บทที่ 3160 ฆ่าทั้งตระกูล

พี่ชายชื่อว่าอ่าวหลิง ศักยภาพเป็นรองเพียงแค่อ่าวหานเหมย แต่ในบรรดาคนรุ่นเดียวกัน ก็นับว่ามีฝีมือที่ดี

ถนนหนทางที่คนสองสามคนเดินทางไปยังตระกูล

ลมหนาวยามค่ำคืนพัดอย่างรุนแรง

ถนนเงียบสงัดไร้ผู้คน

"คุณอาเย่ ฉันรู้สึกไม่ค่อยปกติสักเท่าไร"

อ่าวหลิงกวาดสายตามองไปรอบๆ ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วจึงกล่าวด้วยเสียงเบาๆ

"มีอะไรผิดปกติเหรอ?"

อ่าวเย่กำลังครุ่นคิดถึงเรื่องราว ด้วยเหตุนี้จึงไม่ได้สนใจโดยรอบ

"โดยปกติที่นี่น่าจะมีคนลาดตระเวน แต่วันนี้กลับไม่พบผู้คนเลย"

อ่าวหลิงกล่าวอย่างเคร่งขรึม: "คุณอาเย่ ฉันคิดว่าเรื่องนี้ค่อนข้างมีลับลมคมใน พวกเรากลับกันเถอะครับ!"

อ่าวเย่เงียบไปครู่หนึ่ง จึงพยักหน้าแล้วกล่าวว่า: "ได้ พวกเรากลับกันเถอะ!"

พูดจบ กลุ่มคนก็หันหน้าจะย้อนกลับไป

แต่ในขณะที่พวกเขากำลังหันกลับ ก็พบเงาร่างจำนวนมากปรากฏตัวอยู่ที่ท้ายถนน และขวางทางพวกเขาเอาไว้โดยตรง

"แย่แล้ว มีคนดักซุ่มอยู่!"

อ่าวหลิงตะโกนด้วยความตกใจ

"ถอย!"

อ่าวเย่รีบตะโกน และหันหน้าจะเดินไป

ในขณะที่พวกเขาจะหันตัวกลับอีกครั้ง แต่ก็พบว่าถนนอีกด้านหนึ่ง ก็ปรากฏเงาร่างจำนวนมาก

ทุกคนถูกล้อมทั้งหน้าทั้งหลัง!

"ยอมให้จับเสียดีๆ!"

อ่าวหั่วอวิ๋นถือดาบน้ำแข็ง แล้วก้าวเท้าเดินเข้ามา

"เผ่าซวง?"

สายตาของอ่าวเย่เยือกเย็น

"อ่าวหั่วอวิ๋น! คุณคิดจะทำอะไร?"

อ่าวหลิงตะโกนขึ้นมา

"อ่าวเย่ คนเผ่าของพวกคุณโหดเหี้ยมไร้ความปรานี จนไม่อาจให้อภัยได้ สังหารคนตระกูลเดียวกัน ฉันได้รับคำสั่งจากตระกูล ให้ตัดหัวของคุณและพวกสุนัขตัวอื่นๆ!"

อ่าวหั่วอวิ๋นตะโกนขึ้น

"คุณพูดอะไรกัน?"

ในดวงตาของอ่าวเย่เต็มไปด้วยความเยือกเย็น: "พวกคุณไม่มีพยานหลักฐานโดยสิ้นเชิง แล้วจะสามารถโทษพวกเราเช่นนี้ได้ยังไงกัน?"

"ตระกูลได้ดึงข้อมูลออกมาจากในศพคุณอาเหล่านั้นของฉันแล้ว คนของพวกเรา ถูกอ่าวหานเหมยลูกสาวตัวดีของคุณและสามีของเธอเป็นคนจัดการ พวกคุณโหดเหี้ยมป่าเถื่อนเช่นนี้ จะมาพูดว่าโทษได้ยังไงกัน?"

อ่าวหั่วอวิ๋นถอดป้ายคำสั่งออก แล้วชูขึ้นสูง: "คำสั่งของตระกูลอยู่ตรงนี้แล้ว อย่าปฏิเสธไปเลย!"

"อะไรนะ?"

ทุกคนต่างก็ตกตะลึง

"ฆ่ามันให้หมด!"

"ฆ่ามัน!"

ผู้แข็งแกร่งที่อยู่ด้านหน้าและด้านหลังต่างก็พุ่งเข้ามา

"ถอยออกไป!"

อ่าวเย่ตะโกนด้วยความโกรธเคือง และชูดาบขึ้นเพื่อรับมือกับการโจมตี

ในฐานะหัวหน้าเผ่า ศักยภาพของอ่าวเย่แน่นอนว่าไม่ต้องกังขา

เขาจึงอยู่แนวหน้า และลงมือจัดการกับอีกฝ่ายที่พุ่งเข้ามาโดยตรง

อ่าวเย่ไม่ใช่เล่นๆ กระทั่งอ่าวหั่วอวิ๋นก็ไม่กล้าเผชิญหน้าต่อสู้ ทำได้เพียงล่าถอยไปอย่างไม่มีทางเลี่ยง

และข้างๆ เขา ก็มีเงาร่างอันน่าสะพรึงกลัวสองคนพุ่งเข้ามา จึงทำให้อ่าวเย่ตกใจโดยตรง

อ่าวเย่โมโหเดือดดาล แล้วจึงยกมือขึ้นโจมตี

แต่เมื่อปะทะเข้ากับอีกฝ่าย ก็ถูกกระแทกกลับมาอย่างแรง

เขาเงยหน้าขึ้นมองไปทันที

"อ่าวปิงหู่? คุณเองเหรอ?"

ที่แท้ อ่าวปิงหู่หัวหน้าเผ่าซวงก็เข้าร่วมการต่อสู้ด้วย

"อ่าวเย่ พวกคุณฆ่าลูกชายของฉัน วันนี้ ฉันจะต้องให้พวกคุณชดใช้ด้วยเลือด!"

อ่าวปิงหู่กล่าวอย่างเยือกเย็น และลงมืออีกครั้ง

ชัดเจนว่าศักยภาพของอ่าวปิงหู่แข็งแกร่งกว่าอ่าวเย่ ทุกคนมีจำนวนน้อยกว่าย่อมพ่ายแพ้ และไม่นานก็ตกอยู่ในความเสียเปรียบ

"หลิงเอ๋อร์ ฉันจะคุ้มกันคุณให้ออกไปจากที่นี่ และกลับไปที่ตระกูลโดยเร็ว แล้วสั่งให้ทุกคนออกไปจากตระกูลอ่าวเสวี่ย!"

อ่าวเย่ตะโกนขึ้นมา ทันใดทั่วทั้งร่างกาย ก็เต็มไปด้วยความเยือกเย็น

ลมหายใจของอ่าวหั่วอวิ๋นสั่นสะท้านขึ้นมาทันที

"อ่าวเย่ คาดไม่ถึงว่าคุณจะเสียสละชีวิตของตัวเองเลยเหรอ?"

"ตายเสียเถอะ!"

อ่าวเย่ผู้เสียสละชีวิตมีพลังการโจมตีอันยอดเยี่ยม ถึงหนึ่งต่อสิบ ซึ่งทำลายกลุ่มผู้แข็งแกร่งของเผ่าซวงที่จู่โจมเข้ามา และทะลวงเปิดทางออกได้

อ่าวหลิงและคนอื่นๆ น้ำตาคลอ

"หัวหน้าเผ่า!"

"ไป!"

อ่าวเย่ตะโกนขึ้นมา

อ่าวหลิงทำได้เพียงกลั้นน้ำตา และคุ้มกันทุกคนหนีออกไปจากที่แห่งนี้

"แจ้งให้ทุกคนทราบว่า ให้ดำเนินการทันที และจัดการทำลายเผ่าเย่ไหม.....ให้ราบคาบ!"