บทที่ 3341 ฝากบอก

เมื่อเห็นอวี๋หลางและคนอื่นเดินจากไป ผู้บัญชาการอันชิงก็เลิกคิ้วมองตาม

"ผู้บัญชาการ เชื่อใจคนเหล่านี้ได้จริงเหรอ?"

ลูกน้องที่อยู่ใกล้ๆ ถามขึ้นอย่างระมัดระวัง

"ก็แค่กลุ่มลูกหมาลูกแมวเท่านั้น นายเอาอาหารให้พวกเขา พวกเขาก็จะทำงานให้นายอย่างสุดชีวิต! ไม่มีอะไรน่าสงสัย"

ผู้บัญชาการอันชิงโบกมือ "เผยแพร่คำสั่งออกไป สั่งให้กองกำลังในทีมเตรียมลงมือ หากพวกเขาสามารถช่วยเราบุกโจมตีฐานที่มั่นที่สามของทหารชายแดนตอนเหนือได้ เช่นนั้นกองกำลังทหารป้องกันชายเขตของกองทหารชายแดนตอนเหนือก็จะถูกทำลายและทำให้เกิดทางเข้าออกได้ ถึงตอนนั้นเวลาที่ทหารชายแดนตอนเหนือจะพังพินาศก็อยู่ไม่ไกลเกินเอื้อมแล้ว!"

"ฮ่าๆ ถ้าเป็นแบบนั้น งั้นคนเหล่านี้ก็ทำผลงานชิ้นใหญ่ให้เราไม่น้อยเลย!" คนข้างๆ กล่าวอย่างชอบใจ

"ผลงานชิ้นใหญ่?"

ผู้บัญชาการอันชิงกวาดสายตามองเขาและกล่าวอย่างเย็นชา "พวกเขาเป็นแค่เครื่องมือของเรา นายเคยเห็นเครื่องมืออะไรที่ทำผลงานได้อย่างนั้นเหรอ?"

"ครับๆ ผู้บัญชาการพูดถูก..."

"ไปกันเถอะ จัดเตรียมอาหารเครื่องดื่มให้คนเหล่านี้ก่อน หากพวกเขาไม่สามารถปฏิบัติภารกิจได้อย่างราบรื่น เช่นนั้นเราก็จะจับพวกเขาที่ไร้ประโยชน์มาแกล้มเหล้า!"

ผู้บัญชาการอันชิงโบกมือและจากนั้นก็หันหลังกลับที่พัก

แต่ขณะนี้เอง ทหารเฝ้าเวรคนหนึ่งที่ยืนเฝ้าหน้าประตูก็วิ่งเข้ามา

"ผู้บัญชาการ ข้างนอกมีคนบอกว่าอยากพบท่านครับ!"

ทหารคนนั้นกล่าวอย่างนอบน้อม

"ใครกัน?"

ผู้บัญชาการอันชิงถามออกไปอย่างหงุดหงิดใจเล็กน้อย

"เหมือนว่าจะเป็นคนของประเทศF พวกเขาเรียกตัวเองกลุ่มทหารจ้างออบซิเดียนม่วงครับ"

"กลุ่มทหารจ้างออบซิเดียนม่วง?"

ผู้บัญชาการอันชิงตกใจและครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะโบกมือ "ให้พวกเขาเข้ามา"

"ครับ!"

ทหารคนนั้นวิ่งออกไปทันที

ไม่นานกองกำลังหนึ่งก็เดินเข้ามา

เขาในตอนนี้กำลังตำหนิทีน่า

"ทีน่า ผมขอเตือนคุณว่าหากรอบหน้าต้องเผชิญหน้ากับคนแบบนี้อีก คุณต้องเอาไม้เทนนิสมาตีหัวผมแรงๆ จนกว่าผมจะตื่นเข้าใจไหม?"

"เอ็ดดี้ ถ้าฉันทำแบบนี้จริงคุณคงฆ่าฉันแน่!"

"วางใจได้ที่รัก ผมไม่มีทางทำแบบนั้นหรอก คุณกำลังช่วยชีวิตผม ผมเชื่อว่าทั้งกลุ่มทหารจ้างจะต้องรู้สึกผิดที่ไม่เชื่อคำเตือนของคุณ!"

เอ็ดดี้กล่าวและกลุ่มทหารจ้างที่อยู่ข้างหลังก็ต่างทำหน้าซีดเผือด

แม้ว่าพวกเขาจะออกจากอาณาจักรมังกรและหลุดพ้นจากอันตรายแล้ว ทว่าทุกคนกลับยังอยู่ในสภาพเสียขวัญ

ทุกคนยังอยู่ในอาการหวาดผวากับความน่าสะพรึงกลัวของหลินหยาง

"เจ้าคนพวกนี้กำลังพูดอะไรกันอยู่?"

ผู้บัญชาการอันชิงตะโกนด่าทออย่างหงุดหงิด

เอ็ดดี้เหมือนจะได้ยินจึงรีบกระแอมเพื่อจัดระเบียบตัวเองและจากนั้นก็เดินออกไปด้วยรอยยิ้ม

"สวัสดีครับผู้บัญชาการอันชิง หัวหน้ากลุ่มทหารจ้างเอ็ดดี้พร้อมกับสมาชิกทุกคนขอชื่นชมในความกล้าหาญของคุณจากในจริง!"

"มีอะไรก็รีบพูดมา ผมไม่มีเวลามาสนใจพวกคุณมากหรอกนะ หากคุณมาเพื่อหาเรื่องผมละก็ ผมบอกไว้เลยว่าหัวของคุณจะตกไปอยู่ปลายเท้าของคุณแน่นอน!"

ผู้บัญชาการอันชิงกล่าวอย่างเยือกเย็น

เอ็ดดี้หน้าเปลี่ยนและจากนั้นก็รีบยิ้มออกมา "ผู้บัญชาการอันชิงอย่าโกรธไปเลย ที่เรามาครั้งนี้ก็เพราะ...คุณหลินแห่งเจียงเฉินคนนั้นขอให้มา...มีอย่างหนึ่งที่ต้องขอแจ้งให้คุณทราบ..."

"คุณหลินแห่งเจียงเฉิน? คุณหลินไหน?" ผู้บัญชาการอันชิงขมวดคิ้วถาม

"ก็ผู้บัญชาการใหญ่คนที่สามแห่งอาณาจักรมังกรไงล่ะ"

"ผู้บัญชาการใหญ่คนที่สามของอาณาจักรมังกร?"

ผู้บัญชาการอันชิงตกใจ "อาณาจักรมังกรมีผู้บัญชาการใหญ่เพียงแค่สองคนมาโดยตลอดไม่ใช่เหรอ? พวกเขาแต่งตั้งผู้บัญชาการใหญ่คนที่สามตั้งแต่เมื่อไร?"

"เอ่อ...ผมเองก็เพิ่งได้ยินเรื่องนี้ไม่นานนี้เอง..."