บทที่ 3178 ฉันมีทัศนคติแบบเดียวมาตลอด!

คำพูดที่เย็นชาทะลุเข้าไปในหูของหมานโก่ว ทำให้หัวใจของเขาสั่นสะท้าน

เขาฟังออกถึงเจตนาฆ่าในคำพูดของหลินหยาง!

เขาไม่เข้าใจเป็นอย่างยิ่ง

ทำไมไอ้คนขี้ขลาดที่อ่อนแอคนนั้น ถึงได้กล้าลงมือกับตนเองในจิ้งจอกโลหิตได้? อีกทั้งยังลงมือต่อหน้าหัวหน้าใหญ่ หัวหน้ารองรวมถึงยอดฝีมือของจิ้งจอกโลหิตจำนวนนับไม่ถ้วน?

คนคนนี้เป็นบ้าไปแล้วเหรอ?

เขาอดกลั้นต่อความเจ็บปวดอย่างรุนแรง กัดฟันกล่าวว่า : "ไอ้แซ่หลิน แก....แกรนหาที่ตายหรือไง? แกกล้าลงมือกับฉันเหรอ? แกเชื่อไหมล่ะว่าหัวหน้าใหญ่ของเราจะฉีกแกเป็นชิ้นๆ เลย!"

ตุบ!

หลินหยางใช้เท้า เหยียบลงไปที่ท้องของหมานโก่วโดยตรง

พรวด!

หมานโก่วกระอักเลือดสดๆ ออกมา ใบหน้าบูดเบี้ยว ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทำให้เขาตกใจ

เขาเบิกตาโพลง มองดูคนตรงหน้าอย่างตะลึงงัน

หลินหยางคนนี้ต้องการจะทำอะไร?

เขา......หรือว่าเขาต้องการจะฆ่าฉันจริงๆ?

ในขณะที่หมานโก่วกำลังครุ่นคิด เท้าของหลินหยางก็ขึ้นไปเหยียบอยู่บนศีรษะของเขา

"คุณคงไม่ได้คิดว่า ฉันจะไม่ฆ่าคุณ แล้วก็ไม่กล้าฆ่าคุณใช่ไหม?"

หลินหยางเอ่ยถามอย่างสงบนิ่ง

"แก.....แกอย่ามาพูดจาเหลวไหล อย่ามาพูดจาเหลวไหลนะ....."

หมานโก่วตะโกนอย่างอ่อนแรง : "หัวหน้าใหญ่ ช่วยฉันด้วย....รีบช่วยฉันเร็วเข้า....."

หัวหน้าใหญ่ได้สติกลับมาจากการตะลึงงัน สีหน้าของเขาเคร่งขรึม และตะโกนกล่าวว่า : "ผู้นำพันธมิตรหลิน คุณหมายความว่ายังไง? จะฆ่าคนของฉันต่อหน้าฉันงั้นเหรอ? ทำไม? คุณคิดจะเป็นศัตรูกับจิ้งจอกโลหิตของฉันหรือไง? คุณคิดดีแล้วใช่ไหม?"

หลินหยางไม่พูดอะไร เขาดื่มเหล้า และเริ่มออกแรงที่ฝ่าเท้า

"หัวหน้าใหญ่! ช่วยด้วย! ช่วย.....ฉันด้วย!!"

จู่ๆ หมานกั่วก็เจ็บปวดทรมานขึ้นมา และกรีดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง

ผู้คนโดยรอบหายใจอย่างสั่นสะท้าน

ไม่รอให้หมานโก่วได้กรีดร้องออกมาอย่างต่อเนื่อง

โพล๊ะ!

เท้าของหลินหยางได้เหยียบลงไปอย่างแรง

ศีรษะของหมานโก่วระเบิดออกเป็นชิ้นๆ ในทันที และตายไปในที่สุด

ทุกคนเบิกตาโพลง มองฉากนี้อย่างตะลึงงัน แต่ละคนต่างพูดไม่ออกเป็นเวลาครู่หนึ่ง

หัวหน้าใหญ่ก็เป็นเช่นนั้นเหมือนกัน

เขาไม่เข้าใจเล็กน้อย

เหตุใดผู้นำพันธมิตรหลินที่มักจะแสดงท่าทีอ่อนข้อให้กับจิ้งจอกเลือดมาก่อน จู่ๆ ถึงได้ปรากฏตัวที่นี่ และเหยียบหมานโก่วจนตายโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย? .

ท้ายที่สุดแล้วเขากำลังคิดอะไรอยู่?

เขามีทัศนคติต่อจิ้งจอกเลือดอย่างไรกัน?

ผู้คนต่างสับสนกับการทำกลับไปกลับมาของหลินหยาง

"เจี่ยวเหว่ย! ทัศนคติที่ฉันมีต่อจิ้งจอกโลหิตของคุณ ไม่เคยเปลี่ยนแปลงมาแต่ไหนแต่ไร ส่วนคนเหล่านี้ของพวกคุณ ฉันมีทัศนคติที่จะกำจัดให้สิ้นซากมาตลอด คุณคิดว่าฉันหมายความว่ายังไงล่ะ?"

หลินหยางลุกขึ้นอย่างช้าๆ และกล่าวอย่างเย็นชา

เมื่อกล่าวคำนี้ออกมา เจี่ยวเหว่ยก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว

ฉับพลัน เขาก็ตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง และตะโกนร้องอย่างบ้าคลั่ง : "ฆ่า! ฆ่าหลินหยาง! ฆ่ามัน!"

ยอดฝีมือของจิ้งจอกโลหิตที่อยู่โดยรอบไม่ลังเลอีกต่อไป พุ่งเข้าไปหาหลินหยางในทันที

แต่ในเวลานี้

ฟรึ่บๆๆ ......

เงาร่างจำนวนมากรีบพุ่งเข้ามาในหออี้ชี่ และตรงเจ้าไปจู่โจมสังหารคนกลุ่มนั้นทันที

ยอดฝีมือที่พุ่งเข้าหาหลินหยางเหล่านั้นถูกสกัดกั้นเอาไว้

เมื่อมองดูแล้ว ก็เป็นอูหง หัวเทียนไห่และผู้แข็งแกร่งคนอื่นๆ ที่วิ่งเข้ามา

ผู้แข็งแกร่งเหนือชั้นเหล่านี้ปรากฏตัวขึ้น สำหรับยอดฝีมือของจิ้งจอกโลหิต มันไม่น้อยไปกว่าการโจมตีแบบสามมิติเลย ไม่นานก็จะถูกสังหารอย่างรวดเร็ว

"ห๊ะ?"

คนที่เหลือหันหลังกลับและวิ่งหนีในทันที

หัวหน้าใหญ่ก็ไม่ลังเลใจ หันหลังวิ่งหนีไปเช่นกัน

แต่หลินหยางไม่ได้รีบร้อนที่จะตามไป แต่เดินอย่างสบายๆ ตามหลังไป

"เป็นอย่างนี้ไปได้ยังไง?"

อินเว่ยซินทางด้านนี้ก็ตกตะลึงเช่นกัน รีบกล่าวกับตี้หนี่ว์ว่า : "ไป เรากลับกันเถอะ รีบกลับเร็วเข้า!"

"คุณชายอิน ก่อนหน้านี้ฉันต้องการให้คุณไป แต่คุณกลับไม่ไป ตอนนี้คิดจะไปมันก็สายไปแล้ว"

ตี้หนี่ว์กล่าวอย่างเย็นชา

"หมายความว่ายังไง?"

อินเว่ยซินตกตะลึง

ตี้หนี่ว์ไม่ได้อธิบาย

เขามีสีหน้าเคร่งขรึม และวิ่งออกไปจากถ้ำทันที