ตอนที่ 3222
บทที่ 3226 เธอไม่ใช่อยากได้ความยุติธรรมหรอ?
October 21, 2026
คนที่สามารถติดตามอ่าวหานเหมยทุกคนล้วนเป็นคนชนชั้นสูงของตระกูลอ่าวเสวี่ย
ตายไปสิบคนไม่ถือว่าเยอะ แต่ผู้คนเหล่านี้ล้วนเป็นคนสำคัญของตระกูลอ่าวเสวี่ย
ถ้าหากอ่าวหานเหมยไม่ให้คำอธิบายที่ดีกับคนในตระกูลใจคนก็กระจัดกระจายแล้ว
หลินหยางรู้ว่าความมีวินัยของเธอ เธอจึงอยู่ในความเงียบ
“ผู้นำ ไม่เป็นไรก็แค่ไม่เป็นผู้นำของตระกูลเลย!ความสามารถของพันธมิตรชิงเซวียนกับเธอ ตระกูลอ่าวเสวี่ยยังต้องก้มหัว ถึงเวลาก็เปลี่ยนเจ้าของตระกูลสักคน ไม่แกร่งกว่าฉัน?ก็จะมีความสะดวกในการร่วมมือกับพันธมิตรชิงเซวียนมากยิ่งขึ้น!”
อ่าวหานเหมยหัวเราะแล้วพูด มีความชมชื่นในดวงตา
“เรื่องนี้ไม่รีบร้อน!ตอนนี้หัวเทียนไห่พวกเขาถูกกองกำลังในเขตนี้นั้นจับไว้ ตกอยู่ในอันตราย ฉันหวังว่าจะมีวิธีสามารถช่วยเหลือคนพวกนี้ได้ ช่วยตัวหัวเทียนไห่พวกเขาออกมารอให้ช่วยคนออกมาแล้ว ถึงค่อยๆคิดบัญชี!”
หลินหยางพูดอย่างเบาๆ
“คิดบัญชี?ผู้นำฉันขอเสนออย่าดีกว่า”
อ่าวหานเหมยลังเลแล้วพูด
“ไม่เอา?”
หลินหยางมองเขาอย่างแปลกๆ: “เธอจะให้ฉันอธิบายแล้วก็จะไม่ให้ฉันนั้นคิดบัญชีกับพวกเขา?เธอหมายความว่ายังไง?”
“ท่านผู้นำ!ฉันถูกนำมาตรงนี้ก็เป็นเวลาหลายวันแล้ว คนพวกนี้มีความสามารถขนาดไหนฉันสามารถดูออก ดังนั้นเผ่าเทพเซียนพวกเราไม่ค่อยไปตีเสมอด้วย!ถ้าหากเป็นศัตรูกันพวกเราไม่มีทางจะได้สงบสุข!”
อ่าวหานเหมยพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบๆ: “ฉันแนะนำให้หาตัวหาแพะรับบาปแล้วปลอมตัวเป็นคนชนเผ่าเทพเซียน ก็บอกว่าท่านผู้นำเธอเป็นคนจับได้ ใช้ชื่อเสียงของตระกูลอ่าวเสวี่ยแล้วคำอธิบายกับคนในตระกูล!”
ครั้งนี้อ่าวหานเหมยนั้นกลัวจริงๆ
ฝีมือของชนเผ่าเทพเซียนนั้นสุดยอดมากๆเหมือนกับเทพเทวดาจริงๆ
เขาไม่กล้าคิดที่จะต่อสู้กับมันเลยด้วยซ้ำ
หลินหยางเงียบไม่พูด
สักพัก ลุกขึ้นแล้วพูด: “เธอพักผ่อนเยอะๆ ฉันก็จะไปทำสมาธิแล้ว จัดการการแข่งขันยอดปรมาจารย์แล้วค่อยว่ากัน”
“ได้...”
อ่าวหานเหมยมองเขาอย่างลึกๆหนึ่งครั้ง
ในเวลาต่อจากนี้หลินหยางไม่ไปไหนเลย อยู่ข้างในห้องใต้ดินน้ำแข็งแล้วทำการฝึกฝน ในเวลาเดียวกัน เขาได้ฝังเข็มด้วยเข็มเงิน
“คุณจือหลาน รบกวนเธอช่วยฉันเตรียมเข็มเงินสิบชุด!”
หลินหยางเปิดประตูแล้วตะโกนพูด
“เธอจะเอาเข็มเงินมากมายขนากนี้ทำไม?”
จือหลานขมวดคิ้วแล้วถาม
“สุขภาพร่างกายของฉันไม่ได้ดีมาก ต้องการเข็มเงินมาช่วยและฉันไม่ได้พกมาเยอะขนาดนั้น”
“ใช่หรอ?”
จือหลานกระพริบตาให้คนในห้องแล้วพูดอย่างเย็นชา: “ได้ เธอฉันก่อน!”
“ขอบคุณมาก”