บทที่ 3375 ฉันไม่สนใจคุณหรอก

กลยุทธ์นี้ของสำนักงานใหญ่หยงเย่ช่างไร้ที่ติจริงๆ

ไม่ว่ากับดักนี้จะสามารถฆ่าหลินหยางและคนของหลินหยางได้หรือไม่ อย่างน้อยๆ กลยุทธ์นี้ มันก็สามารถล็อกตำแหน่งฐานที่มั่นในตอนนี้ของหลินหยางได้

แต่คนของหยงเย่วางแผนอย่างดีแล้ว แต่ก็ยังพลาดจุดหนึ่ง!

หากศักยภาพของหลินหยางแข็งแกร่งมากเกินไป กระทั่งสามารถควบคุมทั้งสนามได้ และปิดกั้นข้อมูลแท้จริง พวกเขายังคงไม่รู้ว่าหลินหยางอยู่ที่ไหน

เหมือนสถานการณ์ในตอนนี้

หลินหยางไม่เพียงแต่ทำให้คนของสำนักงานใหญ่หยงเย่เป็นอัมพาตเท่านั้น ยังได้รับข่าวการสอดแนมของฐานที่มั่นทั้งหมดของหยงเย่อีกด้วย

ผู้ที่ถูกรายล้อมไปด้วยหมอกเลือดล้วนหมดหวังโดยสิ้นเชิง

ขอเพียงแค่หลินหยางมีผลประโยชน์มหาศาล พวกเขาก็ไม่ลังเลที่จะยืนอยู่ข้างหลินหยางแม้แต่น้อย

หลินหยางให้เซินหงกลับไปที่ทาเนนโกเพียงคนเดียว

เขาใช้มือถือติดต่อกับเจ้าเมืองหนานหลี่เฉิงและคนอื่นๆ ที่ประจำอยู่ในทาเนนโก ให้พวกเขาเพิ่มการป้องกันให้แข็งแกร่งเป็นพิเศษ และรอคอยคำสั่ง เพื่อเตรียมการบุกโจมตีตลอดเวลา

ตราบใดที่ปิดกั้นสำนักงานใหญ่หยงเย่ได้ เช่นนั้นการโจมตีเต็มรูปแบบก็สามารถเริ่มต้นขึ้นได้!

หลินหยางยกมือขึ้น

ที่ฝ่ามือของเขามีมือถือที่ทำขึ้นเป็นพิเศษ

หลินหยางจ้องมองมือถืออยู่นาน จากนั้นก็ใส่มันลงไปในกระเป๋า

ในพื้นที่โล่งไม่ไกลจากแม่น้ำ มีเครื่องบินส่วนตัวจอดอยู่หนึ่งลำ

หลินหยางกับแม่มดพิษนั่งเครื่องบินตรงไปยังสำนักงานใหญ่หยงเย่

หลังจากบินข้ามทะเลทรายโกบี เป็นเวลาหลายชั่วโมง เครื่องบินก็ลงจอด หยุดอยู่บริเวณด้านหน้าที่เต็มไปด้วยภูเขาอันแห้งแล้ง

หลินหยางที่ปลอมตัวแล้วได้เดินลงไปพร้อมกับแม่มดพิษ

ในเวลานี้หลินหยางได้แต่งตัวเป็นคนแดนมังกรธรรมดาๆ คนหนึ่ง มองไม่ออกถึงความโดดเด่นเป็นพิเศษ

"ที่นี่คือสำนักงานใหญ่หยงเย่เหรอ?"

หลินหยางเอ่ยถาม

"นายท่าน ที่นี่ยังถึงสำนักงานใหญ่หยงเย่ ยังต้องเดินเท้าไปอีก เพราะเส้นทางที่เหลือคือใต้ดิน ดังนั้นพวกเราจึงไม่สามารถเดินทางด้วยยานพาหนะได้!"

แม่มดพิษรีบอธิบาย

"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้"

หลินหยางพยักหน้า และกล่าวอย่างเคร่งขรึม : "เช่นนั้นก็รีบนำทางไปเถอะ"

"ตกลง"

แม่มดพิษรีบเดินไปข้างหน้า เพื่อนำทางหลินหยางไป

หลังจากข้ามภูเขาที่แห้งแล้งไปหลายลูก ก็มองเห็นก้อนหินขนาดมหึมาที่ตั้งตระหง่านอยู่บนทะเลทรายโกบี

มีจารึกโบราณจำนวนมากเขียนด้วยเลือดบนก้อนหิน ดูลึกลับอย่างมาก เมื่อพิจารณาจากร่องรอยแล้ว พวกมันน่าจะมีอายุอย่างน้อยหนึ่งพันปี

และใต้ก้อนหินขนาดใหญ่ มันคือศพจำนวนมากที่ทำให้คนรู้สึกขนหัวลุก

ศพเหล่านี้เหลือแต่กระดูก บางศพก็ถูกฆ่าเมื่อไม่นาน มีทั้งชายและหญิง สภาพการตายของแต่ละคนช่างน่าสังเวช มันทำให้คนรู้สึกหวาดกลัว

"คนเหล่านี้ล้วนเป็นคนของหยงเย่ของคุณเหรอ?"

หลินหยางเอ่ยถาม

"บางคนก็ใช่ บางคนก็ไม่ใช่"

แม่มดพิษกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา จากนั้นก็เดินไปที่ก้อนหินขนาดใหญ่ก้อนนั้น

ทางเข้าสำนักงานใหญ่หยงเย่อยู่ในทางเข้าใต้หินก้อนใหญ่ก้อนนี้

แต่เมื่อทั้งสองคนเพิ่งเข้าไปใกล้หินขนาดใหญ่ก้อนนี้ จู่ๆ ร่างเงาหนึ่งก็ปรากฏจากข้างหลังก้อนหินขนาดใหญ่อย่างเงียบๆ

พร้อมกับร่างเงาที่ปรากฏออกมา โดยรอบหินก้อนใหญ่นั้น ก็ตกอยู่ในความแห้งเหี่ยวและเงียบสงัดจนยากที่จะอธิบายได้

แม่มดพิษตกตะลึง ราวกับตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง เธอจึงรีบคุกเข่าลงทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อ และหวาดกลัวจนถึงที่สุด

"ข้าน้อย.....คา....คารวะท่านหงส์ดำ...."

น้ำเสียงของเธอสั่นเทา เหมือนกับจิตวิญญาณไม่สามารถสงบลงได้ชั่วขณะ

หลินหยางตกตะลึงเล็กน้อย และมองไปทางด้านนั้น