บทที่ 3287 ขึ้นเขาไปลำพัง

"ยินดีที่จะยอมจำนน?"

หลินหยางที่กำลังเตรียมจะขึ้นเขาอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

ฉู่ชิว อ่าวเวยอินและคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างๆ ก็ยิ่งตกตะลึง

"ใช่แล้วท่านผู้นำพันธมิตร ราชินีอย่างพวกเรายินดีที่จะยอมจำนน เธอยินดีที่จะนำทุกคนในตำหนักเทียนฉือมาคุกเข่า รอการมาถึงของผู้นำพันธมิตรหลินอย่างเงียบๆ!"

จ้าวกู่ผู้นั้นรีบกล่าว ด้วยบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

ทุกคน ต่างก็มองหน้ากันไปมา บนใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"ทำไมจู่ๆ ราชินีแห่งเทียนฉือ ถึงได้ยอมจำนนโดยไม่มีสาเหตุเช่นนี้ล่ะ?"

"เป็นไปไม่ได้ ถ้าหากว่าเธอคิดจะยอมจำนนจริงๆ ก็คงจะไม่รอจนถึงตอนนี้หรอก ผู้นำพันธมิตร ระวังว่าจะถูกหลอก!"

"เบื้องลึกจะต้องมีอะไรที่ปิดบังอยู่อย่างแน่นอน!"

ทุกคนพูดกันคนละคำสองคำ และกล่าวโน้มน้าวตามๆ กัน

หลินหยางพยักหน้าอย่างเงียบๆ : "สถานการณ์ในตอนนี้มันช่างแปลกประหลาดจริงๆ แต่ในเวลานี้ดูเหมือนว่าจะยากที่จะพิสูจน์และยืนยันได้ ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าหากว่าจู่ๆ ราชินีแห่งเทียนฉือก็คิดได้และพร้อมที่จะยอมจำนน ก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ฉันคิดว่าเรื่องของราชวงศ์ดาบ เธอก็น่าจะรู้เรื่องแล้ว บางทีการดำเนินการต่อราชวงศ์ดาบอาจส่งผลต่อการขู่ขวัญก็เป็นได้"

"เอ่อ....."

ทุกคนต้องการจะพูดแต่ก็หยุดไป

"เช่นนี้ คุณรออยู่ที่นี่ก็แล้วกัน ฉันจะขึ้นเขาตามจ้าวกู่ไปคนเดียว เพื่อยอมรับการยอมจำนนของราชินีแห่งเทียนฉือ พวกคุณรออยู่ที่นี่ครึ่งชั่วโมง ถ้าหากภายในครึ่งชั่วโมงไม่มีการตอบกลับ เรื่องนี้จะต้องเป็นเรื่องหลอกลวงอย่างแน่นอน! แต่ถ้าเป็นเรื่องจริง ฉันจะสั่งให้จ้าวกู่มาแจ้งให้พวกคุณทราบโดยทันที!"

หลินหยางกล่าว

"ผู้นำพันธมิตรครับ คุณขึ้นเขาไปคนเดียวมันอันตรายเกินไป! ให้ทุกคนขึ้นไปด้วยเถอะครับ!"

ฉู่ชิวรีบกล่าว

หลินหยางส่ายหน้า: "เทพเซียนแห่งแผ่นดินเต็มไปด้วยความอันตราย ถ้าหากพวกคุณตามฉันไป ก็เป็นเพียงแค่การทำให้อีกฝ่ายจัดการพวกเราทั้งหมดก็เท่านั้น"

ฉู่ชิวพูดไม่ออก

"รออยู่ที่นี่ล่ะ!"

หลินหยางกล่าวอย่างนิ่งๆ และตามจ้าวกู่ขึ้นเขาไปในทันที

กลุ่มคนทำได้เพียงกัดฟันรออย่างสงบนิ่ง

เขาเทียนซานสูงและชันเป็นอย่างมาก ยอดเขาสูงเทียมเมฆ ว่ากันว่าเทียนฉือบนยอดเขาคือพระผู้เป็นเจ้าเป็นผู้พระราชทานให้กับสิ่งมีชีวิตบนโลก ซึ่งมีฤทธิ์วิเศษในการเปลี่ยนความเสื่อมโทรมให้กลายเป็นสิ่งอัศจรรย์

สังคมภายนอกมีการคาดเดากันต่างๆ นานาเกี่ยวกับประสิทธิภาพของเทียนฉือเสินสุ่ย แต่กลับไม่มีใครคิดว่ามันมีผลต่อการฝึกฝน ถึงอย่างไรในขณะนี้ราชินีแห่งเทียนฉือก็ยังคงไม่สามารถทะลวงไปถึงดินแดนแห่งสวรรค์ได้

เส้นทางที่ขึ้นเขาเงียบสงบเป็นอย่างมาก

หลินหยางสังเกตดูอย่างละเอียดตลอดเส้นทาง แล้วจึงพบว่าแม้แต่ลูกศิษย์ที่ปกป้องภูเขาก็ไม่พบ จึงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

ไม่นาน หลินหยางก็ขี่ม้า มาถึงยอดเขาเทียนฉือ ตำหนักราชินีแห่งเทียนฉือภายใต้การนำของจ้าวกู่!

