บทที่ 3460 หัวใจสีเทาดั่งมรณะ

ในขณะที่หลงเสวี่ยหวงกำบังเข้ามาใกล้ทีละก้าวๆ ฉินเจี้ยนหนู่ และพรรคพวกก็ตกอยู่ในความสิ้นหวังอย่างสุดซึ้ง

พวกเขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าหลงเสวี่ยหวงจะทรงพลังขนาดนี้!

“ไม่น่าแปลกใจที่ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาทั่วทั้งโลกต่างบอกว่าหลงเสวี่ยหวงมีแนวโน้มที่จะได้รับการเลื่อนตำแหน่งให้เป็นเจ้าพ่อค่าหัวที่ทรงพลังมากที่สุด ด้วยพลังของเขา มันมากเกินพอที่จะกลายเป็นเจ้าพ่อค่าหัวที่ทรงพลัง!”

ฉินเจี้ยนหนู่เอามือกุมหน้าอกไว้ โดยมีเลือดไหลออกจากมุมปาก และพูดออกมาด้วยเสียงแหบแห้ง

"เจ้าหนูฉินเจี้ยน ตอนนี้มันไม่ใช่เวลามาพูดถึงเรื่องนี้นะ! พวกเรารีบรวมกำลังสู้เขากันเถอะ!"

ราชาขวานสังหารคำรามและกำลังจะลุกขึ้น แต่หน้าอกของเขาก็ถูกโจมตีจนเหวอะหวะ และพลังงานส่วนใหญ่ในร่างกายก็พังทลายลง แล้วจะไปเอาความแข็งแกร่งในการต่อสู้มาจากไหน?

“เราไม่มีพลังพอที่จะต่อสู้กับมันได้อีกต่อไปแล้ว! เรื่องนี้มาถึงจุดจบแล้ว* ทุกคน เราพวกมีทางออกเดียวเท่านั้นคือทำลายตัวเอง”

ฉินเจี้ยนหนู่พูดเสียงแหบแห้ง: "หลงเสวี่ยหวงชอบใช้คนในการฝึกฝน หากตกอยู่ในน้ำมือของเขา ชีวิตจะเลวร้ายยิ่งกว่าความตายเสียอีก! เมื่อเป็นเช่นนี้ ยอมต่อสู้จนตายมันยังจะดีเสียกว่า หากสามารถทำลายเขาไปพร้อมกับการทำลายตัวเองได้ พวกเราเราก็จะยอมตายเหมือนกัน!”

“ทำลายตัวเองเหรอ?”

สีหน้าของผู้คนเปลี่ยนไป

“ไม่...ข้า...ข้าไม่อยากจะทำลายตัวเอง...ข้าไม่อยากตาย...ข้ายังอยากจะตาย!”

ใบหน้าของเจ้าชายวัยรุ่นซีดลง เขาตะโกนพร้อมตัวสั่นเทา ทันใดนั้น เขาก็คลานไปหาเจ้าชายวัยรุ่น จากนั้นก็คุกเข่าลงบนพื้นและก้มหัวต่อไป

"ท่านหลงเสวี่ยหวง โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย! ตราบใดที่ท่านไว้ชีวิตข้า ข้ายินดีที่จะเป็นสุนัขที่ซื่อสัตย์ที่สุดภายใต้คำสั่งของเจ้า โปรดไว้ชีวิตข้าด้วยเถอะนะ!"

เจ้าชายวัยรุ่นทุบหัวอย่างบ้าคลั่ง ทุบจนหน้าผากของเขาจะมีเลือดออก

หลงเสวี่ยหวงจ้องมองเจ้าชายวัยรุ่นที่กำลังคุกเข่าอยู่ตรงหน้าอย่างไม่แยแส ทันใดนั้น เขาก็เอื้อมมือออกไปคว้าผมของเขาและยกมันขึ้นราวกับยกสุนัขที่ตายแล้ว

“เป็นหมาของข้างั้นเหรอ? เกรงว่าแกจะจะไม่มีเจ้าสมบัตินั้นนะ”

หลงเสวี่ยหวงพูดอย่างสงบและลืมตาขึ้น

ชิ้ง!

กระแสพลังงานเลือดพุ่งออกมาจากม่านตาของเขา ตัดแขนขาของเจ้าชายวัยรุ่นในทันที

จากนั้นหลงเสวี่ยหวงก็โยนมันทิ้งไป

ร่างของเจ้าชายวัยรุ่นกระเด็นไปชนก้อนหินที่อยู่ไม่ไกล และเขาก็ทรุดตัวลงไม่สามารถขยับได้อีกเลย

“แกมันก็สมควรเป็นแค่ภาชนะที่ช่วยให้ข้าฝึกซ้อมเท่านั้น”

หลงเสวี่ยหวงพูดอย่างไร้อารมณ์ จากนั้นจึงเดินไปหาฉินเจี้ยนหนู่

ฉินเจี้ยนหนู่หรี่ลง โดยรู้ตัวดีว่าคงไม่มีทางรอด ดังนั้นเธอจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากบังคับตัวเองให้เปิดใช้งานพลังแห่งสวรรค์ครั้งสุดท้ายที่เหลืออยู่ เตรียมที่จะระเบิดทำลายตัวเอง

คนอื่นต่างอกสั่นขวัญหายไปหมดแล้ว

ผู้คนที่มีอารมณ์รุนแรงเช่นราชาขวานสังหารก็ทำตามฉินเจี้ยนหนู่เช่นกัน เตรียมพร้อมที่จะตายไปด้วยกัน แต่ผู้คนจำนวนมากกลับตัวสั่นสะท้านด้วยความไม่เชื่อ ราวกับว่าพวกเขากลัวจนแทบหมดสติ และไม่เคลื่อนไหวใด ๆ

เมื่อทุกคนตกอยู่ในความสิ้นหวัง จู่ๆก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากข้างหลัง

เวลานี้มียังใครอีกเหรอที่สามารถยืนหยัดอยู่ได้?

ฉินเจี้ยนหนู่สะดุ้งและหันหลังกลับไปอย่างรวดเร็ว

เป็นหลินหยางและจิ่วหยู!

“หนุ่มน้อย? เป็นเจ้าเอวเหรอ?”

ฉินเจี้ยนหนู่ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็นึกถึงบางสิ่งบางอย่างได้ และโยนแผนที่หมื่นดาบลงบนพื้นไปทางหลินหยาง

“หนุ่มน้อย เร็วๆเถอะ เอาแผนที่หมื่นดาบนี้ไป! หากเจ้าเมตตา ช่วยข้าส่งมันกลับไปที่ตระกูลแห่งเปียโนเเละดาบที หรือถ้าไม่ต้องการ เจ้าก็สามารถเก็บมันไว้เองก็ได้!”

ฉินเจี้ยนหนู่พูดอย่างเย็นชา: "ต่อให้ข้าจะตาย ข้าก็ไม่มีวันมอบมันให้หลงเสวี่ยหวง!"

หลินหยาง เอื้อมมือออกไปหยิบแผนที่หมื่นดาบ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยแสงแปลก ๆ

“เป็นความคิดที่ดีนี่ แต่น่าเสียดายที่ถ้าเจ้าตายไปแล้วเขาจะหนีไปได้อย่างไร?”

หลงเสวี่ยหวงส่ายหัวและพูดอย่างใจเย็น

"อ๊าก!"

ฉินเจี้ยนหนู่โกรธมากจนยกดาบโลหิตขึ้นและอยากสังหารด้วยเสียงตะโกนคำราม

แต่ก่อนที่เขาจะได้เข้าใกล้ หลงเสวี่ยหวงก็โจมตีเขาด้วยฝ่ามือจากอากาศ

บูม!

ฉินเจี้ยนหนู่ ถูกกระแทกกระเด็นออกไปทันที

ดาบเปื้อนเลือดก็หักเนื่องจากแรงมหาศาล

หลังจากตกลงบนพื้นแล้ว ผู้หญิงคนนั้นก็อาเจียนเป็นเลือดหลายครั้งและหายใจไม่ออก

"ไป...เร็ว..."

เธอตะโกนด้วยพลังเฮือกสุดท้าย

อย่างไรก็ตาม... หลินหยางเพิ่งเก็บแผนที่หมื่นดาบออกไปและพูดอย่างใจเย็นว่า "ข้าไม่ได้คิดจะจากไป"

ฉินเจี้ยนหนู่ได้ยินดังนั้น ดวงตาของเธอก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง

ในเวลานี้ หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความสิ้นหวังแล้ว...

“ไอ้คนงั่ง… ทำไมตอนที่ข้าบอกถึงไม่ออกไปล่ะ? ยังคิดอยากต่อกรกับคนนี้อีกหรือไง?”

ราชาขวานสังหารตะโกนด่าเสียงดัง

“ไม่เคยเห็นคนโง่แบบนี้มาก่อน! นี่มันอยากตายหรือเปล่า?”

“ไอ้หนู ถ้าเจ้าไม่วิ่งตอนนี้ จะไม่มีโอกาสแล้วนะ!”

ทุกคนตะโกน ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล