บทที่ 3489 ใครไล่ล่าใคร?

แต่นั่นคือองครักษ์เทพยุทธ์!

คาดไม่ถึงว่าจะถูกหลินหยางโจมตีจนพ่ายแพ้และต้องหนีหัวซุกหัวซุน?

อีกทั้งหนีก็หนีไปแล้ว....ทำไมคนคนนี้จะต้องไล่ล่าอีกล่ะ?

ฉินเจี้ยนหนู่รู้สึกว่าสมองของเธอลืมความคิดพิจารณาไปเลย

หลินหยางถอนการล่องหนออก ถือดาบวิ่งออกไป

เขาได้กลิ่นลมปราณขององครักษ์เทพยุทธ์

อีกฝ่ายกำลังวิ่งออกไปยังทางเข้าของภูเขาประหลาด

ยาพิษเริ่มออกฤทธิ์แล้ว หากเขาชักช้าต่อไป ก็จะต้องตายสถานเดียว

ด้านนอกภูเขา

"พี่ใหญ่! เคลื่อนไหวแล้ว! เคลื่อนไหวแล้ว!"

เวลานี้ ฉินฮว่าไห่ดูเหมือนว่าจะตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง จึงรีบตะโกนออกมา

ฉินฮว่าเพียวปั๋วก้มลงไปมอง ก็เห็นว่าน้ำยาแกะรอยในมือมีการเปลี่ยนทิศทาง

"หนีแล้วเหรอ?"

ฉินเจี้ยนลี่ที่อยู่ข้างๆ ยิ้มและกล่าวว่า : "อย่างไรเสียเขาก็เป็นองครักษ์เทพยุทธ์ จะหลบหนีก็เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลแล้ว"

"ผลน้ำยาแกะรอยของฉิงเอ๋อร์ยังอยู่ไหม?"

ฉินฮว่าเพียวปั๋วเอ่ยถามอย่างเย็นชา

"ยังอยู่ เพียงแต่ว่า....มันก็เคลื่อนที่ด้วยเช่นกัน"

ฉินฮว่าไห่กล่าว

"จริงเหรอ? ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว!"

ฉินฮว่าเพียวปั๋วพยักหน้า

ทันใดนั้น ดูเหมือนว่าเขาจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง สายตาจับจ้องไปยังน้ำยาแกะรอยในมือของฉินเจี้ยนไห่ และมองกลับมาที่มือของตนเอง ฉับพลันสีหน้าก็แข็งทื่อ

"ทิศทางที่พวกเขาหนีไป คือปากภูเขา?"

"ปากภูเขา? หรือว่าพวกเขาจะไม่ได้หนีออกไปทางด้านหลังภูเขา?"

"พี่ใหญ่! นี่เป็นโอกาสแล้ว!"

คนคนหนึ่งรีบตะโกนกล่าวกับฉินฮว่าเพียวปั๋ว

ฉินฮว่าเพียวปั๋วเข้าใจทันที จึงรีบกล่าวออกไป : "ทุกคนเตรียมพร้อม!"

คนของตระกูลฉินเจี้ยนลุกขึ้นจากพื้นไปตามๆ กัน แต่ละคนชักอาวุธออกมา และเตรียมตัวรอ

"ฟังนะ อีกสักครู่ไอ้แซ่หลินจะออกมา! ฉันต้องการให้พวกคุณทำทุกวิถีทาง เพื่อฆ่าเขา! และแย่งชิง《แผนที่หมื่นดาบ》และฮวาเจี้ยนปี่มาให้ได้ เข้าใจไหม?"

ฉินฮว่าเพียวปั๋วตะโกนกล่าว

"รับทราบ!"

ผู้คนกล่าวอย่างพร้อมเพรียงกัน

"น้องรอง! คุณพาคนไปโอบล้อมทางด้านขวา น้องสี่ คุณพาคนไปสกัดกั้นริมแม่น้ำที่ห่างออกไป 10 ไมล์ ครั้งนี้ ต่อให้คนคนนั้นติดปีก็หนีไม่รอด!"

ในแววตาของฉินเจี้ยนเพียวปั๋วเต็มไปด้วยความมั่นใจ

"พี่ใหญ่ หากเราลงมือ แล้วองครักษ์เทพยุทธ์ทางด้านนั้นจะอธิบายว่าอย่างไร? มันจะทำให้ท่านนั้นไม่พอใจหรือเปล่า?"

ฉินฮว่าไห่กล่าวอย่างระมัดระวัง