บทที่ 3255 เธอเข้ามา

ถนนสายนี้เริ่มต้นบริเวณทางเข้าดินแดนแห่งความเงียบและความตาย จนถึงสถานที่ตั้งของพันธมิตรชิงเซวียน

ประเด็นหลักก็คือมันสะดวกในการขนส่งวัตถุดิบยาของหลินหยางจากพันธมิตรชิงเซวียนไปถึงเมืองเจียงเฉิน สะดวกที่สถาบันจะปรุงยาหาเงิน

แน่นอน ถนนสายนี้ก็กลายเป็นถนนสายหลักสำหรับสมาชิกพันธมิตรชิงเซวียนเพื่อกลับไปสถานที่ตั้งหลัก

ถนนทุกสายของดินแดนแห่งความเงียบและความตายล้วนเกิดขึ้นโดยธรรมชาติ คนใช้เยอะ จึงกลายเป็นถนน

เหมือนหลินหยางที่ใช้เงินจำนวนมากสร้างถนนยางมะตอย ก็คือไม่มี ถนนสายนี้ยังเป็นทางด่วนสายเดียวในดินแดนแห่งความเงียบและความตาย

หลินหยางใจร้อนมาก จากทางนี้มุ่งไปทางอ้อม แบบนี้ก็สามารถหลีกเลี่ยงการข้ามภูเขาและสันเขา

หิมะบนตัวเขายังไม่ละลาย ก็ขี่ม้ามุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว

มองเห็นบนถนนเต็มไปด้วยคนที่ยืนอยู่ อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว ก็เดินไปข้างหน้า

“เกิดอะไรขึ้น?”

อูหงเดินออกมาจากกลุ่มคน ขมวดคิ้วพลางพูดถาม

“ท่านอูหง มีคนมา ท่านดูว่าคนนั้นคือพันธมิตรชิงเซวียนไหม?ถ้าใช่ จะฆ่าทั้งหมดเลยไหม?”

ม่านมู่ยิ้มและพูด

“คนที่ใช้ถนนสายนี้ล้วนเป็นคนของพันธมิตรชิงเซวียน คนนั้นต้องเป็นพันธมิตรชิงเซวียนแน่นอน ฉันจะดูว่าคนนั้นเป็นใคร ถ้าหากมีฐานะเกี่ยวพันกับพันธมิตรหลิน อาจจะระดมกำลังมา”

อูหงพูดเสียงเรียบเฉย

“เหอะ ถ้าไม่กังวลหอเหลยเจ๋อเทียนกับสำนักเฉียนคุนเทียนตี้จะถูกลงมือ พันธมิตรชิงเซวียนก็แค่จิ๊บจ๊อย พวกเราทำลายได้นานแล้ว จะทำให้ยุ่งยากแบบนี้ทำไม?”

ม่านมู่พูดเหยียดหยาม

อูหงไม่พูดตอบ แต่เดินไปด้านหน้าคน มองสังเกตเงาร่างที่มาอย่างเงียบๆ

แต่คนนั้นยิ่งเข้ามาใกล้ การแสดงออกบนใบหน้าของอูหงก็ยิ่งตึงเครียด

สุดท้าย ใบหน้าเล็กของอูหงก็ซีดเผือด เม็ดเหงื่อจำนวนมากไม่หยุดที่ไหลลงมาที่ใบหน้า

“ท่านอูหง ท่านเป็นอะไร?”

ม่านมู่ขมวดคิ้วขึ้น มองอูหง พบว่าตอนนี้เธอกำลังสั่นเทาเบาๆ

หลินหยางดึงเชือกบังเหียนไว้ หยุดอยู่ต่อหน้าทุกคน

เขาได้กลิ่นคาวเลือดอย่างรุนแรงมาก

“อูหง?ทำไมเธอถึงอยู่ที่นี่?”

หลินหยางถามเสียงเรียบเฉย

“ฉัน…ฉัน…”

อูหงเสียงสั่นเทา อ้าปากค้าง พูดไม่ออก

“สามีใช่ไหม?สามี เป็นเสียงของคุณใช่ไหม?”

ก็เป็นเวลานี้ เสียงอ่อนแอดังเข้ามาจากกลุ่มคนที่อยู่ด้านหลัง

ถึงแม้ว่าจะไม่ดัง แต่หลินหยางกลับได้ยินชัดเจน

นี้เป็นเสียงของหนานซิ่งเอ๋อร์?

หลินหยางสีหน้ามืดครึ้ม รีบขี่ม้าเข้ามาทันที

“ท่านอูหง คนนี้เป็นใครกันแน่?”

ม่านมู่เห็นอูหงยังพูดไม่ออก ก็โมโหทันที เห็นหลินหยางมองข้ามพวกเขา มองเข้าไปในกลุ่มคน ก็พูดสบถออกมา“ฆ่ามัน!”