บทที่ 3420 ความกล้าหาญ

จินเหยาพยายามดิ้นรน ทว่าไม่ว่าเขากระตุ้นพลังปราณมากแค่ไหนก็ไม่เป็นผล

จินเหยายังคงมั่นใจมาก

ว่าหลินหยางที่อยู่ตรงหน้านี้ต้องเป็นเทพเซียนแห่งแผ่นดินอย่างแน่นอน!

จินเหยาเพิ่งเข้าใจว่าครั้งนี้เขาแย่แน่

เทพเซียนแห่งแผ่นดินเป็นคนยังไง? มีหรือจะยอมแพ้ไปง่ายๆ เพราะคำพูดของตัวเขาเองเพียงไม่กี่คำ?

จินเหยากัดฟันกรอดและจ้องมองไปที่หลินหยางอย่างไม่ละสายตา

จากนั้นก็เห็นหลินหยางค่อยๆ เดินเข้ามาและจ้องมองจินเหยาด้วยความโกรธแค้นที่ปะทุแผ่ซ่านออกมา

"หมอเทวดาหลิน!"

ขณะนี้เอง จินกุ้ยก็วิ่งเข้ามาและคุกเข่าลงตรงหน้าหลินหยางพร้อมกับกล่าวอย่างร้อนรน "หมอเทวดาหลิน ผมเป็นคนผิดเอง เรื่องทั้งหมดเป็นผมคนเดียวที่ผิด เพราะผมสั่งสอนลูกๆ ไม่ดี เพราะผมดูแลน้องชายไม่ดี! ได้โปรดปล่อยน้องชายของผมไป ผมยอมแลกชีวิตของผมเพื่อแลกชีวิตของน้องชายผม ได้โปรดเถอะ!"

เมื่อพูดจบก็โขกศีรษะลงกับพื้นอย่างแรง

"พี่?"

จินเหยาเบิกตากว้างและมองไปที่จินกุ้ยอย่างเหลือเชื่อพร้อมกับน้ำตาคลอ

เขาคิดไม่ถึงเลยว่าพี่ชายที่ตัวเองดูถูกมาโดยตลอดจะยื่นมือเข้ามาช่วยเขาในช่วงเวลาที่วิกฤติเช่นนี้...

หลินหยางมองไปที่จินกุ้ยและจากนั้นก็เดินไปหาเขาพร้อมกับประคองเขาขึ้นมา

"หมอเทวดาหลิน คุณตอบตกลงเหรอ?"

จินกุ้ยถามด้วยความตื่นเต้นดีใจ

หลินหยางส่ายหน้า

จินกุ้ยตัวแข็งทื่อทันที

"คุณเป็นพี่ชายที่ดี แต่คุณไม่ใช่พ่อที่ดี ลูกชายคุณเป็นแบบนี้ก็เป็นเพราะความล้มเหลวทางการอบรมสั่งสอนของคุณ"

หลินหยางกล่าว "อีกอย่าง ทำไมคุณถึงไม่ห้ามตอนที่น้องชายคุณฆ่าคนของผม? คุณกลับมาตอนที่ผมกำลังจะฆ่าน้องชายคุณแล้วเพิ่งจะมาคุกเข่าขอร้อง...คุณไม่คิดว่าน่าขำไปหน่อยเหรอ?"

"หมอเทวดาหลิน ผมพยายามจะเข้าไปห้ามน้องชายของผมแล้ว แต่ไม่ได้ผล ผมไม่ไม่มีศิลปะการต่อสู้เลยไม่สามารถห้ามเขาได้"

จินกุ้ยร้องไห้ฟูมฟาย

"จริงเหรอ?"

หลินหยางกวาดสายตามองจินกุ้ยที่ยังคงคุกเข่ากับพื้นและกล่าว "ถ้าเป็นแบบนั้นผมก็ยังพอเห็นแก่หน้าคุณได้บ้าง"

จินกุ้ยได้ยินเข้าก็รู้สึกดีใจ

"ผมจะฆ่าแค่จินกุ้ยและจินซ่าวหลงเท่านั้น ส่วนคนอื่นผมจะไว้ชีวิตพวกเขา"

หลินหยางกล่าวขึ้นอีกครั้ง

เมื่อประโยคนี้ออกไป จินกุ้ยก็ตกตะลึง

"ไม่นะ!"

จินซ่าวหลงตัวสั่นสะท้านและรีบตะโกนออกไป "พ่อ! ช่วยผมด้วย! ช่วยผมด้วย...ผมไม่อยากตาย! ผมไม่อยากตาย..."

จินกุ้ยอ้าปากค้างและพูดไม่ออก

เขาไม่อาจควบคุมสถานการณ์ตอนนี้ได้เลย

เขาไม่สามารถควบคุมได้แม้แต่จินเหยา เช่นนั้นเขาจะห้ามหมอเทวดาหลินได้ยังไง?

"เรื่องก็มาถึงขั้นนี้แล้ว ผมเองก็ไม่มีอะไรจะพูด หมอเทวดาหลิน ผมรู้ว่าซ่าวหลงผิด ผม...ผมยอมรับบทลงโทษจากคุณ แต่ให้ผมได้พูดอะไรกับซ่างหลงสักหน่อยได้ไหม? เราสองคนพ่อลูกอยากจะพูดคุยอะไรกันเป็นครั้งสุดท้าย ได้โปรดล่ะหมอเทวดาหลิน!"

จินกุ้ยโค้งคำนับอีกครั้ง

วินาทีนี้เขาดูแก่ลงหลายปีและมีผมสีขาวปรากฏขึ้นบริเวณขมับทั้งสองข้าง

หลินหยางจ้องมองผู้เป็นพ่อสองคนนี้ที่มีสีหน้าเศร้าหมองและจากนั้นก็พยักหน้า

จินกุ้ยหันหลังเดินไปหาจินซ่าวหลงอย่างยากลำบาก

"อากุ้ย! นายบ้าไปแล้วเหรอ! เขาเป็นลูกชายของนาย! นายจะปล่อยให้เขาไปตายเหรอ? นายกำลังคิดอะไรของนายอยู่?"

หญิงที่อยู่ข้างๆ วิ่งเข้ามาตะโกนโวยวายด้วยน้ำเสียงแสบแก้วหู

"ไสหัวไป!"

จินกุ้ยตบหน้าของหญิงคนนั้นอย่างแรง

"ถ้าไม่ใช่เป็นเพราะคุณคอยเอาอกเอาใจเขามากเกินไปก็คงไม่ต้องคงอยู่ในสภาพแบบนี้หรอก สิ่งที่ซ่าวหลงทำผิดไปก็ต้องมาคอยรับผิดชอบ!"

จินกุ้ยตะคอกอย่างเกรี้ยวกราดพร้อมกับร้องไห้ออกมา

หญิงคนนั้นกุมหน้าและทรุดตัวลงกับพื้นพร้อมกับร้องไห้ฟูมฟายทุรนทุราย

จินกุ้ยไม่ได้สนใจเธออีกต่อไปพร้อมกับเดินไปหาจินซ่าวหลงและยื่นมือไปจับใบหน้าที่ซีดเผือดของเขาและกล่าวเสียงแหบแห้ง "ลูกต้องกล้าหาญมากกว่านี้! รู้ไหม?"

จินซ่าวหลงได้ยินเข้าก็ทรุดตัวลงกับพื้นทันที

จินซ่าวหลงรู้นิสัยของพ่อตัวเองเป็นอย่างดี