บทที่ 3132 เขาไม่สมควรเลยสักนิด

"เรื่องอะไร?"

หลินหยางมองไปที่หานปู้เหว่ย

การแสดงออกของหานปู้เหว่ยเปลี่ยนไปแและจากนั้นก็กัดฟันเหมือนกำลังตัดสินใจอะไรบางอย่างพร้อมกับคุกเข่าลง

หลินหยางขมวดคิ้ว

จากนั้นก็เห็นหานปู้เหว่ยกล่าวอย่างเคร่งขรึม "ผู้บัญชาการหลิน ผมอยากจะ...อยากจะไปอยู่ที่แนวหน้า..."

"อ๋า?"

คนของตระกูลหานต่างตกใจจนหน้าถอดสี

"ปู้เหว่ย พูดจาเหลวไหลอะไร? จะไปที่แนวหน้าได้ยังไง? รีบลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้ หยุดพูดจาเหลวไหลแบบนี้อีก!"

หานหงรีบเดินเข้ามาประคอง

ทว่าเหมือนว่าหานปู้เหว่ยจะตัดสินใจไปแล้วและทำยังไงเขาก็ไม่ลุกขึ้นมาพร้อมกับคอยเฝ้าจับจ้องไปที่หลินหยาง

"ผู้บัญชาการหลิน ในเมื่อพี่ของผมได้ตายลงในสนามรบแล้ว ผมจะใช้ชีวิตอยู่แนวหลังแบบนี้ได้ยังไง? ผมอยากไปแนวหน้า ผมอยากทำประโยชน์ให้อาณาจักรมังกร! ผมอยากเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งการรบที่ชายแดนตอนเหนือ ผู้บัญชาการหลินได้โปรดอนุญาต..."

ไม่พูดเปล่า จากนั้นเขาก็โขกศีรษะลงกับพื้นจนเกิดเสียงดัง

คนของตระกูลหานต่างพากันตกตะลึง

"ปู้เหว่ย! พี่ชายของนายไม่อยู่แล้ว พ่อของนายก็มีนายเป็นลูกชายคนเดียวแล้ว หากเกิดอะไรขึ้นกับนาย ตระกูลหานของเราจะทำยังไง!"

หานหงร้องไห้อย่างทุรนทุราย

ผู้อาวุโสหลายคนต่างพากันพูดเกลี้ยกล่อมและร้องไห้ออกมา

ทว่าหานปู้เหว่ยได้ตัดสินใจไปแล้วและไม่ว่าใครจะพูดอะไรก็ไม่เป็นผล

"คุณไม่มีศิลปะการต่อสู้อะไรเลย ไปอยู่แนวหน้าก็ช่วยอะไรได้ไม่มาก ผมจะส่งคุณไปได้ยังไง?"

หลินหยางส่ายหน้าปฏิเสธ

"ผู้บัญชาการหลิน แม้ว่าความสามารถของผมจะสู้พี่ชายไม่ได้ แต่ผมก็มีความถนัดเรื่องอื่น ผมจบจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง ผมมีความถนัดด้านการคิดคำนวณ! เพียงแค่คุณอนุญาตให้ผมไปอยู่แนวหน้า คุณจะให้ผมทำอะไรผมยอมทุกอย่างเลย!"

หานปู้เหว่ยกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

เมื่อมองในแววตาที่มุ่งมั่นแน่วแน่ของเขา หลินหยางก็ขมวดคิ้วอย่างครุ่นคิด

เหลยฟู่ถอนหายใจอย่างลำบากใจและกระซิบ "ผู้บัญชาการหลิน เกรงว่าต่อให้คุณปฏิเสธเขาไปเขาก็ไม่หยุดอยู่ดี ไม่งั้นรับปากเขาไปดีกว่า"

"เขาไปที่นั่นจะทำอะไรได้?" หลินหยางถาม

"ผู้บัญชาการหลิน ผมจะจัดการเรื่องของเขาเอง ตอนนี้ชายแดนตอนเหนือก็กำลังขาดคนอยู่ คุณไม่ต้องเป็นห่วง" เหลยฟู่กล่าว

หลินหยางลูบคางและกล่าว "ลองฟังความเห็นของผู้นำหานก่อน หากเขาตกลงก็ค่อยให้หานปู้เหว่ยไป"

"ครับ"

"ขอบคุณมากครับผู้บัญชาการหลิน!"