ด้านนอกตำหนักยังคงไม่มีคน มีเพียงแค่ในตำหนักที่มีภาพเงาคนกลุ่มหนึ่งอยู่

และคนที่เป็นหัวหน้าก็คือราชินีแห่งเทียนฉือที่สวมชุดเทพด้วยความประณีตและสง่างาม

เมื่อเปรียบเทียบกับท่าทีก่อนหน้านี้ที่เข้าโจมตีตระกูลม่าน บนใบหน้าของราชินีแห่งเทียนฉือในเวลานี้ก็ดูเด็ดเดี่ยวเป็นอย่างมาก

"คารวะผู้นำพันธมิตรหลิน!"

ราชินีแห่งเทียนฉือเดินเข้าไป แล้วคำนับต่อหลินหยาง ด้วยน้ำเสียงอันนุ่มนวลและไม่ได้แฝงไปด้วยอารมณ์ใดๆ แม้แต่น้อย

คนอื่นๆ ที่เหลือก็ทำความเคารพตามๆ กัน

"ทุกคนไม่ต้องเกรงใจหรอก"

หลินหยางลงจากหลังม้า แล้วประคองราชินีแห่งเทียนฉือลุกขึ้น และกล่าวอย่างนิ่งๆ ว่า: "ท่านราชินีทำไมถึงไม่ยอมจำนนตั้งแต่ก่อนหน้านี้ล่ะ?"

ราชินีแห่งเทียนฉือไม่ได้ตอบกลับคำพูดของหลินหยาง แต่กวาดสายตามองด้านหลังของเขาเล็กน้อย และกล่าวถามอย่างนิ่งๆ ว่า: "ผู้นำพันธมิตรหลินไม่ได้นำกองกำลังสองสามนายเข้ามาด้วยเหรอคะ? ทำไมถึงเห็นคุณเพียงแค่คนเดียว แล้วคนอื่นๆ อยู่ที่ไหนเหรอ?"

ได้ยินคำพูดนี้ ความสงสัยภายในใจของหลินหยางก็ได้รับการยืนยันในทันที

"ฉันสั่งให้พวกเขารออยู่ที่ล่างเขา ถ้าหากการที่คุณยอมจำนนเป็นเรื่องหลอกลวง พวกเขาก็สามารถใช้กำลังหนุนได้"

หลินหยางกล่าวอย่างนิ่งๆ

"อย่างนั้นเหรอ?"

ราชินีแห่งเทียนฉือกล่าวอย่างสงบนิ่ง: "ไม่นึกเลยว่าเป็นถึงเทพเซียนแห่งแผ่นดิน ก็ยังจะต้องระมัดระวังตัวเช่นนี้ ไม่เลว เพียงแต่น่าเสียดาย พวกเขาคงจะไม่ได้เห็นคุณอีกแล้ว!"

เพียงคำพูดจบลง รอบตัวของหลินหยางตลอดจนนอกตำหนัก ก็ปรากฏเงาร่างนับสิบขึ้นมา

คนเหล่านี้ ล้วนเป็นผู้อาวุโสของเทียนฉือ!

หลินหยางมองดูโดยรอบ แล้วขมวดคิ้วแน่น

เขาพบว่าผู้อาวุโสเหล่านี้แต่ละคนล้วนมีความแปลกพิลึก

สายตาของพวกเขาไร้ซึ่งจิตวิญญาณ แต่ละคนไม่มีความรู้สึกแม้แต่น้อย จ้องเขม็งทึ่มทื่อมองหลินหยางอยู่อย่างนั้น ดูว่างเปล่าราวกับหุ่นกระบอก

"คนเหล่านี้ ได้ผ่านพิธีศีลมหาสนิทของเทียนฉือเสินสุ่ยของฉันแล้ว และได้รับการเสริมกำลังทักษะต้องห้าม ผู้นำพันธมิตรหลิน ฉันยอมรับว่าศักยภาพของเทพเซียนแห่งแผ่นดินนั้นแข็งแกร่งล้ำเลิศจริงๆ แต่คงไม่อาจเอาชนะได้ ในตอนนั้นที่คุณโจมตีเย่เหยียนที่ภูเขาเทียนเสินจนเขาล่าถอยไป ก็ไม่ใช่การต่อสู้ด้วยร่างธรรมดาใช่หรือไม่?"

สายตาของราชินีแห่งเทียนฉือค่อยๆ ปรากฏเจตนาสังหาร: "วันนี้ ฉันจะฆ่าเทพ! และฉันก็จะฆ่าเซียน! ฉันจะต้องทำให้คนทั้งโลกได้เข้าใจว่า อำนาจของเทียนฉือ ไม่อาจรุกรานได้!"

พูดจบ ราชินีแห่งเทียนฉือก็ใช้นิ้วทั้งห้าที่ราวกับต้นหอมคว้าไปในอากาศ และดาบยาวสีแดงเลือดก็ปรากฏขึ้นมา

"ฆ่ามัน!"

ในชั่วพริบตา คนในตำหนักทั้งหมดก็พุ่งเข้าใส่หลินหยาง

แสงและเงาของดาบจำนวนนับไม่ถ้วนคล้ายกับปกคลุมตัวของเขา

หลินหยางชักมีดเทียนเซิงออกมาทันที เตรียมที่จะตอบโต้

พลังแห่งสวรรค์อันแข็งแกร่งและบริสุทธิ์แพร่กระจายไปทั่วทุกสารทิศ และพยายามจะทำให้คนทั้งหมดกระเด็นออกไป