บทที่ 3413 เกิดเรื่อง

เมื่อกลับถึงสถาบัน หลินหยางพักผ่อนคืนหนึ่ง วันต่อมาก็คิดจะเตรียมกลั่นยาอายุวัฒนะด้วยตัวเอง จากนั้นมุ่งหน้าไปดินแดนความเงียบและความตาย เพื่อช่วยชวี่เจิ้งทำวิจัย

แต่ว่าเช้าวันรุ่งขึ้น เขาก็ถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงโทรศัพท์

หลินหยางลืมตาขึ้นมาด้วยความสะลืมสะลือ จากหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู

จู่ๆซูเหยียนก็โทรมา

เขารีบกดปุ่มรับทันที

“คุณอยู่ไหนคะ?”

เสียงของซูเหยียนดังมาจากด้านในโทรศัพท์

ดูเหมือนว่ามีเรื่องร้อนใจ

หลินหยางชะงักงัน อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นว่า: “เสี่ยวเหยียน เกิดอะไรขึ้น?”

“เสี่ยวหยูเกิดเรื่องแล้ว! ฉันเตรียมตัวจะไปโรงพยาบาลเพื่อเยี่ยมเธอ! คุณรีบไปกับฉันเร็วเถอะ”

ซูเหยียนรีบพูดขึ้น

“อะไรนะ?”

หลินหยางหายใจถี่ยิบ นั่งตัวตรงขึ้นทันที

เขาเร่งรีบออกมาบริเวณถนน ซูเหยียนก็มารออยู่ที่นี่นานแล้ว

เธอโบกมือให้หลินหยาง จากนั้นขึ้นนั่งที่คนขับ

หลินหยางรีบเข้าไปนั่งในรถของซูเหยียน และทั้งสองก็มุ่งหน้าไปโรงพยาบาล

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ?”

หลินหยางถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

เมื่อวานตอนเย็นยังคุยโทรศัพท์กับซูหยูดีๆอยู่เลย ทำไมผ่านไปคืนเดียว ซูหยูก็เข้าโรงพยาบาลเสียแล้วล่ะ?

“ได้ยินว่าเกิดทะเลาะวิวาทกับคนอื่น และลงไม้ลงมือกัน!”

ซูเหยียนสีหน้าลำบากใจ พูดด้วยน้ำเสียงต่ำทุ้ม

“เกิดทะเลาะวิวาทเหรอ?”

หลินหยางตกตะลึง หลังจากนั้นก็เข้าสู่ความเงียบ

ตอนนี้ซูหยูเป็นนักแสดงดังโด่งดังอันยิ่งใหญ่ในประเทศแล้ว เมื่อวานไปหาซูเสี่ยวชิงที่บาร์เหล้า แสดงว่าแต่งหน้าปลอมตัวเวอร์เกินไปแน่นอน

ไม่มีสาเหตุ เธอไม่กล้าทะเลาะวิวาทกับคนอื่นหรอก!

มันต้องมีอะไรแน่นอน…

ทั้งสองคนรีบมุ่งหน้าไปโรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว

หลังจากจอดรถบริเวณลานจอดรถเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองคนจึงลงจากรถอย่างเร่งรีบ และวิ่งเข้าไปตึกโรงพยาบาล

หน้าห้องผู้ป่วยชั้นสาม

ซูไท่กำลังยืนเดินสูบบุหรี่ทีละม้วนอยู่บริเวณหน้าต่างกระจก

แม้ว่าเป็นคำสั่งของโรงพยาบาลว่าห้ามสูบบุหรี่แต่สุดท้ายเขาก็ยังอดไม่ได้อยู่ดี

ที่นั่งข้างๆ มีซูเสี่ยวชิงนั่งเช็ดน้ำตาอยู่ ดวงตาสุกสกาวบวมเป่ง แต่น้ำตายังไหลลงไม่หยุด

“คุณลุง!”

ซูเหยียนพูดขึ้นและเดินมุ่งไปข้างหน้าอย่างเร็ว

ซูไท่ตกตะลึง รีบดับบุหรี่และเอาหลบจากสายตาคน เมื่อซูเหยียนเดินมาใกล้ จึงยิ้มแหยๆออกมาแล้วพูดขึ้นว่า : “ซูเหยียนเองเหรอ? มาแล้วเหรอ?”

“อาการของเสี่ยวหยูเป็นยังไงบ้างคะ?”

ซูเหยียนถามขึ้น

ซูไท่มองไปที่ห้องผู้ป่วย อ้าปากเผยอขึ้น สุดท้ายก็ทอดถอนหายใจ ไม่พูดอะไรสักคำ

ซูเหยียนเม้มริมฝีปากล่าง เดินไปตรงหน้าประตูกับหลินหยาง

สิ่งที่เห็นคือบนเตียงด้านในห้องผู้ป่วย มีซูหยูนอนอยู่อย่างสงบ แขนกับศีรษะของเธอถูกผ้าพันแผลพันรอบ จมูกมีสายสอดอยู่

เพียงแค่มองดูอย่างนี้ ก็รู้เลยว่าเธอบาดเจ็บไม่น้อย

หลิวหม่านซานที่อยู่ข้างเตียงร้องไห้สะอื้น ใบหน้าคละเคล้าไปด้วยน้ำตา

“ป้าสะใภ้ใหญ่!”

ซูเหยียนหิ้วผลไม้เดินเข้าไป แล้วพูดขึ้น

หลิวหม่านซานเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง หลังจากนั้นใบหน้าก็บูดเบี้ยวเผลอร้องไห้ออกมา

“ลูกสาวของฉันช่างอาภัพนัก! ฮือๆๆๆ….”

เมื่อเห็นหลิวหม่านซานเศร้าโศก ซูเหยียนจึงทำได้เพียงปลอบโยนด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาขึ้นมา

“แขนขวากับใบหน้าของเธอได้รับบาดเจ็บ หมอบอกว่า ใบหน้าขวาบาดเจ็บหนักมาก อาจจะทิ้งรอยแผลเป็น…..”