

ทั้งหมดล้วนเป็นสิ่งที่ไม่อาจรับได้!