บทที่ 3155 ไร้สิ้นหนทาง

อ่าวเวยอินพึมพำและมองไปรอบๆ แต่กลับพบว่าไม่มีใครอยู่เลย

"ผู้นำพันธมิตรหลินล่ะ?"

อ่าวหานเหมยพยายามมองหา

ทว่ากลับมองไม่เห็นเงาของหลินหยางเลย อย่าว่าแต่หลินหยางเลย แม้แต่ศพก็มองไม่เห็น

"หานเหมย อย่าคิดมากไปเลย จากสถานการณ์ก่อนหน้า การที่ผู้นำพันธมิตรหลินจะยังมีโอกาสรอดคงเป็นศูนย์ เรามาคิดวิธีรับมือกับคนเหล่านั้นดีกว่า!"

อ่าวเวยอินหันหน้าไปมองยอดฝีมือของเผ่าตระกูลซวงที่ไล่ตามมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

ยอดฝีมือของเผ่าตระกูลซวงยังไม่เจอฤทธิ์ของนกน้ำแข็ง ทำให้พวกเขายังไม่ยอมถอย

แต่เมื่อพวกเขาเห็นสภาพของนกน้ำแข็งในตอนนี้ก็ต่างทำสีหน้าเหลือเชื่อ

แต่เห็นได้ชัดว่าพวกเขาก็ไม่ได้สนใจนกน้ำแข็งแม้แต่นิดเดียว

ในเมื่อกล้าขึ้นมาถึงตรงนี้ ยอดฝีมือของเผ่าตระกูลซวงเองก็ได้นึกไว้แล้วว่าตัวเองอาจต้องตายลงที่นี่

แต่พวกเขาจำเป็นต้องฆ่า

ไม่เช่นนั้นตำแหน่งของเผ่าตระกูลซวงของพวกเขาต่อหน้าทุกตระกูลจะต้องถูกโจมตีอย่างไม่เหลือชิ้นดีอย่างแน่นอน

ทุกคนต่างกระโดดลงจากหลังม้า

แม้ว่าม้าที่พวกเขาขี่มาจะเป็นม้าชั้นเยี่ยมของเผ่าตระกูลซวง แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าของนกน้ำแข็งมหึมาตัวนี้มันก็ยังคงยืนตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว

พวกเขาชักดาบออกมาและจับจ้องไปที่อ่าวเวยอินและอ่าวหานเหมยพร้อมกับเดินเข้าไป

"หานเหมย หนีไป!"

อ่าวเวยอินชักดาบขึ้นกล่าวอย่างเคร่งขรึม

"พี่ ทำไมพี่ไม่หนีไปด้วย?"

อ่าวหานเหมยกัดฟันถาม

"ตอนนี้เราไม่มีทางรอดแล้ว ถ้าเรายังหนีไปพร้อมกันสองคนต้องไม่รอดแน่ ตอนนี้เราสองคนต้องแยกกัน พี่จะอยู่ตรงนี้คอยหลอกล่อพวกเขาเอง"

อ่าวเวยอินกล่าวกระซิบ

"แล้วทำไมคนที่ต้องอยู่ถึงไม่เป็นฉันล่ะ?" อ่าวหานเหมยรีบถาม

"เธอ?"

อ่าวเวยอินกล่าวอย่างเยือกเย็น "ความสามารถของเธออ่อนด้อยแถมยังไร้เดียงสาขนาดนี้ เธอจะเอาอะไรไปสู้กับคนเหล่านี้? ให้เธออยู่นี่ ผมเกรงว่าฉันหนีไปได้ไม่เท่าไรเธอก็คงตายไปแล้ว! ให้เธออยู่ที่นี่จะมีประโยชน์อะไร?"

อ่าวหานเหมยได้ยินเข้าก็รู้สึกโกรธ แต่ไม่นานก็ดึงสติขึ้นมาได้

นี่อาจเป็นวิธีการยั่วยุของอ่าวเวยอิน

"รีบหนีไปเร็วเข้า ฉันรับมือกับนกน้ำแข็งตัวนี้ได้และฉันจะจัดการกับคนของเผ่าตระกูลซวงเอง ถ้าเธออยากช่วยจริงก็รีบลงจากเขาไปแล้วกลับไปที่เผ่าเพื่อเรียกให้คนมาช่วยฉัน!"

ไม่พูดเปล่า อ่าวเวยอินกล่าวพร้อมกับยกดาบขึ้นพุ่งเข้าใส่ยอดฝีมือของเผ่าตระกูลซวงทันที

อ่าวหานเหมยเห็นเข้าก็ทำได้เพียงหันหลังวิ่งหนีไปพร้อมกับน้ำตา

แต่ขณะที่เธอกำลังจะวิ่งหนีไปนั้น

ปัง!

ทันใดนั้นลำแสงหนึ่งก็กระทบหน้าอกของเธอโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า

อ่าวหานเหมยอาเจียนเป็นเลือดทันทีและล้มลงกับพื้นอย่างแรง

เมื่ออ่าวเวยอินที่กำลังต่อสู้กับเผ่าตระกูลซวงเห็นสิ่งนี้ เธอก็ชักดาบออกมาทันทีและถอยกลับพร้อมมองไปตรงนั้นด้วยความตกใจ

ที่อีกฟากหนึ่งของภูเขา มีชายชราสวมเสื้อคลุมสีดำและมีเคราแพะอยู่ตรงนั้น

ชายชรามีผมสีขาว ดวงตาของเขาลึกลงไปข้างในและรูม่านตาของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชา แถมยังมีรอยยิ้มที่ชั่วร้ายที่มุมปากของเขา

"ตาแก่อย่างคุณก็มาที่นี่ด้วยเหรอ?"

อ่าวเวยอินกล่าวอย่างเกรี้ยวกราด

"ทำไม? น่าแปลกมากเหรอ?"

ชายชราหรี่ตาลงและยื่นมือออกไปกล่าว "โทรศัพท์อยู่ที่ไหน? เอาออกมาเดี๋ยวนี้แล้วผมจะไว้ชีวิตพวกคุณ หากไม่เอาออกมา ผมคงต้องทำให้พวกคุณกลายเป็นอาหารของสัตว์ร้ายตัวนี้!"

อ่าวเวยอินรู้ดีถึงความสามารถของชายชราคนนี้และจากนั้นก็รีบพุ่งเข้าไปลากตัวอ่าวหานเหมยที่อยู่กับพื้นและค่อยๆ ขยับไปใกล้นกน้ำแข็ง

"ตาแก่อ่าวขู่ก็มาที่นี่ด้วย ดูเหมือนว่าเผ่าตระกูลซวงคงพยายามทุกวิถีทางแล้วจริงๆ หานเหมย เกรงว่าวันนี้เราคงกลับไปที่เผ่าตระกูลอ่าวเสวี่ยไม่ได้แน่"