บทที่ 3417 หลบหนี?

รอระหว่างที่หลินหยางกำลังพาหม่าไห่ และซ่งจิงมาอย่างเร่งรีบบนถนนทางหลวงห่างจากสนามบินไม่กี่กิโลเมตร สถานการณ์ทางด้านนี้คือยุ่งเหยิงหมดแล้ว

คนที่ชวี่เทียนพามานอนหงายเอกเขนกอยู่บนพื้นระเกะระกะเต็มไปหมด และส่วนใหญ่ขาดอากาศหายใจแล้ว

รถแตกกระจาย ชิ้นส่วนกระจายบนพื้น และมีรถจำนวนหนึ่งถูกเปลวไฟเผาไหม้อยู่

เลือดแดงไหลอาบบริเวณถนน

หลินหยางสีหน้าอึมครึม มองทุกอย่างด้วยท่าทางสุขุม

หม่าไห่และคนอื่นๆตะลึงงัน

“นี่….เกิดอะไรขึ้นกับที่นี่เหรอ?”

“ทำไมถึงเป็นอย่างนี้?”

ทุกคนแทบไม่อยากที่จะเชื่อ

ทันใดนั้น หลินหยางนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงสาวเท้าก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

ทว่าสิ่งที่เห็นหน้ารถเบนซ์ที่พังบุบสลายคือชายคนหนึ่งกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่

ฝ่ายชายเบิกตาโพลงกว้าง จ้องมองไปด้านหน้า ทว่าหมดลมหายใจนานแล้ว

บนร่างกายของเขาไม่มีบาดแผล ไม่มีแม้กระทั่งเลือดไหลออกมา

“ชวี่เทียน?”

หม่าไห่รีบก้าวเดินมาข้างหน้าแล้วตะโกนเรียก

แต่ชวี่เทียนไม่ได้ยินเสียงของเขาแล้ว

หลินหยางรีบหยิบเข็มมังกรหงเหมิงออกมา และฝังเข้าไปในร่างกายของชวี่เทียน

สิบสามเข็มมังกรฝังเข้าร่างกายชวี่เทียน แต่หลังจากนั้นสักพักหนึ่ง หลินหยางสีหน้าอึมครึมตึงเครียดสุดขีด

เขารีบเร่งขับเคลื่อนพลังแห่งสวรรค์ มาปกคลุมร่างกายชวี่เทียน ตั้งใจหมายจะปกป้องชีวิตเส้นลมปราณของเขาไว้

แต่ทั้งหมดนี้….กลับเปล่าประโยชน์

“ประธานหลิน ชวี่เทียนเขา…..เขาเป็นยังไงเหรอครับ?”

หม่าไห่รีบถามขึ้น

“ชีวิตเส้นลมปราณดของเขาถูกคนทำลายล้างแล้ว! ไม่เพียงแค่นั้น เส้นโลหิตในร่างกายเขาถูกเผาทำลาย อวัยวะภายในทั้งหมดถูกเผาเกรียมแล้ว!”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง: “คนที่ฆ่าเขา แน่นอนเป็นยอดฝีมือที่เชี่ยวชาญเกี่ยวกับเปลวไฟ!คนผู้นี้น่าจะรู้ว่าวิธีการธรรมดาไม่สามารถฆ่าชวี่เทียนให้ตายได้ และผมจะช่วยชีวิตชวี่เทียนได้ง่ายๆ ดังนั้นเลยบีบบังคับทำลายล้างกระแสเลือดเส้นลมปราณชีวิตของเขา ทำลายอวัยวะภายในของเขา เพื่อที่ผมจะช่วยชีวิตเขาไม่ได้!”

“งั้นก็หมายความว่า….ชวี่เทียน….ช่วยให้ฟื้นไม่ได้แล้วเหรอ?”

