บทที่ 3397 ไกล่เกลี่ย

“โง่! โง่เง่ากันหมด!”

ผู้บัญชาการสูงสุดของประเทศดิควาวิ่งหนีออกจากตึกสูงอย่างรวดเร็ว และรีบมุ่งไปทางตึกสูงที่อยู่ไม่ไกลนัก

เวลานี้ มีคนจำนวนหนึ่งสวมใส่เสื้อสูทถือกระเป๋าเดินออกจากประตูของตึกสูง

พวกเขาเร่งรีบไปลานจอดรถที่อยู่ด้านนอก

ผู้บัญชาการสูงสุดเห็นสถานการณ์นี้ จึงรีบเร่งฝีเท้าเดินไป และขวางหนึ่งคนในนั้นไว้ จากนั้นรีบพูดขึ้นว่า :“คุณจอน คุณจะไปไหนเหรอ?”

ผู้บัญชาการสูงสุดเพิ่งจะได้รับข่าวมาว่า จอนผู้นี้ที่สหรัฐอเมริกาส่งมาเตรียมถอนตัวออกจากประเทศดิควาแล้ว ด้วยเหตุนี้จึงทำให้ผู้บัญชาการสูงสุดนั่งไม่ติด เลยรีบรุดหน้ามาสอบถามว่าความจริงเป็นยังไงกันแน่

“ผู้บัญชาการสูงสุด ความจริงแล้วประเทศดิควาของพวกคุณไปแหย่สัตว์ประหลาดอะไรกันแน่?”

จอนเหลือบมองผู้บัญชาการสูงสุด จากนั้นโกรธเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นมาทันที และแววตายังมีความเศร้าโศกแฝงอยู่ด้วย

“ทำ….ทำไมเหรอ? คุณจอน เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ?”

ผู้บัญชาการสูงสุดสีหน้าตะลึงถามขึ้น

“จบแล้ว! มันจบแล้ว! จบสิ้นแล้ว!”

จอนแผดคำรามด้วยท่าทางเดือดดาลว่า:“ภารกิจของทีมสกายชาร์คล้มเหลวแล้ว มันจบสิ้นแล้ว! ท่านผู้บัญชาการสูงสุด เรื่องยุ่งๆแบบนี้ พวกเราไม่ยุ่งแล้ว! คุณดูแลตัวเองเถอะ!”

พูดจบ ก็พุ่งเข้าไปในรถ จากนั้นวางก้ามและออกไปจากตรงนี้

ผู้บัญชาการสูงสุดมึนงง ราวกับโดนลูกระเบิดโจมตี เขาจ้องมองขบวนรถผู้แทนสหรัฐที่เคลื่อนตัวออกไปด้วยสายตาว่างเปล่ามึนงง คล้ายกับคนเหม่อลอยอย่างไรอย่างนั้น

“เป็นไปได้ยังไง? ทีม….นึกไม่ถึงว่าทีมสกายชาร์คจะล้มเหลวแล้ว?”

คนที่อยู่ด้านข้างหายใจติดขัด ยากที่จะเชื่อ

สำหรับกองกำลังพิเศษของสหรัฐอเมริกาที่มีชื่อเสียงโด่งดังนี้ ชนชั้นสูงเหล่านี้ต่างรู้ดีอยู่แก่ใจว่าอะไรยังไง

นี่เป็นหนึ่งในตัวแทนของกำลังรบพิเศษสหรัฐอเมริกา ตั้งแต่กำเนิดมาจนถึงปัจจุบัน ไม่ว่าจะเป็นภารกิจไหนก็ไม่เคยล้มเหลวเลย!

แต่วันนี้….พวกเขาแพ้แล้ว!

นี่หมายความว่าอะไร ผู้บัญชาการสูงสุดจะไม่เข้าใจได้อย่างไร ?

“แย่แล้ว ! ท่านผู้บัญชาการสูงสุด ! เกิดเรื่องแล้ว !”

ในเลานี้ ลูกน้องคนหนึ่งวิ่งเข้ามาด้วยความรีบร้อน พูดด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกว่า :“ท่านผู้บัญชาการสูงสุด! แนวต้านทานสุดท้ายของพวกเราถูกศัตรูตีแตกแล้ว! ขณะนี้สัตว์ประหลาดนั่น กำลังมุ่งหน้ามาหาพวกเราที่นี่!”

“อะไรนะ?”

ผู้บัญชาการสูงสุดตัวสั่นเทา เกือบจะยืนไม่มั่นคง

“กองทัพใหญ่ของพวกเราล่ะ? อาวุธของพวกเราล่ะ?”

คนที่อยู่ข้างๆรีบมองลูกน้องคนนั้น แล้วสอบถามอย่างเร่งด่วน

“ไม่มีประโยชน์เลย ฝ่ายตรงข้ามราวกับว่าเป็นเทพเจ้าแบบนี้ ปืนยิงทำลายร่างกายของเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ กระสุนปืนขัดขวางการเดินหน้าของเขาไม่ได้! ไม่ว่าพวกเราจะส่งคนไปขัดขวางมากมายแค่ไหน ก็ขวางเขาไม่ได้แม้แต่ครึ่งก้าว! จบแล้ว! จบสิ้นแล้ว!”

คนผู้นั้นร้องไห้พูดขึ้น

ผู้บัญชาการสูงสุดได้ยิน มือเท้าถึงกับก็เย็นยะเยือกเลยทันที

คนที่อยู่ด้านข้างนัยน์ตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง…

“หรือว่า….ประเทศดิควาของเราเผชิญอยู่กับอันตราย จะถูกทำลายล้างแล้วใช่ไหม?”

ผู้บัญชาการสูงสุดบ่นพึมพำ

“ท่านผู้บัญชาการสูงสุด อย่าเพิ่งรีบร้อน พวกเรายังมีอีกวิธีหนึ่ง !”

ในเวลานี้ คนสนิทที่อยู่ข้างๆรีบพูดขึ้น

“วิธีอะไรล่ะ?” ผู้บัญชาการสูงสุดรีบถามขึ้น

“กลุ่มผู้แทนดินแดนมังกรไม่ใช่ว่ายังอยู่เหรอ? พวกเรารีบไปเชิญพวกเขามา บอกพวกเขาให้นำคนผู้นี้ไปก็จบ!”

คนสนิทพูดขึ้น

“ใช่ๆๆ ทำไมผมถึงลืมเรื่องนี้ไปได้นะ?”