หานปู้เหว่ยรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างมากพร้อมกับแอบเช็ดน้ำตา

"ส่วนคนเหล่านี้ คุณคิดจะจัดการยังไง?"

หลินหยางชี้ไปที่ชายมีรอยแผลเป็นและพวก

เพราะหานปู้เหว่ยให้พวกเขาอยู่ ฉะนั้นจะจัดการอย่างไรก็เป็นสิทธิ์ของเขา

"ผู้บัญชาการหลิน ผมเห็นว่าแม้ว่าเขาจะทำเรื่องชั่วร้าย แต่เขาก็เป็นคนดี หากฆ่าไปตอนนี้คงเสียดายมาก ผมอยากให้เขาตามผมไปที่ชายแดนตอนเหนือเพื่อให้เขาได้ทำประโยชน์ให้กับอาณาจักรมังกรและเพื่อไถ่โทษกับความผิดที่เขาทำลงไป!"

หานปู้เหว่ยกล่าว

"เหรอ?"

หลินหยางรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

"พวกคุณยอมไปกับผมไหม?"

หานปู้เหว่ยหันไปมองชายมีรอยแผลเป็นและพวก

"หากสามารถทำประโยชน์อะไรให้อาณาจักรได้บ้าง ผมและพวกยินดีทำเป็นอย่างยิ่ง แต่เสียดายที่ขาทั้งสองข้างของเราหักลงแล้ว ต่อให้เราอยากทำก็เป็นไปไม่ได้"

ชายมีรอยแผลเป็นกล่าวเสียงแผ่วเบา

"โง่เขลา พวกคุณลืมไปแล้วเหรอว่าคนที่ยืนอยู่ตรงนี้คือใคร? อย่าว่าแต่ขาขาดทั้งสองข้างเลย ต่อให้พวกคุณตายแล้วก็ไม่เป็นปัญหา!"

เหลยฟู่กล่าว

ชายมีรอยแผลเป็นตกใจและรีบมองไปที่หลินหยางเหมือนนึกอะไรขึ้นได้พร้อมกับแสดงท่าทางตื่นเต้นดีใจ

"คุณ คุณหมายความว่า..."

"เรายอม! เรายอมทุกอย่าง! คุณครับ ได้โปรดส่งเราไปยังสถานที่ที่อันตรายที่สุด เรายอมตายในสนามรบเพื่ออาณาจักรมังกร แต่เราจะไม่ยอมตายไปอย่างเสียเกียรติเช่นนี้!"

ชายมีรอยแผลเป็นและพวกต่างร้องโอดครวญออกมา

หานปู้เหว่ยพยักหน้าและมองไปที่หลินหยาง

"ให้เหลยฟู่เป็นคนจัดการแล้วกัน"

"ขอบคุณมากครับผู้บัญชาการหลิน"

"แล้วพี่ใหญ่เจียงล่ะ? คุณก็ต้องการให้เขาไปที่ชายแดนตอนเหนือ?"

หลินหยางถามขึ้นอีกครั้ง

"เขา?"

หานปู้เหว่ยกลับกล่าวอย่างเย็นชาและด้วยสีหน้าที่ไม่แยแสอย่างไม่สบอารมณ์ "เขาไม่สมควรด้วยซ้ำที่จะสังเวยชีวิตเพื่อพี่ชายของผม!"

มีคนมาที่งานศพของหานลั่วจำนวนมาก

ทางภาครัฐเองก็ส่งตัวแทนมาด้วยเช่นกัน