ตอนที่ 3395
บทที่ 3399 น่าจะเป็นผม
October 21, 2026
ข่าวการล่มสลายของทีมสกายชาร์ค แพร่กระจายบนเว็บมืดจนทำให้เกิดความโกลาหลขึ้น
ใครก็ไม่กล้าเชื่อว่านี่คือเรื่องจริง
ผู้คนมากมายพากันตั้งคำถามขึ้นมา ต้องการรูปภาพหรือการบันทึกภาพจากนกนางนวลขาว และเทพคิวปิด
แต่พวกเขาไม่ได้มีการถ่ายภาพไว้
“พวกคุณโง่เหรอ? ภายใต้สถานการณ์แบบนั้น ใครจะกล้าถ่ายรูปหรือบันทึกวีดีโอ? ถ้าคนผู้นั้นโมโหขึ้นมา! เกิดฆ่าฉันจะทำยังไงล่ะ?”
นกนางนวลขาวประณามคนเหล่านั้นที่ตั้งข้อสงสัยอยู่บนเว็บมืดด้วยความเดือดดาล
“เหอะ ไม่มีภาพถ่ายหรือการบันทึกวีดีโอ! นั่นก็หมายความว่าพวกคุณปั้นเรื่อง!”
“ทีมสกายชาร์คมีกำลังรบระดับไหน? จะบอกว่าทำลายก็ทำลายได้เลยเหรอ?”
“ต่อให้พื้นที่ที่พวกเขาอยู่ปล่อยอาวุธปรามณูมา ก็ไม่สามารถทำลายพวกเขาได้อย่างแน่นอน!”
“นกนางนวลขาว คุณเป็นนักต้มตุ๋นคนหนึ่ง!”
“อย่ามาหลอกหลวงคนอยู่ที่นี่!”
หลายคนฝากข้อความด่า ไม่เชื่อเรื่องนี้โดยสิ้นเชิง
นกนางนวลขาวขี้เกียจอธิบายกับคนเหล่านี้แล้ว เลยฝากข้อความทิ้งไว้ว่า:“พวกคุณไม่เชื่อ งั้นก็ไปตรวจสอบหาทีมสกายชาร์คนะ ดูสิว่ากองกำลังนี้ยังอยู่หรือไม่!”
พูดจบ ก็ออฟไลน์ทันที
เทพคิวปิดก็ขี้เกียจสนใจ แม้ว่าคนจำนวนนับไม่ถ้วนจะมีการข้อความส่วนตัวหาเธอ แต่เธอก็นิ่งเงียบ
หลายคนเริ่ม@ผู้รับผิดชอบบนเว็บมืดของสหรัฐอเมริกา
แม้ว่าผู้รับผิดชอบจะได้ไม่ออนไลน์เป็นเวลานานแล้ว
แต่นี่ชัดเจนมาก ว่าคนของสหรัฐอเมริกาไม่มีทางออกมาแถลงการณ์แสดงออกอะไรในเวลานี้อยู่แล้ว
ด้วยเหตุนี้ การพูดคุยสนทนาบนเว็บมืดเกี่ยวกับเรื่องนี้ จึงถูกค้นหามากที่สุดในเป็นประวัติการณ์
จนกระทั่งข่าวแพร่กระจายไปถึงสื่อภายนอก นานาชาติก็มีการตีพิมพ์ข่าวเรื่องนี้ แต่ตีพิมพ์ได้ไม่กี่นาที จู่ๆก็ถูกเพิกถอนออกจนทำให้คนนับไม่ถ้วนวิพากษ์วิจารณ์กันถึงเรื่องนี้
สวี่จื่อซวงไม่รู้ว่าเว็บมืดกับโลกภายนอกกำลังพูดคุยสนทนาเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างดุเดือด
เธอในเวลานี้ กำลังสาวเท้ามุ่งเดินไปข้างหน้าทีละก้าว
เธอมองเห็นควันลอยฟุ้งในระยะไกล มองเห็นพื้นดินที่แตกแขนงเป็นริ้วรอยขนาดใหญ่แพร่ขยายออก และรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายความน่ากลัวที่ค่อยๆแผ่กระจายมาแล้ว
กลิ่นอายแข็งแกร่งนี้ทำให้คนรู้สึกสิ้นหวังจริงๆ!
แต่สิ่งที่ทำให้สวี่จื่อซวงประหลาดใจคือกลิ่นอายนี้…..ทำไมถึงคุ้นๆขนาดนี้?
ดูเหมือน….เคยสัมผัสที่ไหนมาก่อน
“หัวหน้าสวี่ ทำไมคุณมาอยู่ที่นี่?”
สวี่จื่อซวงงงงันเหม่อลอยเล็กน้อย เสียงเย็นชาเสียงหนึ่งดังมา
สวี่จื่อซวงตัวสั่นเทา เอียงคอมองไป
สิ่งที่เห็นคือชายคนหนึ่งคลุมหน้า และไม่รู้ว่ามาปรากฎอยู่ข้างตัวเองตั้งแต่เมื่อไหร่
แม้ว่าฝ่ายตรงข้ามจะคลุมหน้า แต่สวี่จื่อซวงจำเสียงนี้ได้
“แม่ทัพหลิน?”
สวี่จื่อซวงตกตะลึงมาก
“หัวหน้าสวี่ พวกเรายังมีวาสนาต่อกันจริงๆ!”
หลินหยางยิ้มแล้วพูดขึ้น
สวี่จื่อซวงสีหน้าเปลี่ยนไปมากอย่างเห็นได้ชัด รีบพูดขึ้นว่า :“แม่ทัพหลิน ที่นี่อันตรายมาก! คุณรีบออกไป!”
“อันตรายเหรอ?”
“ข้างหน้ามียอดอยู่ฝีมือที่แข็งแกร่งและน่ากลัวอยู่ เขาเป็นศัตรูหรือเป็นมิตรตอนนี้ยังไม่รู้ชัด คุณออกไปเร็ว ไม่เช่นนั้นถ้าเจอเข้ากับเขาแล้ว เขาเข่นฆ่าขึ้นมา ฉันไม่สามารถรับรองความปลอดภัยของคุณได้หรอกนะ!”
สวี่จื่อซวงพูดขึ้นด้วยความร้อนใจอย่างมาก
หลินหยางมึนงง มองไปข้างหน้า แล้วเอ่ยปากพูดขึ้นว่า:“ด้านนั้นไม่มีคน”
“แม่ทัพหลิน คุณรู้ได้ยังไงคะ?”
สวี่จื่อซวงถามด้วยความมึนงง
“ผมเพิ่งมาจากทางด้านนั้น ทำไมผมจะไม่รู้?”
หลินหยางยิ้มแล้วพูดขึ้น
“คุณมาจากด้านนั้นเหรอคะ?”
สวี่จื่อซวงสับสนมึนงง มองหลินหยางอย่างด้วยความตะลึงงัน
ทันใดนั้น เธอก็ดูเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ และคนทั้งคนอดไม่ได้ที่จะถอยหลัง จ้องไปที่หลินหยางด้วยความตกตะลึง
“แม่ทัพหลิน! หรือว่า….คุณ….คุณก็คือคนดินแดนมังกรคนนั้นที่ทะลวงเข้ามาสังหาร….คนประเทศดิควา?”
หลินหยางได้ยิน จึงพยักหน้าพูดว่า:“น่าจะเป็นผม!”
สวี่จื่อซวงไม่รู้จะสรรหาคำพูดอะไรมาอธิบายความรู้สึกตัวเองเลย
เครียดกดดันมาตั้งนาน ที่แท้คนดินแดนมังกรผู้นี้คือหลินหยางนี่เอง!
คนหน่วยต้องห้ามถอนหายใจด้วยความโล่งอก ทยอยนั่งลงบนพื้น และแผ่นหลังของทุกคนก็เปียกชื้นเป็นวงกว้าง
“พวกคุณเป็นอะไรไปเหรอ?”
หลินหยางขมวดคิ้วเป็นปมถามขึ้น
สวี่จื่อซวงยิ้มเจื่อนๆ จากนั้นรีบพูดเรื่องราวที่ประสบพบเจอมาให้หลินหยางฟังทันที
หลินหยางชะงักงัน ตามด้วยส่ายหน้าไปมา
“ที่ผมทะลุผ่านชายแดนประเทศดิความานั้น เป็นเพราะกองทัพประเทศดิควาส่งคนออกไปเคลื่อนไหวโจมตีผม! ผมมีหลักการยึดถืออย่างหนึ่ง คือถ้าคนไม่มารุกรานผม ผมก็ไม่รุกรานคน ในเมื่อพวกเขาลงมือ ผมก็จะสู้กับพวกเขาจนถึงที่สุด!”
“แม่ทัพหลิน ถ้าไม่มีสาเหตุอะไร ทำไมจู่ๆประเทศดิควาถึงมาโจมตีคุณ?”
สวี่จื่อซวงถามขึ้นด้วยความงงงวย
“ผมทำลายหยงเย่สำเร็จแล้ว”
หลินหยางพูดขึ้นอย่างราบเรียบ
“อะไรนะ?”
สวี่จื่อซวงร้องเสียงแหลมออกมา
คนหน่วยต้องห้ามเงยหน้าขึ้นมา มองไปทางหลินหยางด้วยความตกตะลึง
“เป็นไปไม่ได้ แม่ทัพหลิน ฉันรู้ว่าพลังของคุณแข็งแกร่งมาก แต่หยงเย่พบเห็นได้ทั่วโลก สาขานับไม่ถ้วน ต่อให้คุณฆ่าทีละคน คุณก็ไม่สามารถทำลายได้เร็วขนาดนี้!”
สวี่จื่อซวงเสียงสั่นเครือ ไม่สามารถยอมรับความจริงนี้ได้
หลินหยางส่ายหน้า พูดอย่างราบเรียบว่า:“ลูกน้องของผมได้ล้อมหยงเย่ทุกสาขาแล้ว ผมแค่หาซ่องโจรของหยงเย่ให้เจอ แล้วทุกคนก็ลงมือพร้อมกัน คนของหยงเย่ก็ไม่สามารถหลบหนีได้แล้ว!”
“ลูกน้องของคุณเหรอ? หยางหัวใช่ไหม?”
สวี่จื่อซวงถามด้วยความงงงัน