บทที่ 3128 คอยดูสถานการณ์แล้วค่อยลงมือ

ขณะที่หลินหยางนับถึงสาม หัวใจของทุกคนเหมือนกำลังหยุดลง

คนของตระกูลหนิงซึ่งนำโดยหนิงหงต่างพากันนั่งไม่ติด

พวกเขารับรู้ได้ถึงความกดดันที่หลินหยางปลดปล่อยออกมาและจากนั้นก็รีบวิ่งเข้าไปในโถงไว้ทุกข์

เพราะถึงอย่างไรหนิงหงก็ยังนั่งอยู่ข้างในนั้น

แม้แต่คุณผู้ชายของพวกเขายังคุกเข่า เช่นนั้นแล้วพวกเขาจะยังยืนหยัดอยู่เพื่ออะไร?

ทว่าต่อให้คนของตระกูลหนิงจะยอมจำนนแล้ว แต่ชายมีรอยแผลเป็นและคนอื่นๆ กลับไม่ยอม

พวกเขาทั้งหมดต่างพากันวางมือที่บริเวณเอวและจ้องมองหลินหยางด้วยความโกรธแค้น

ดูท่าเช่นนี้ ชายมีรอยแผลเป็นต้องไม่ยอมจำนนอย่างแน่นอน

จางเหยียนผิงเห็นเข้าก็ไม่พูดอะไร ทว่ากลับคอยจ้องมองชายมีรอยแผลเป็นและหลินหยางอย่างระมัดระวัง

"อาจารย์ เราจะคอยดูอยู่แบบนี้เหรอ? เจ้าหมอนี่ดูเหมือนว่าจะไม่ธรรมดาเลย"

คนที่อยู่ข้างหลังจางเหยียนผิงถามขึ้นมาอย่างระมัดระวัง

"แล้วคุณคิดจะทำยังไง? หรือคิดจะสู้กับเขาให้รู้ดำรู้แดงกันไปเลย?"

จางเหยียนผิงกลอกตาใส่ชายคนนั้นและถามออกไป

"ใครจะกล้า? ผม...ผมไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา..." ลูกศิษย์ของจางเหยียนผิงก้มหน้าและเอาแต่ส่ายหน้า

จางเหยียนผิงกล่าวอย่างเย็นชา "เขาคนนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ แต่ความสามารถของเขาเป็นยังไง ตอนนี้ยังดูไม่ออก รอดูคนของพี่ใหญ่เจียงสู้กับเขาก่อน เราเฝ้าดูอยู่ข้างๆ ก็พอแล้ว"

เห็นได้ชัดว่าจางเหยียนผิงยังคงดูสถานการณ์ต่อไป

แม้ว่าการลงมือฆ่าปรมาจารย์เพียงเสี้ยววินาทีของหลินหยางจะทำให้เขารู้สึกตกตะลึงอย่างมาก ทว่าเขากลับไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวเพราะสิ่งนี้

สำหรับเขาแล้ว หากเขาต้องเผชิญหน้ากับหลินหยาง และแม้ว่าเขาจะสู้ไม่ได้ แต่อย่างน้อยเขาก็สามารถหนีไปได้

รอดูต่อไปว่าฝีมือของเขาคนนี้เป็นยังไง ทำไมเขาถึงได้อวดดีและเหิมเกริมมากขนาดนี้!

"ดูเหมือนว่าพวกคุณจะไม่ยอมเข้าไปจุดธูปสินะ"

หลินหยางกวาดสายตามองไปที่ชายมีรอยแผลเป็นและพวก

"นี่คุณ เรามาที่นี่ก็เพื่อคิดบัญชี เราไม่ได้มาเพื่อร่วมพิธีรำลึกถึงผู้บังคับบัญชาหานลั่ว! เราไม่ได้รู้จักอะไรกับเขาเลย"

ชายมีรอยแผลเป็นกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ "นายของผมบอกแล้วว่าต้องเอาขาทั้งสองข้างของตระกูลหานกลับไปให้ได้ ตอนนี้ขาข้างหนึ่งของเขาก็ถูกผมตัดแล้วและยังเหลืออีกข้างหนึ่ง"

"เจ้านายของคุณคือใคร?"

"คุณคิดจะแก้แค้นเจ้านายของผมเหรอ?"

"บนโลกนี้มีคนที่ถูกผมแก้แค้นไม่มาก แต่แน่นอนว่าไม่ใช่เจ้านายของคุณ"

"มากเกินไปแล้ว!"

