บทที่ 3439 รื่อเยว่เจี๋ยจิง

ทุกคนมองเงาร่างที่เดินออกมาจากประตูใหญ่ของชีพจรมังกรใต้ดินด้วยสายตาตึงเครียด แต่ละคนอกสั่นขวัญแขวนไปหมด

ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าหลินหยางจึงดึงดาบเทียนเซิงออกมา

ถ้าไม่ดึงดาบเทียนเซิงออก ให้มันกดประตูใหญ่ไว้อย่างต่อเนื่องแบบนั้น ก็จะสามารถยืนหยัดได้อีกสักพักหนึ่ง

แต่ดูเหมือนหลินหยางไม่คิดจะทำแบบนี้!

ในสายตาเขา ถ้าจะฝืนอย่างต่อเนื่อง มันไม่สู้การเผชิญหน้าหรอก

ในเมื่อฝ่ายตรงข้ามอยากออกมาจากชีพจรมังกร แน่นอนว่าปิดกั้นประตูเหล็กนี้ไม่ได้หรอก

ถึงอย่างไรก็มีความเป็นชีพจรมังกรใต้ดิน คนไหนไม่ใช่ยอดฝีมือระดับสูง?

เป็นดังที่คาดไว้

วินาทีที่คนผู้นี้ปรากฎตัว หลินหยางก็รู้สึกได้ถึงกลิ่นอายพลังของฝ่ายตรงข้าม

เป็นกลิ่นอายระดับเทียบเท่ากับเทพเซียนแห่งแผ่นดินได้เลย

แต่ฝ่ายตรงข้ามเหมือนไม่ใช่เทพเซียนแห่งแผ่นดิน…

ทำไมถึงได้มีกลิ่นอายน่ากลัวอย่างนี้?

แววตาหลินหยางเต็มไปด้วยความสงสัย

ยังมีฝ่ายตรงข้ามสับสนเหมือนกัน

ครืน!

เวลานี้ ประตูใหญ่ปิดอัตโนมัติ

ทุกคนที่ถูกกระแสลมพัดโจมตีเข้ามาค่อยๆได้สติกลับมา แต่ละคนมองไปที่เงาร่างนั้น

เพียงมองแค่แวบเดียว เจ้าเมืองหนานหลี่และคนอื่นก็สัมผัสรู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่ไม่เคยมีมาก่อน

“ประกาศคำสั่งต่อสู้สูงสุด ให้ทุกคนมารวมตัวกัน!”

เจ้าเมืองหนานหลี่รู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล จึงตะโกนขึ้นทันที

ลูกน้องที่อยู่ข้างๆรีบวิ่งไปด้านนอกพระตำหนัก เตรียมเรียกยอดฝีมือระดับสูงของพันธมิตรชิงเซวียนเข้ามารวมตัวกัน

หลินหยางจ้องมองเงาร่างของคนผู้นี้ที่เดินออกมาจากประตูใหญ่

คนผู้นี้เป็นชายอายุประมาณสี่สิบปี ร่างกายสวมเสื้อคลุมยาวสีดำแดง บนร่างกายมีรอยย่นดำ ผมยาวปะบ่า ไว้หนวดเครา แววตาหยิ่งยโส

แต่เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์ในพระตำหนัก ฝ่ายชายชะงักงันอย่างเห็นได้ชัด

เขาน่าจะคาดไม่ถึงว่าในพระตำหนักจะมีคนเยอะมากมายขนาดนี้?

“พวกคุณเป็นใคร?”

ฝ่ายชายตะโกนถาม เสียงเขาไม่ดัง แต่เสียงกลับมีรสสัมผัสที่สามารถทำให้ทุกคนในสถานที่นี้ได้ยินชัดเจน