บทที่ 3437 ออกเดินทาง

“ทำไมคุณถึงคิดยังนั้น?”

หลินหยางเงียบอยู่สักพักหนึ่ง แล้วถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ฉันรู้สึกว่าผิดปกติเกิน”

ซูเหยียนเม้มริมฝีปากล่าง พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า: “ซือหม่าชิวเย่ของกลุ่มธุรกิจซางเหมิงไม่ใช่แค่จะมอบโครงการอันมีประโยชน์มหาศาลหลายโครงการให้แก่เยว่เหยียนอินเตอร์เนชั่นแนลของฉันนะคะ ตัวเขาเองยังอัดฉีดเงินลงทุนในนามตัวแทนกลุ่มธุรกิจซางเหมิงให้เยว่เหยียนอินเตอร์เนชั่นแนลด้วย รายงานที่เขากระจายในกลุ่มธุรกิจซางเหมิง พูดว่าเยว่เหยียนอินเตอร์เนชั่นแนลศักยภาพดีมากล้ำเลิศ กลุ่มธุรกิจซางเหมิงระดับสูงประเมินว่า ‘ดีเลิศ’…”

“ดีเลิศเหรอ?”

หลินหยางตื่นตะลึง

เขาเคยได้ยินไป๋ฮั่วสุ่ยพูดมาตรฐานการประเมินสมาชิกภายในกลุ่มธุรกิจซางเหมิง

การประเมินขององค์กรใหญ่เข้มงวดมาก ถึงแม้หยางหัวไม่เข้ากลุ่มธุรกิจซางเหมิง แต่ก็เคยถูกกลุ่มธุรกิจซางเหมิงดำเนินการประเมินแล้ว ถึงจะเป็นเช่นนี้ ก็ได้แค่ระดับดี+ ซึ่งแตกต่างจากดีมากมาเล็กน้อย

ถึงแม้เยว่เหยียนอินเตอร์เนชั่นแนลจะเคยมีกลุ่มธุรกิจซางเหมิงกับหลินหยางประคอง ระบบก็เติบโตขึ้น แต่ศักยภาพยังมีระยะห่างกับหยางหัวมากพอสมควร

ทำไมมันถูกประเมินเป็นดีเลิศเหรอ?

“ได้สิ่งที่อยากได้โดยไม่ต้องออกแรง หลินหยาง ผู้นำพันธมิตรซือหม่าคนนี้จะต้องจุดประสงค์อื่นแน่นอน แต่เวลานี้ฉันมองจุดประสงค์ของเขาไม่ออก….ตอนนี้ไม่รู้จะทำยังไง”

ซูเหยียนทอดถอนหายใจออกมาแล้วพูดขึ้น

เยว่เหยียนอินเตอร์เนชั่นแนลอยู่ต่อหน้ากลุ่มธุรกิจซางเหมิงที่ยิ่งใหญ่ ไม่ควรที่จะพูดถึง เธอคิดไตร่ตรองอย่างหนัก และไม่รู้ว่าผู้นำพันธมิตรซือหม่าถูกใจตรงจุดไหนของเยว่เหยียนอินเตอร์เนชั่นแนล ถึงได้ประคองทุ่มกำลังเช่นนี้

“เสี่ยวเหยียน ไม่ต้องกังวลใจ ไม่ต้องรีบร้อน เยว่เหยียนอินเตอร์เนชั่นแนลเป็นสมาชิกของกลุ่มธุรกิจซางเหมิง ผมคิดว่าผู้นำพันธมิตรซือหม่าก็ไม่ทำอะไรที่มันเกินไปกับเยว่เหยียนอินเตอร์เนชั่นแนลหรอก”

หลินหยางยิ้มปลอบประโลมและพูดขึ้น

ซูเหยียนพยักหน้า แต่ใบหน้ายังไม่ความกังวลอยู่

ทั้งสองคนเดินเล่นอยู่ในโรงพยาบาลสักพักหนึ่ง จากนั้นก็ส่งซูเหยียนกลับบ้านพักผ่อน

“หลินหยาง คุณไม่นอนเหรอ?”

รอซูเหยียนอาบน้ำเสร็จเตรียมจะขึ้นเตียง ก็เห็นหลินหยางพาดเสื้อคลุมเตรียมจะออกไป จึงอดไม่ได้ที่จะถามขึ้นด้วยความสงสัย

“ผมต้องไปขึ้นรถ วันนี้จะต้องออกเดินทาง ไม่อย่างนั้นจะไม่ได้ยาดี ลั่วเฉียนทางด้านนั้นก็จะลำบาก”

หลินหยางยิ้มเจื่อนๆ

“เสี่ยวเฉียนคนนี้ ทำไมจัดตารางงานให้คุณเยอะขนาดนี้? ไม่ได้ละ เดี๋ยวฉันต้องคุยกับเธอดูสักวัน ให้สามีฉันวิ่งออกไปข้างนอกทุกวันเลย ทำให้ฉันเป็นเหมือนหม้ายสาว!”

ซูเหยียนโมโหเล็กน้อย ใบหน้ารูปไข่แดงปลั่ง จนกระทั่งดูน่ารักนิ่มนวล

“ไม่ควรพูดแบบนี้ ตอนนี้ผมกับเสี่ยวเฉียนทำงานร่วมกัน ผมเดินทางเยอะ ก็ได้กำไรเยอะ ตอนนี้คุณเป็นเจ้าของบริษัทใหญ่ขนาดนี้ ผมก็จะแย่ไม่ได้หรอก”

“หลินหยาง ที่จริงแล้วไม่จำเป็นต้องทำอย่างนั้น ตระกูลซูของพวกเราแยกจากกันแล้ว ไม่มีคนพูดนินทาคุณแล้ว”

ซูเหยียนทอดถอนหายใจพูดขึ้น

“ที่จริงแล้วฉันไม่กลัวคนอื่นนินทาฉันหรอก”

หลินหยางกำลังจะพูดต่อ แต่สุดท้ายก็ส่ายหน้า ยิ้มแล้วพูดขึ้นว่า“เสี่ยวเหยียน คุณนอนลง”

“ห๊ะ? ทำไมเหรอ?”