ดวงตาสองข้างของหม่าไห่แดงก่ำขึ้นมาทันที

ช่วงปีที่ผ่านมานี้หม่าไห่มาพัฒนาหยางหัว ถ้าไม่มีชวี่เทียนช่วยเหลืออย่างสุดกำลัง หยางหัวไม่มีวันนี้หรอก

ในสายตาของหม่าไห่ ชวี่เทียนคือมิตรสหายที่ร่วมรบฟันฝ่าอุปสรรคมาด้วยกัน

“ช่วยไม่ได้? เหอะ หม่าไห่ ไม่ต้องกังวล! อาการเล็กน้อย สำหรับผมมันไม่นับว่าอะไรหรอก!”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงอึมครึม เอามือวางบนยอดหัวกระโหลกของชวี่เทียน จากนั้นส่งพลังแห่งสวรรค์บริสุทธิ์อันมหาศาลเข้าไปในร่างกายของเขาราวกับน้ำป่าไหล่หลาก

สักครู่หนึ่ง ร่างกายของชวี่เทียนก็มีรังสีแสงสว่างไสวขึ้น

หลินหยางหยิบเข็มมังกรหงเหมิงออกมาอีกครั้ง จากนั้นแทงไปที่หัวใจของเขาอย่างแรง

สิ่งที่เห็นคือชวี่เทียนที่ตายแล้วหายใจเข้าลึกๆเฮือกหนึ่ง จากนั้นล้มลงกับพื้นอีกครั้ง ไม่หายใจอีกเลย

แต่แค่เห็นฉากนี้ หม่าไห่ก็ตื่นเต้นมาก

“ประธานหลิน มีการตอบสนองแล้วครับ”

“รีบให้คนพาชวี่เทียนกับคนอื่นๆไปส่งที่สถาบันการแพทย์ทันที แล้วรอผมกลับมาดำเนินการรักษาอีกครั้ง!”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงอึมครึม

เงื่อนไขปัจจัยการรักษาที่นี่ไม่ดี หลินหยางรักษาได้ไม่เต็มที่ ตอนนี้ปกป้องเส้นโลหิตเส้นลมปราณของร่างชวี่เทียนไว้ได้ชั่วคราว หลังจากจัดการเรื่องนี้เสร็จ เขาจะกลับไปรักษาชวี่เทียนอีกครั้ง

“ลงมือเร็ว!”

หม่าไห่รีบจัดการลงมือทันที

“ชวี่เทียนตายไม่นาน คนเหล่านั้นน่าจะยังอยู่สนามบิน”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงอึมครึมว่า: “หม่าไห่ รู้ไหมว่าพวกเขาขึ้นเครื่องบินกี่โมง?”

“ประธานหลิน พวกเขาขึ้นเครื่องกี่โมงผมไม่รู้ แต่ผมรู้เลขเครื่องบินของพวกเขา คือว่านหลิวG-V เมืองเจียงเฉินของพวกเรามีเครื่องบินส่วนตัวแบบนี้แค่ลำเดียว!”

“ว่านหลิวG-V?”

หลินหยางตกตะลึง

ทันใดนั้น หม่าไห่เหมือนสัมผัสถึงอะไรบางอย่างได้ จึงมองบนท้องฟ้าทันที

สิ่งที่เห็นคือเครื่องบินหนึ่งลำหนึ่งทะยานขึ้นฟ้าอย่างรวดเร็ว

เพราะอยู่ไม่ห่างไกลมาก หม่าไห่ก็มองเห็นคร่าวๆพอประมาณ จึงตะโกนพูดขึ้นว่า: “ประธานหลิน ดูเหมือนว่าเป็นลำนั้นนะครับ! แย่แล้ว! คนของตระกูลจินหนีแล้ว!”

หลินหยางเงยหน้ามองทันที

เครื่องบินลำนั้นไม่ถือว่าใหญ่มาก ขณะนี้อยู่ในขั้นตอนช่วงขาบินขึ้น เพราะทิศทางการบินมาทางฝูงชนด้านนี้ หม่าไห่จึงมองเห็นคร่าวๆ

ทุกคนสีหน้าสิ้นหวัง

เครื่องบินได้บินขึ้นแล้ว อยากจะหยุดคนตระกูลจินอีกครั้ง เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้แล้ว

หม่าไห่สีหน้าเศร้าโศก กดความโกรธไว้ลึกๆ

“หม่าไห่ คุณแน่ใจนะว่านี่คือเครื่องบินของตระกูลจิน?”