บทที่ 3371 พวกเขาต้องการจะฆ่าคุณ

การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของม่ายหลี่ซือ ทำให้แผนการของหลอนหยางชะงักงันไปโดยสิ้นเชิง

เมื่อพิจารณาจากที่เขากล่าวว่าสำนักงานใหญ่ได้หยุดการติดต่อกับสำนักงานย่อยทุกสาขาแล้ว ทางด้านของหยงเย่ก็ตระหนักได้ว่าหลินหยางกำลังลงมือต่อพวกเขา กระทั่งคาดเดาได้ว่าหลินหยางอาจจะสามารถบุกยึดฐานที่มั่นบางแห่งได้แล้ว

การมาของม่ายหลี่ซือในครั้งนี้ ไม่เพียงแต่มาหาคนปฏิบัติภารกิจเท่านั้น แต่เกรงว่าอาจจะมาเพื่อตรวจสอบเจตนาของที่นี่เสียมากกว่า

เขาเชื่อว่าฐานที่มั่นอื่นๆ ก็มีคนอย่างม่านหลี่ซือเดินทางไปถึงแล้วเหมือนกัน

หลินหยางขมวดคิ้วแน่น

ความระมัดระวังตัวของหยงเย่น่ากลัวกว่าที่เขาจินตนาการเอาไว้มาก

ชัดเจนว่าเขาจัดการเรื่องราวอย่างไร้ร่องรอย ไม่มีพิรุธใดๆ แล้วทำไมยังดึงดูดให้หยงเย่สงสัยได้อีกล่ะ?

หรือว่าจะเป็นกลอุบายของเฮยหวงผู้นั้นอีก?

ช่างเถอะ

ทำภารกิจตามม่ายหลี่ซือให้บรรลุผลไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน

คนทั้งสองเดินออกจากเมือง และนั่งรถออฟโรดคันหนึ่งของม่ายหลี่ซือที่จอดอยู่นอกเมือง และขับไปทางริมแม่น้ำอิบรา

ที่นี่อยู่ห่างจากริมแม่น้ำอิบราสี่ร้อยกว่ากิโลเมตร การบอกว่าแค่ช่วงบ่ายก็จะเสร็จสิ้น มาแล้วก็กลับ ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งวัน นั่นคือเรื่องที่เป็นไปไม่ได้โดยสิ้นเชิง

"ม่ายหลี่ซือ ครั้งนี้สำนักงานใหญ่มอบหมายภารกิจอะไรให้พวกเราเหรอ?"

เซินหงที่อยู่ในรถ รู้สึกกระวนกระวายใจ

เขาอยากจะบอกม่ายหลี่ซือมากว่าคนคนนี้ที่อยู่ข้างๆ คือจอมลวงโลก แต่เมื่อตรึกตรองถึงศักยภาพของหลินหยางแล้ว ต่อให้มีม่ายหลี่ซือสิบคนก็จัดการเขาไม่ได้ จึงทำได้เพียงอดทนอดกลั้น

"ท่านเซินหง เมื่อท่านไปถึงแล้วก็จะรู้เอง"

แต่ม่ายหลี่ซือกลับยิ้มเล็กน้อย จากนั้นก็หยิบเบียร์สองขวดจากถุงข้างๆ แล้วส่งไปยังเบาะหลัง

เซินหงก็ไม่เกรงใจ และรับมาดื่มจนสะใจ

แต่หลินหยางกล่าวปฏิเสธ

ม่ายหลี่ซือจึงชำเลืองมองหลินหยางจากกระจกมองหลัง มุมปากยกยิ้มเล็กน้อย จากนั้นจึงใช้ฟันกัดเปิดฝาขวด แล้วดื่มอักๆ ทันที

สถานที่ที่อยู่นอกดินแดนนี้ ถึงจะดื่มจนเมาก็ไม่มีใครมาตรวจสอบ

ขับรถมาสี่ชั่วโมงกว่า ในที่สุดคนทั้งสามก็เห็นแม่น้ำอิบรา

แต่ม่ายหลี่ซือไม่มีท่าทีที่จะจอดรถ และขับเลียบแม่น้ำอิบราต่อไป

"พวกเรามาถึงแม่น้ำอิบราแล้วนะ"

หลินหยางขมวดคิ้วแล้วกล่าว

"ยังไม่ถึงเลย ยังต้องขับเลียบแม่น้ำนี้ไปอีกสามชั่วโมง"

ม่ายหลี่ซือยักไหล่แล้วกล่าว

"สามชั่วโมง?"

เซินหงตกตะลึง

หลินหยางก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง

ทันใด เขาก็ดูเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างได้ จึงหยิบมือถือออกมาแล้วเปิดดูจีพีเอส และเทียบกันกับทางเลียบแม่น้ำอิบรา ทันใดสายตาก็เคร่งขรึมเป็นอย่างมาก

"ม่ายหลี่ซือ ภารกิจในครั้งนี้มีผู้เข้าร่วมกี่คนเหรอ?"

หลินหยางกล่าวถามด้วยเสียงเคร่งขรึม

"คุณจะถามไปทำไมกัน?"