ชายมีรอยแผลเป็นไม่ใช่คนที่เชื่อในความชั่วร้าย แม้ว่าหลินหยางจะแข็งแกร่งและมีความสามารถมาก แต่เขาเชื่อว่าคนของเขามีมากกว่า ถึงอย่างไรก็สู้ได้อย่างสุดกำลัง

เขาไม่พูดอะไรอีกพร้อมกับลงมือทันที

จากนั้นทั้งกลุ่มก็พุ่งเข้าไป

ชายมีรอยแผลเป็นไม่ใช่คนที่ชอบพูดอะไรมาก

เขาดูออกว่าหากสู้กับหลินหยางได้ก็สามารถตัดขาอีกข้างของผู้นำตระกูลหานได้ แต่หากสู้ไม่ได้การพูดมากไปก็ไม่ช่วยอะไร

ชายมีรอยแผลเป็นและทุกคนต่างพากันลงมือ

ท่าทางของพวกเขาดูน่าสะพรึงกลัวอย่างมาก

ทว่าปรมาจารย์อีกคนที่อยู่ข้างหลังเขากลับไม่ได้เลือกที่จะพุ่งออกไปข้างหน้า แต่กลับขยับไปอยู่ข้างจางเหยียนผิง

"ปรมาจารย์จาง เราจะร่วมกันลงมือตอนนี้ดีไหม? แบบนี้เราอาจพอมีโอกาสชนะได้มากหน่อย"

"แน่นอนว่าลงมือตอนนี้ถือว่าดีที่สุด แต่เราไม่สามารถลงมือพร้อมกับชายมีรอยแผลเป็นได้"

จางเหยียนผิงหรี่ตาลงและกล่าวกระซิบ

"ปรมาจารย์จางหมายความว่ายังไง?" ปรมาจารย์คนนั้นถามด้วยความประหลาดใจ

จางเหยียนผิงไม่อธิบาย แต่พูดออกมาเพียง "ดูสถานการณ์ก่อนค่อยลงมือ!"

ทันใดนั้นเอง ปรมาจารย์คนนั้นก็สูดหายใจเข้าและตระหนักได้ทันที

"ที่ปรมาจารย์พูดมาถูกต้องที่สุด!"

"คุณเตรียมตัวให้พร้อม ผมจะร่วมมือกับคุณ!"

"อืม!"

ปรมาจารย์คนนั้นพยักหน้าและจากนั้นเขาก็จับจ้องไปที่หลินหยางอย่างไม่ละสายตาและเตรียมหาโอกาสลอบโจมตีเขาทุกเมื่อ

ทว่าสังเกตมองเพียงไม่นาน จากนั้นปรมาจารย์คนนั้นก็ตกใจ

ชายมีรอยแผลเป็นและพวกล้วนต่างมีความสามารถและแข็งแกร่งอย่างมาก

คนกลุ่มนี้เป็นคนที่พี่ใหญ่เจียงเลี้ยงดูฝึกฝนมา แต่ละคนต่างผ่านการต่อสู้มานับครั้งไม่ถ้วน แม้จะไม่สามารถเทียบได้กับศิลปะการต่อสู้ระดับสูง แต่ในสถานการณ์ทั่วไปแล้วกลับเป็นยอดฝีมือที่ไม่อาจมองข้ามได้เลย

ไม่เช่นนั้น พี่ใหญ่เจียงคงไม่ส่งพวกเขามาล้างแค้นคิดบัญชีกับตระกูลหานในครั้งนี้อย่างแน่นอน

แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับหลินหยาง ความแข็งแกร่งและน่าสะพรึงของชายมีรอยแผลเป็นและพวกกลับไม่สามารถแสดงออกมาได้เลย

พวกเขาถือดาบพุ่งเข้าไปอย่างไม่คิดชีวิต

ทว่าหลินหยางกลับรับมือด้วยมือเปล่า

ดาบเหล็กเหล่านั้นต่างหักลงเป็นเสี่ยงๆ ด้วยฝ่ามือที่แข็งแกร่งของเขา

นอกจากชิ้นส่วนของดาบที่แตกหักลงเป็นเสี่ยงๆ ยังมีแขนขาของชายมีรอยแผลเป็นและพวกที่หักลง...

"อะไรกัน?"

ปรมาจารย์ที่คอยดูอยู่ข้างๆ ตกตะลึงอย่างมาก

คนอื่นๆ เองก็เบิกตากว้างและไม่เชื่อกับสิ่งที่ตัวเองเห็น

เวลาเพียงเสี้ยววินาทีก็ทำให้ชายมีรอยแผลเป็นและพวกแขนขาหักและล้มลงกับพื้นร้องโอดครวญอย่างน่าเวทนา