บทที่ 3422 รายงาน

ได้ยินคำพูดของหลินหยาง สมองของจินเหยาว่างเปล่าไปหมด

“หมอเทวดาหลิน มึง…มึงคิดจะทำอะไร?”

จินเหยาเสียงสั่นเครือ มองไปทางหลินหยางด้วยความตกตะลึง

วินาทีนี้ เขาสัมผัสได้ถึงความน่ากลัวแล้ว

ท่าทางแบบนี้ของหลินหยาง คือต้องการไปถล่มนิกายเทพเพลิงแบบตายกันไปข้างหนึ่งชัดๆ!

ไอ้นี่มันบ้าไปแล้วเหรอ?

นิกายเทพเพลิงกับองค์กรมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกัน และมีซางเหมิงประคองอยู่! เขามีสิทธิ์อะไรไปหาเรื่องนิกายเทพเพลิง?

ไม่สิ! ไอ้คนนี้เป็นเทพเซียนแห่งแผ่นดินเชียวนะ….

คนเป็นเทพเซียน จะรับคำข่มขู่ของคนธรรมดาทั่วไปได้ยังไง?

อารมณ์ของจินเหยาตอนนี้ อึมครึมไปหมดแล้ว

อยู่ดีไม่ว่าดีไปยุแหย่เทพผู้นี้ทำไม?

ตอนนี้วรยุทธถูกทำลายจนหมด เกรงว่าชีวิตน้อยๆนี้ของเขาจบเห่แน่

ทำยังไงดี?

จินเหยาตัวสั่นระริกอย่างรุนแรง นัยน์ตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ไม่มีความรู้สึกอื่นอีกแล้ว

“ไม่ใช่ว่าคุณอยากจะเอานิกายเทพเพลิงมาข่มขู่ผมเหรอ? ผมไม่ชอบที่สุดคือการข่มขู่ ถ้ามีการข่มขู่ ก็จะต้องขจัด!”

“องค์กรกับซางเหมิง….ไม่มีทางละเลยหรอก นอกจาก….นอกจากมึงจะประลองฝีมือกันกับองค์กรและซางเหมิง….”

จินเหยาสั่นระริกพูดขึ้น

“งั้นก็ประลองฝีมือกับองค์กรและซางเหมิงเลยล่ะกัน!”

หลินหยางต่อยอดคำพูดของจินเหยา

จินเหยาตัวสั่นระริก

สิ่งที่เห็นคือสายตาเย็นชาของหลินหยาง นัยน์ตาเต็มไปด้วยความพร้อมที่จะรบ“คุณเป็นคนของนิกายเทพเพลิง ฆ่าคนของผม ก็เท่ากับว่านิกายเทพเพลิงยุแหย่ผม! ผมจะบอกคุณให้นะ อย่าว่าแต่องค์กรกับซางเหมิงอยู่ข้างหลังคุณเลย ต่อให้เป็นเทพเจ้าคอยหนุนหลังคุณอยู่ ความแค้นนี้ ยังไงผมก็ต้องชำระ!”

พูดจบ หลินหยางก็ใช้มือคว้าจับจินเหยาขึ้นมา

จินเหยาที่ไม่มีวรยุทธแล้วเหมือนลูกไก่ที่ถูกหิ้วปีกเลย

คนของตระกูลจินไม่กล้าทำอะไร จึงทำได้แค่เบิกตาโพลงกว้างมองฉากนี้

“หมอเทวดาหลิน คุณจะเอาเขาไปไหนครับ?”

จินกุ้ยรวบรวมความกล้าเดินมา และถามขึ้นอย่างระมัดระวัง

“ในเมื่อเขาคิดว่านิกายเทพเพลิงสามารถปกป้องเขาได้ งั้นผมก็จะทำให้เขาเห็นว่านิกายเทพเพลิงจะถูกผมกวาดล้างยังไง!”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา จากนั้นก็หมุนตัวพาจินเหยาออกไป

“หลิน….”

จินกุ้ยเหมือนอยากจะพูดอะไรออกมาอีก แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูด