บทที่ 3484 คุณคือเป้าหมายในภารกิจใช่ไหม?

"คุณมาอยู่ข้างหลังฉันตั้งแต่เมื่อไหร่?"

ฉินเจี้ยนหนู่รีบหันกลับไปถาม

"ฉันอยู่ข้างหลังคุณมาตลอด"

หลินหยางกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"นี่....นี่มันเป็นไปไม่ได้! ถ้าคุณอยู่ข้างหลังฉัน ฉันจะต้องสังเกตเห็นอย่างแน่นอน!"

ฉินเจี้ยนหนู่รู้สึกขนหัวลุก และไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็น

การปรากฏตัวเงียบๆ ของเขาทางข้างหลังฉินเจี้ยนหนู่ในตอนนี้ ยังคงอยู่ใกล้เช่นนี้ เว้นแต่ว่าศักยภาพของเขาจะเหนือกว่าฉินเจี้ยนหนู่ และก้าวเข้าสู่ระดับขั้นนั้นโดยตรง ไม่เช่นนั้นจะไม่สามารถทำได้อย่างแน่นอน!

หรือว่า.....ทุกๆ คนจะคิดผิด!

หลินหยางคนนี้คือผู้ที่สวรรค์เลือกแล้วจริงๆ ศักยภาพของเขา ไปถึงระดับขั้นนั้นจริงๆ ใช่ไหม?

"คุณหนูฉินเจี้ยน คุณเป็นอะไรไป?"

หลินหยางขมวดคิ้วเล็กน้อย และเอ่ยถาม

"ห๊ะ? ไม่.....ไม่เป็นอะไร....."

ฉินเจี้ยนหนู่ได้สติกลับมา และรีบส่ายหัว

"ทำไมคุณถึงมาที่นี่?"

"เอ่อ....คุณหลิน คุณบอกฉันมาก่อน ว่าทำไมคุณถึงอยู่ที่นี่ไม่ยอมจากไป?"

สีหน้าของฉินเจี้ยนหนู่เปลี่ยนไป และเอ่ยถามด้วยเสียงแผ่วเบา

"ฉันไปแล้วไม่ใช่เหรอ? แต่ที่ตัวของฉันมีตัวบ่งชี้อยู่ จะไปที่ไหนก็ถูกคนตามหาจนเจออยู่ดี"

หลินหยางส่ายหัว

ฉินเจี้ยนหนู่ตกตะลึง : "คุณรู้จักยาแกะรอยไหม?"

"อุบายเล็กๆ น้อยๆ เช่นนี้ ทำไมจะไม่สังเกตเห็นล่ะ?"

หลินหยางหัวเราะเบาๆ : "ดูเหมือนว่าพ่อของคุณจะไม่เต็มใจมอบของสองสิ่งนี้ให้แก่ฉันนะ!"

"คุณหลิน.....ฉันไม่ได้มีความคิดเช่นนั้นนะ แต่พ่อของฉันเขา......"

"ถ้าคุณต้องการเอากลับคืนไป ฉันให้คุณได้นะ!"

หลินหยางพูดจบ ก็นำ《แผนที่หมื่นดาบ》กับฮวาเจี้ยนปี่ออกมา และส่งมอบให้เธอ

ฉินเจี้ยนหนู่มีสีหน้าแข็งทื่อ จากนั้นก็กล่าวด้วยความโกรธ : "คุณหลินเห็นฉันเป็นคนยังไงกัน? ให้ของไปแล้วจะเอากลับคืนได้อย่างไร? ฉันไม่ใช่คนประเภทนั้นหรอกนะ!"

"จริงเหรอ?"

หลินหยางงุนงงเล็กน้อย : "เช่นนั้นคุณหนูฉินเจี้ยนมาที่นี่.....คิดจะทำอะไรกัน?"

"ฉัน....ฉันอยากให้คุณรีบหนีไป พ่อของฉันพาคนมาถึงที่นี่แล้ว!"

ฉินเจี้ยนหนู่ลังเลเล็กน้อย และกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"ฉันรู้แล้ว"

"คุณรู้แล้วเหรอ?"

"แน่นอน"

หลินหยางยิ้ม และมองไปยังซากศพที่เต็มพื้น พร้อมกล่าวอย่างเรียบๆ ว่า : "พ่อของคุณน่าจะมีเงินรางวัลค่าหัวของฉันใช่ไหม? ด้วยยาแกะรอยนี้ ผู้ที่รับรางวัลค่าหัวจึงสามารถค้นหาตำแหน่งของฉันได้อย่างง่ายดาย ดังนั้นผู้คนจึงหลั่งไหลมาที่นี่อย่างไม่ขาดสาย!"

"เช่นนั้นทำไมคุณนังไม่หนีไปอีก?"

"ถ้าหนีไปมีแต่จะวุ่นวาย สู้เตรียมพร้อมรอรับมือ และวางแผนซุ่มโจมตีจะดีกว่า!"

หลินหยางกล่าว

ฉินเจี้ยนหนู่ถูกความคิดที่โดดเด่นนี้ทำให้รู้สึกตกตะลึง

"เช่นนั้นคุณจะอยู่ที่นี่จนกว่ายาจะหมดฤทธิ์เหรอ?"

"ใช่"

"แต่กว่าจะหมดฤทธิ์ยาก็นานมาก เช่นนี้ หากคนมามากขึ้น คุณจะต้องฆ่าอีกกี่คน? ในกรณีที่พละกำลังของคุณหมดลง คุณ.....คุณจะไม่เป็นอันตรายเหรอ?"

"คุณหมายความว่าพละกำลังของคุณหมดลง และหลังจากหมดสิ้นลงแล้ว พ่อของคุณจะพาคนมาฆ่าฉัน ใช่ไหม?"

หลินหยางกล่าวด้วยรอยยิ้ม และคำนับให้กับฉินเจี้ยนหนู่ : "คุณหนูฉินเจี้ยนมากล่าวเตือนฉัน หลินหยางขอขอบคุณอย่างสุดซึ้ง เพียงแต่ไม่ต้องกังวลใจ ฉันได้เตรียมมาตรการรับมือไว้แล้ว!"

"มาตรการรับมือ?"

"คุณหนูฉินเจี้ยน ฉันว่าคุณกลับไปโน้มน้าวพ่อของคุณจะดีกว่า บอกให้เขารีบพาคนออกไป ไม่อย่างนั้น.....หากไปถึงสถานการณ์นั้นแล้ว ฉันเกรงว่าคุณจะทำได้ยาก"

หลินหยางส่ายหัว

ฉินเจี้ยนหนู่ได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของเธอก็ลดต่ำลง เธอถอนหายใจ และพิงอยู่บนก้อนหินก้อนใหญ่ที่อยู่ข้างๆ