บทที่ 3410 ช่วยฉันสังหารคนคนหนึ่ง

หงส์ดำและคนอื่นๆ ยืนมองอย่างเงียบๆ อยู่ข้างหลุมศพ แต่ละคนไม่พูดจาแม้แต่คำเดียว

โดยเฉพาะหงส์ดำ ในเวลานี้รู้สึกเพียงว่าสับสนอลหม่านไปหมด

เธอไม่เคยคาดคิดว่า แฮกเกอร์เฮยหวงผู้เก่งกาจจนทำให้คนเคารพยำเกรงผู้นั้น คาดไม่ถึงว่าจะมีด้านแบบนี้ด้วย

ในมุมมองเช่นนี้ ถึงอย่างไรเฮยหวงผู้นี้ก็เป็นเพียงแค่เด็กคนหนึ่ง

เขาก็เป็นเพียงแค่เด็กอายุสิบกว่าขวบเท่านั้น

แม้ว่าเทคโนโลยีด้านคอมพิวเตอร์ของเขาจะถึงจุดสุดยอดของโลกแล้ว และเขาก็เป็นอัจฉริยะที่ไม่มีใครเทียบได้ แต่ท้ายที่สุดเขาก็ไม่ได้ผ่านประสบการณ์มามากนัก และไม่ใช่นักปราชญ์โดยสิ้นเชิง

ก็ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน เสียงร้องไห้ของเฮยหวงจึงค่อยๆ หยุดลง

เขาเอนตัวนอนลงในโลงศพ ดวงตาทั้งคู่มองท้องฟ้าด้วยความว่างเปล่า

"ลงมือเถอะ! ฉันอยากจะไปพบแม่ของฉันแล้ว!"

เฮยหวงกล่าวด้วยเสียงแหบพร่า

หลินหยางก้มลงข้างๆ โลงศพ จ้องมองเขาอย่างสงบนิ่ง: "ใครบอกคุณล่ะ ว่าฉันจะฆ่าคุณ?"

"ไม่ฆ่าฉันเหรอ?"

"ฉันต้องการให้คุณทำงานให้ฉัน!"

"หึหึ คุณสามารถฆ่าฉันได้ แต่หากต้องการจะให้ฉันยอมก้มหัวให้คุณ มันเป็นไปไม่ได้!"

เฮยหวงกล่าวพลางหัวเราะเยาะ

ถึงแม้อายุของเขาจะไม่มาก แต่ความหยิ่งยโสที่ควรจะมีก็ไม่ได้น้อยเลย

เพียงเหล่าเหวยทัวที่อยู่ข้างๆ ได้ฟัง ก็ขมวดคิ้วขึ้นมาทันที และเอ่ยปากโน้มน้าวว่า: "เด็กน้อย สามารถทำงานให้กับคุณหลินได้ ถือเป็นเกียรติของคุณเลยนะ ในเมื่อคุณพ่ายแพ้แล้ว เช่นนั้นก็ควรจะเผชิญหน้ากับความพ่ายแพ้โดยไม่หวาดหวั่นสิ คุณหลินไม่ใช่ศัตรูของคุณ หากคุณได้ทำงานอยู่ข้างๆ เขา บางทีอาจจะได้รับความสำเร็จที่สูงขึ้นก็ได้นะ!"

"ช่างเป็นคำพูดที่โง่เง่าเสียจริงๆ"

เฮยหวงส่ายหน้าแล้วยิ้มเยาะ แสดงความเหยียดหยามเป็นอย่างยิ่ง

เหล่าเหวยทัวโมโหเป็นอย่างมาก แต่ด้วยคุณสมบัติที่ดีจึงทำให้เขาไม่พูดต่อ

"ช่างน่าอนาถจริงๆ"

ในเวลานี้ จู่ๆ หลินหยางก็เอ่ยปากขึ้นมา

"คุณหมายถึงใคร?"

เฮยหวงขมวดคิ้ว

"แน่นอนว่าหมายถึงคุณ ไม่อย่างนั้นในที่แห่งนี้จะมีใครน่าอนาถอีกล่ะ?"

หลินหยางกล่าวอย่างนิ่งๆ : "คนคนหนึ่งที่นอนอยู่ในโลงศพแม่ของตัวเอง หรือว่าจะไม่เรียกว่าน่าอนาถ?"

"คุณจะไปเข้าใจอะไร?"

เห็นว่าหลินหยางเอ่ยถึงแม่ เฮยหวงจึงทำการปกป้องทันที และด่าด้วยความโกรธเดือดดาล

"ฉันจะไปเข้าใจอะไรอย่างนั้นเหรอ? แล้วฉันจะไม่เข้าใจได้อย่างไรกัน?"

หลินหยางทอดถอนใจและกล่าวอย่างเยือกเย็นว่า: "คุณบอกฉันมา! แม่ของคุณ ตายอย่างไร?"

"คุณหุบปากไปเลยนะ!"

"ทำไม? ไม่กล้าพูดเหรอ? คุณยังเด็กเช่นนี้ เธอจะต้องตายโดยไม่ปกติอย่างแน่นอน! เธอถูกคนทำร้ายจนตายเหรอ? หรือว่าป่วยตาย?"

"ถ้าหากป่วยตาย คุณก็คงจะยังเด็กมาก ฉันก็ไม่ว่าคุณหรอก แต่ถ้าถูกคนทำร้ายจนตาย! คุณไม่อยากที่จะแก้แค้นให้กับแม่ของคุณ อีกทั้งยังมาหลบซ่อนอยู่ที่นี่อีก นี่มันไม่น่าอนาถเหรอ?

"ฉันก็สูญเสียแม่ไปเหมือนกัน แต่ฉันไม่สามารถมานอนร้องไห้อยู่ในโลงศพของแม่ได้เหมือนกันคุณ! นั่นเป็นเพียงแค่การกระทำที่ขี้ขลาด ฉันรู้ดีว่าฉันจะต้องทำอะไร! ก็คือสังหารศัตรู! เพื่อแก้แค้นให้กับแม่ ถ้าหากเรื่องเล็กๆ แค่นี้ก็ยังไม่สามารถทำได้ แล้วจะมีหน้าไปยืนหน้าหลุมศพของแม่ได้อย่างไรกัน?"

หลินหยางจ้องเขม็งมองเฮยหวงที่อยู่ในโลงศพอย่างเยือกเย็น และกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า: "คุณไม่มีคุณสมบัติที่จะมานอนอยู่ในนี้โดยสิ้นเชิง! ถ้าหากแม่ของคุณรู้ว่าคุณอ่อนแอขี้ขลาดเช่นนี้! ก็คงจะเสียใจที่ให้กำเนิดคุณมา!"

"ไอ้สารเลว!"

เฮยหวงคำรามด้วยความโมโหเดือดดาล ก็ไม่รู้ว่าคนไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน และพุ่งตัวออกมาจากในโลงศพโดยตรง จากนั้นก็ปรี่เข้าไปหาหลินหยาง และนำหมัดชกเข้าไป

เคล้ง!

เสียงอันใสกังวานดังขึ้นมา

หมัดของเฮยหวงรู้สึกเหมือนกำลังชนเข้ากับเหล็กกล้า

โดยที่หลินหยางไม่เป็นอะไรแม้แต่น้อย

เขากุมหมัดและล้มลงกับพื้น ด้วยความเจ็บปวดไม่น้อย

"ช่างอ่อนแอไร้เรี่ยวแรงจริงๆ ฉันคิดว่าแค่คนธรรมดาทั่วไปคนหนึ่ง ก็สามารถฆ่าคุณได้แล้ว!"

หลินหยางส่ายหน้า จากนั้นก็หันหลังกลับแล้วกล่าวอย่างนิ่งๆ ว่า: "คุณอยู่ที่นี่ร้องไห้ให้กับแม่ของคุณต่อไปเถอะ เสียงร้องไห้ก็ขอให้มันดังอีกสักหน่อย จะได้ให้แม่ของคุณเห็นถึงท่าทีอันโง่เขลานี้ของคุณ!"

เพียงคำพูดจบลง หลินหยางก็หันหลังกลับแล้วจะเดินจากไป

"หยุดก่อน!"

จู่ๆ เฮยหวงก็ตะโกนขึ้นมา

หลินหยางจึงหยุดฝีเท้าและเอียงหน้าไปมอง: "ยังมีธุระอะไรอีกเหรอ?"

เฮยหวงดวงตาแดงก่ำ จ้องมองหลินหยางด้วยความโกรธเคือง และหายใจหอบอย่างรุนแรง

ความเจ็บปวดทำให้เขาเหงื่อไหลจนเปียกเสื้อ

เขากัดฟัน แล้วกล่าวด้วยเสียงเบาๆ ว่า: "คุณ...สามารถช่วยฉันฆ่าคนคนหนึ่งได้ไหมล่ะ?"

"ใคร?"

"พ่อของฉัน!"

เฮยหวงกล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึม

"พ่อของคุณ?"